1My son, keep my words, and lay up my commandments with thee.
1[] Υιε μου, φυλαττε τους λογους μου και ταμιευσον τας εντολας μου παρα σεαυτω.
2Keep my commandments, and live; and my law as the apple of thine eye.
2Φυλαττε τας εντολας μου, και θελεις ζησει· και τον νομον μου, ως την κορην των οφθαλμων σου.
3Bind them upon thy fingers, write them upon the table of thine heart.
3Δεσον αυτα επι τους δακτυλους σου, εγχαραξον αυτα επι την πλακα της καρδιας σου.
4Say unto wisdom, Thou art my sister; and call understanding thy kinswoman:
4Ειπε προς την σοφιαν; συ εισαι αδελφη μου· και καλεσον την φρονησιν συγγενη σου·
5That they may keep thee from the strange woman, from the stranger which flattereth with her words.
5δια να σε φυλαττωσιν απο ξενης γυναικος, απο αλλοτριας κολακευουσης δια των λογων αυτης.
6For at the window of my house I looked through my casement,
6[] Επειδη απο του παραθυρου της οικιας μου εκυψα δια του δικτυωτου μου·
7And beheld among the simple ones, I discerned among the youths, a young man void of understanding,
7και ειδον μεταξυ των αφρονων, παρετηρησα μεταξυ των νεανισκων, νεον ενδεη φρενων·
8Passing through the street near her corner; and he went the way to her house,
8οστις διεβαινε δια της πλατειας, πλησιον της γωνιας αυτης, και διηρχετο την οδον προς την οικιαν αυτης,
9In the twilight, in the evening, in the black and dark night:
9εν τω εσπερινω σκοτει της ημερας, εν τω σκοτασμω της νυκτος και τω γνοφω·
10And, behold, there met him a woman with the attire of an harlot, and subtil of heart.
10και ιδου, συναπαντα αυτον γυνη εχουσα σχημα πορνικον, και καρδιαν δολιοφρονα,
11(She is loud and stubborn; her feet abide not in her house:
11φλυαρος και αναιδης· οι ποδες αυτης δεν μενουσιν εν τω οικω αυτης·
12Now is she without, now in the streets, and lieth in wait at every corner.)
12τωρα ειναι εξω, τωρα εν ταις πλατειαις, και ενεδρευει πλησιον πασης γωνιας.
13So she caught him, and kissed him, and with an impudent face said unto him,
13Και πιανει αυτον και φιλει αυτον και με αναιδες προσωπον λεγει προς αυτον,
14I have peace offerings with me; this day have I payed my vows.
14Εχω θυσιας ειρηνικας· σημερον απεδωκα τας ευχας μου·
15Therefore came I forth to meet thee, diligently to seek thy face, and I have found thee.
15δια τουτο εξηλθον εις απαντησιν σου, ποθουσα το προσωπον σου, και σε ευρηκα·
16I have decked my bed with coverings of tapestry, with carved works, with fine linen of Egypt.
16εστρωσα την κλινην μου με πεπλους, με ταπητας πεποικιλμενους, με νηματα της Αιγυπτου·
17I have perfumed my bed with myrrh, aloes, and cinnamon.
17εθυμιασα την κλινην μου με σμυρναν, αλοην και κιναμωμον·
18Come, let us take our fill of love until the morning: let us solace ourselves with loves.
18ελθε, ας μεθυσθωμεν απο ερωτος μεχρι της αυγης· ας εντρυφησωμεν εις ερωτας·
19For the goodman is not at home, he is gone a long journey:
19διοτι δεν ειναι ο ανηρ εν τη οικια αυτου, υπηγεν εις οδον μακραν·
20He hath taken a bag of money with him, and will come home at the day appointed.
20ελαβε βαλαντιον αργυριου εν τη χειρι αυτου· εν ωρισμενω καιρω θελει επανελθει εις την οικιαν αυτου.
21With her much fair speech she caused him to yield, with the flattering of her lips she forced him.
21Δια της πολλης αυτης τεχνης απεπλανησεν αυτον· δια της κολακειας των χειλεων αυτης ειλκυσεν αυτον.
22He goeth after her straightway, as an ox goeth to the slaughter, or as a fool to the correction of the stocks;
22Ευθυς ακολουθει αυτην κατοπιν, καθως ο βους υπαγει εις την σφαγην, η καθως η ελαφος πηδα εις τον βροχον,
23Till a dart strike through his liver; as a bird hasteth to the snare, and knoweth not that it is for his life.
23εωσου βελος διαπεραση το ηπαρ αυτης· καθως το πτηνον σπευδει εις την παγιδα και δεν εξευρει οτι ειναι εναντιον της ζωης αυτου.
24Hearken unto me now therefore, O ye children, and attend to the words of my mouth.
24[] Τωρα λοιπον ακουσατε μου, τεκνα, και προσεχετε εις τους λογους του στοματος μου.
25Let not thine heart decline to her ways, go not astray in her paths.
25Ας μη εκκλινη εις τας οδους αυτης η καρδια σου, μη παρεκτραπης εις τας τριβους αυτης.
26For she hath cast down many wounded: yea, many strong men have been slain by her.
26Διοτι πολλους εκαμε να πεσωσι πεπληγωμενοι, και δυνατοι ειναι οι φονευθεντες υπ' αυτης.
27Her house is the way to hell, going down to the chambers of death.
27Οδοι αδου ειναι ο οικος αυτης, καταβαινουσαι εις τα ταμεια του θανατου.