1Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God.
1[] <<Ωιδη Ψαλμου του Ασαφ.>> Θεε, μη σιωπησης· μη σιγησης και μη ησυχασης, Θεε.
2For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head.
2Διοτι, ιδου, οι εχθροι σου θορυβουσι, και οι μισουντες σε υψωσαν κεφαλην.
3They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones.
3Κακην βουλην ελαβον κατα του λαου σου και συνεβουλευθησαν κατα των εκλεκτων σου.
4They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance.
4Ειπον, Ελθετε, και ας εξολοθρευσωμεν αυτους απο του να ηναι εθνος· και το ονομα του Ισραηλ ας μη μνημονευηται πλεον.
5For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee:
5Διοτι εκ συμφωνου συνεβουλευθησαν ομου· συνεμαχησαν κατα σου·
6The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes;
6αι σκηναι του Εδωμ και οι Ισμαηλιται· ο Μωαβ και οι Αγαρηνοι·
7Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre;
7Ο Γεβαλ και ο Αμμων και ο Αμαληκ· οι Φιλισταιοι μετα των κατοικουντων την Τυρον.
8Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah.
8Και αυτος ο Ασσουρ ηνωθη μετ' αυτων· εβοηθησαν τους υιους του Λωτ. Διαψαλμα.
9Do unto them as unto the Midianites; as to Sisera, as to Jabin, at the brook of Kison:
9[] Καμε εις αυτους ως εις τους Μαδιανιτας, ως εις τον Σισαραν, ως εις τον Ιαβειν εν τω χειμαρρω Κεισων·
10Which perished at Endor: they became as dung for the earth.
10οιτινες απωλεσθησαν εν Εν-δωρ· εγειναν κοπρος δια την γην.
11Make their nobles like Oreb, and like Zeeb: yea, all their princes as Zebah, and as Zalmunna:
11Καμε τους αρχοντας αυτων ως τον Ωρηβ και ως τον Ζηβ· και ως τον Ζεβεε και ως τον Σαλμαναν παντας τους αρχηγους αυτων·
12Who said, Let us take to ourselves the houses of God in possession.
12οιτινες ειπον, Ας κληρονομησωμεν εις εαυτους τα κατοικητηρια του Θεου.
13O my God, make them like a wheel; as the stubble before the wind.
13Θεε μου, καμε αυτους ως τροχον, ως αχυρον κατα προσωπον ανεμου.
14As the fire burneth a wood, and as the flame setteth the mountains on fire;
14Ως το πυρ καιει το δασος, και ως η φλοξ κατακαιει τα ορη,
15So persecute them with thy tempest, and make them afraid with thy storm.
15ουτω καταδιωξον αυτους με την ανεμοζαλην σου, και με τον ανεμοστροβιλον σου κατατρομαξον αυτους.
16Fill their faces with shame; that they may seek thy name, O LORD.
16Γεμισον τα προσωπα αυτων απο ατιμιας, και θελουσι ζητησει το ονομα σου, Κυριε.
17Let them be confounded and troubled for ever; yea, let them be put to shame, and perish:
17Ας καταισχυνθωσι και ας ταραχθωσι διαπαντος· και ας εντραπωσι και ας απολεσθωσι·
18That men may know that thou, whose name alone is JEHOVAH, art the most high over all the earth.
18και ας γνωρισωσιν οτι συ, του οποιου το ονομα ειναι Κυριος, εισαι ο μονος Υψιστος επι πασαν την γην.