1約伯咒詛自己的生日後來，約伯開口咒詛自己的生日。
1Kemudian Ayub mulai berbicara dan mengutuki hari kelahirannya, katanya,
2約伯說：
2"Ya Allah, kutukilah hari kelahiranku, dan malam aku mulai dikandung ibuku!
3“願我生的那日泯滅，人說懷男胎的那夜滅沒。
3(3:2)
4願那日變成黑暗，願 神不從上面眷顧，願光明不照耀在其上。
4Ya Allah, jadikanlah hari itu gelap, hapuskan dari ingatan-Mu hingga lenyap; janganlah Engkau biarkan pula cahaya cerah menyinarinya.
5願黑暗與死蔭索討那日，願密雲停留在上面，願白天的昏黑驚嚇它。
5Jadikanlah hari itu hitam kelam, gelap gulita, kabur dan suram; liputilah dengan awan dan mega, tudungilah dari sinar sang surya.
6願那夜被幽暗奪去，不讓它連在平日之中，列入月數之內。
6Hendaknya malam itu dihilangkan dari hitungan tahun dan bulan; jangan lagi dikenang, jangan pula dibilang.
7願那夜沒有生育，也沒有歡樂的聲音。
7Biarlah malam itu penuh kegelapan tiada kemesraan, tiada kegembiraan.
8那些咒詛日子、善於惹動海怪的，願他們咒詛那夜。
8Hai orang perdukunan dan pengendali Lewiatan, timpalah hari itu dengan sumpah dan kutukan;
9願那夜黎明的星星變成黑暗，願那夜等候發光卻不亮，見不到清晨的曙光。
9jangan sampai bintang kejora bersinar, jangan biarkan sinar fajar memancar! Biarlah malam itu percuma menunggu datangnya hari dan harapan yang baru.
10因為那夜沒有把我母胎的門關閉，也沒有把苦難隱藏，使我看不見。
10Terkutuklah malam celaka ketika aku dilahirkan bunda, dan dibiarkan menanggung sengsara.
11切願夭折我為甚麼不一離母胎就死去？我為甚麼不一出母腹就斷氣？
11Mengapa aku tidak mati dalam rahim ibu, atau putus nyawa pada saat kelahiranku?
12為甚麼有膝承接我？為甚麼有乳哺養我？
12Mengapa aku dipeluk ibuku dan dipangkunya, serta disusuinya pada buah dadanya?
13不然，我早已躺下安息，
13Sekiranya pada saat itu aku berpulang, maka aku tidur dan mengaso dengan tenang,
14與世上那些為自己建造陵墓的君王和謀士同睡，
14seperti para raja dan penguasa dahulu kala, yang membangun kembali istana zaman purba.
15或與那些擁有黃金，房屋裝滿銀子的王侯同眠。
15Aku tertidur seperti putra raja, yang mengisi rumahnya dengan perak kencana.
16我為甚麼不像暗中流產的胎，未見天日的嬰孩，歸於無有呢？
16Mengapa aku tidak lahir tanpa nyawa supaya tidurku lelap dan terlena?
17在那裡，惡人止息攪擾，筋疲力盡的得安息；
17Di sana, di dalam kuburan, penjahat tidak melakukan kejahatan, dan buruh yang habis tenaga dapat melepaskan lelahnya.
18被囚的同享安寧；聽不見督工的聲音；
18Juga tawanan merasa lega, bebas dari hardik para penjaga.
19老少尊卑都在那裡，奴僕脫離主人的轄制。
19Di sana semua orang sama: yang tenar dan yang tidak ternama. Dan para budak bebas akhirnya.
20厭惡生存為甚麼有光明賜給勞碌的人，有生命賜給苦命的人呢？
20Mengapa manusia dibiarkan terus hidup sengsara? Mengapa terang diberi kepada yang duka?
21他們想死卻死不了，找死勝於找寶藏；
21Mereka lebih suka kuburan daripada harta, menanti maut, tapi tak kunjung tiba.
22他們找到墳墓就高興，非常歡喜快樂。
22Kebahagiaan baru dapat dirasakan bila mereka mati dan dikuburkan.
23為甚麼有生命賜給前途茫茫，又被 神四面圍困的人呢？
23Masa depan mereka diselubungi oleh Allah, mereka dikepung olehnya dari segala arah.
24我以歎息代替食物，我唉哼的聲音如水湧出。
24Gantinya makan aku mengeluh, tiada hentinya aku mengaduh.
25我所懼怕的臨到我，我所驚恐的向我而來。
25Segala yang kucemaskan, menimpa aku, segala yang kutakuti, melanda aku.
26我不得安逸，不得安靜，也不得安息，卻有攪擾來到。”
26Bagiku tiada ketentraman, aku menderita tanpa kesudahan."