1力言人生是短暫且可悲“婦人所生的日子短少，滿有攪擾；
1Ang tawo, nga natawo sa usa ka babaye, Hamubo ra sa panuigon, ug tugob sa kasamok.
2他生長如花，又遭割下；他飛去如影，並不停留。
2Siya mobuswak sama sa usa ka bulak, ug pagaputlon: Siya nagadalagan usab ingon sa usa ka anino, ug dili magadayon.
3這樣的人你還睜眼看他，又把他帶到你跟前受審嗎？
3Nan magabuka ba ikaw sa mga mata sa pagsud-ong kaniya, Ug magadala kanako sa hukmanan uban kanimo?
4誰能使潔淨出於污穢呢？無人有此本事。
4Kinsa ang makakuha ug usa ka butang nga mahinlo gikan sa mahugaw? walay mausa.
5人的日子既然被限定，他的月數亦在乎你，你也定下他的界限，使他不能越過。
5Sanglit ang iyang mga adlaw tinagalan, Ang gidaghanon sa iyang mga bulan anaa kanimo, Ug ikaw nagbutang ug mga utlanan kaniya nga dili niya malabang.
6就求你轉眼不看他，使他得歇息，直等到他像雇工一樣享受他的日子。
6Ayaw na siya pagsud-onga, aron siya makapahulay, Hangtud nga, ingon sa usa ka sulogoon, matapus niya ang adlaw.
7樹木常有希望，樹木若被砍下，也會再發芽，嫩枝仍生長不息。
7Kay adunay kalauman sa usa ka kahoy, Kong kana pagaputlon aron nga manalingsing pag-usab, Ug nga ang diyutayng sanga niana dili mohunong.
8雖然樹根衰老在地裡，樹幹也枯死在土中，
8Bisan pa magakagulang ang gamot niana diha sa yuta, Ug ang tuud niana madunot sa yuta;
9一有水氣，就會萌芽，又生長枝條如新栽的樹一樣。
9Apan tungod sa baho sa tubig kana mangudlot, Ug mananga ingon sa usa ka tanum.
10人死了，就化為烏有；人一氣絕就不在了。
10Apan ang tawo mamatay, ug igalubong: Oo, ang gininhawa sa tawo mabugto, ug hain na man siya?
11海洋中的水消失，江河枯竭乾涸，
11Ingon nga ang katubigan maitus sa dagat, Ug ang suba magakakunhod ug momala;
12人也是這樣一躺下去，就不再起來，直到天都沒有了還不醒過來，也不能從睡眠中被喚醒。
12Mao usab ang tawo mamatay ug dili na mobalik: Hangtud nga mawala ang kalangitan, sila dili na manghigmata, Dili usab sila mapukaw sa ilang pagkatulog.
13但願你把我藏在陰間，把我隱藏，直到你的怒氣過去；願你為我定一個期限，好記念我。
13Oh nga sa Sheol unta tagoan mo ako, Nga imo unta akong ibutang sa tago, hangtud nga mahupay ang imong kaligutgut, Nga imo unta akong tagalan ug panahon, ug mahinumdum ka kanako!
14人若死了，怎能再活呢？我要在我一切勞苦的日子等待，等到我得釋放的時候來到。
14Kong ang tawo mamatay, mabuhi ba siya pag-usab ? Paabuton unta nako ang tanang adlaw sa akong pagpakigbisog, Hangtud ang akong pagkabalhin modangat.
15你一呼叫，我就回答你，你必渴慕你手所作的。
15Ikaw motawag unta, ug kanimo ako motubag: Ikaw mokinahanglan sa buhat sa imong mga kamot.
16但現在你數點我的腳步，必不再鑒察我的罪過，
16Apan karon imong ginaihap ang akong mga lakang? Dili ba ikaw magtimaan sa akong sala?
17我的過犯被你封在囊中，我的罪孽你以灰泥遮蓋了。
17Ang akong kalapasan gibaliktosan sulod sa usa ka puntil, Ug imong gitak-uman ang akong kadautan.
18山崩下墜，巖石挪開原處；
18Apan ang bukid nga nagakatumpag, mawagtang: Ug ang bato mahasalikway gikan sa iyang nahamutangan;
19流水磨蝕石頭，水的氾溢沖去地上的塵土，你也這樣滅絕人的指望。
19Ang katubigan magahilis sa mga bato; Ang mga pag-awas niana magabugwas sa abug sa yuta: Maingon man niana ginalaglag mo ang paglaum sa tawo.
20你永遠勝過人，人就去世，你改變他的容貌，把他遣走。
20Ikaw sa walay katapusan makadaug kaniya, ug siya molabay: Ikaw magausab sa iyang nawong, ug kaniya magapalakaw.
21他的兒女得尊榮，他並不曉得，他們降為卑，他也不覺得，
21Ang iyang mga anak mahimong dungganon, ug siya dili mahibalo niana; Ug sila ginahimong ubos apan siya dili makatimaan niana kanila.
22只覺自己身上的痛苦，為自己悲哀。”
22Apan kaniya may kasakit ang iyang unod, Ug sa sulod niya nagabangotan ang iyang kalag.