1I cried unto God with my voice, even unto God with my voice; and he gave ear unto me.
1[] <<Εις τον πρωτον μουσικον, δια Ιεδουθουν. Ψαλμος του Ασαφ.>> Η φωνη μου ειναι προς τον Θεον, και εβοησα· η φωνη μου ειναι προς τον Θεον, και εδωκεν εις εμε ακροασιν.
2In the day of my trouble I sought the Lord: my sore ran in the night, and ceased not: my soul refused to be comforted.
2Εν ημερα θλιψεως μου εξεζητησα τον Κυριον· εξετεινον την νυκτα τας χειρας μου και δεν επαυον· η ψυχη μου δεν ηθελε να παρηγορηθη.
3I remembered God, and was troubled: I complained, and my spirit was overwhelmed. Selah.
3Ενεθυμηθην τον Θεον και εταραχθην· διελογισθην, και ωλιγοψυχησε το πνευμα μου. Διαψαλμα.
4Thou holdest mine eyes waking: I am so troubled that I cannot speak.
4Εκρατησας τους οφθαλμους μου εν αγρυπνια· εταραχθην και δεν ηδυναμην να λαλησω.
5I have considered the days of old, the years of ancient times.
5Διελογισθην τας αρχαιας ημερας, τα ετη των αιωνων.
6I call to remembrance my song in the night: I commune with mine own heart: and my spirit made diligent search.
6Ανακαλω εις μνημην την ωδην μου· την νυκτα διαλογιζομαι μετα της καρδιας μου, και το πνευμα μου διερευνα·
7Will the Lord cast off for ever? and will he be favourable no more?
7μηποτε ο Κυριος με αποβαλη αιωνιως, και δεν θελει εισθαι ευμενης πλεον;
8Is his mercy clean gone for ever? doth his promise fail for evermore?
8η εξελιπε διαπαντος το ελεος αυτου; επαυσεν ο λογος αυτου εις γενεαν και γενεαν;
9Hath God forgotten to be gracious? hath he in anger shut up his tender mercies? Selah.
9Μηποτε ελησμονησε να ελεη ο Θεος; μηποτε εν τη οργη αυτου θελει κλεισει τους οικτιρμους αυτου; Διαψαλμα.
10And I said, This is my infirmity: but I will remember the years of the right hand of the most High.
10Τοτε ειπα, Αδυναμια μου ειναι τουτο· αλλοιουται η δεξια του Υψιστου;
11I will remember the works of the LORD: surely I will remember thy wonders of old.
11[] Θελω μνημονευει τα εργα του Κυριου· ναι, θελω μνημονευει τα απ' αρχης θαυμασια σου·
12I will meditate also of all thy work, and talk of thy doings.
12και θελω μελετα εις παντα τα εργα σου, και περι των πραξεων σου θελω διαλογιζεσθαι.
13Thy way, O God, is in the sanctuary: who is so great a God as our God?
13Θεε, εν τω αγιαστηριω ειναι η οδος σου· τις Θεος μεγας, ως ο Θεος;
14Thou art the God that doest wonders: thou hast declared thy strength among the people.
14Συ εισαι ο Θεος ο ποιων θαυμασια· εφανερωσας μεταξυ των λαων την δυναμιν σου.
15Thou hast with thine arm redeemed thy people, the sons of Jacob and Joseph. Selah.
15Ελυτρωσας δια του βραχιονος σου τον λαον σου, τους υιους Ιακωβ και Ιωσηφ. Διαψαλμα.
16The waters saw thee, O God, the waters saw thee; they were afraid: the depths also were troubled.
16Τα υδατα σε ειδον, Θεε, τα υδατα σε ειδον και εφοβηθησαν· εταραχθησαν και αι αβυσσοι.
17The clouds poured out water: the skies sent out a sound: thine arrows also went abroad.
17Πλημμυραν υδατων εχυσαν αι νεφελαι· φωνην εδωκαν οι ουρανοι· και τα βελη σου διεπεταξαν.
18The voice of thy thunder was in the heaven: the lightnings lightened the world: the earth trembled and shook.
18Η φωνη της βροντης σου ητο εν τω ουρανιω τροχω· εφωτισαν αι αστραπαι την οικουμενην· εσαλευθη και εντρομος εγεινεν η γη.
19Thy way is in the sea, and thy path in the great waters, and thy footsteps are not known.
19Δια της θαλασσης ειναι η οδος σου και αι τριβοι σου εν υδασι πολλοις, και τα ιχνη σου δεν γνωριζονται.
20Thou leddest thy people like a flock by the hand of Moses and Aaron.
20Ωδηγησας ως προβατα τον λαον σου δια χειρος Μωυσεως και Ααρων.