1I will praise thee, O LORD, with my whole heart; I will shew forth all thy marvellous works.
1[] <<Εις τον πρωτον μουσικον, επι Μουθ-λαββεν. Ψαλμος του Δαβιδ.>> Θελω σε δοξολογησει, Κυριε, εν ολη καρδια μου· θελω διηγηθη παντα τα θαυμασια σου.
2I will be glad and rejoice in thee: I will sing praise to thy name, O thou most High.
2Θελω ευφρανθη και χαρη εν σοι· θελω ψαλμωδησει εις το ονομα σου, Υψιστε.
3When mine enemies are turned back, they shall fall and perish at thy presence.
3Οταν στραφωσιν οι εχθροι μου εις τα οπισω, πεσωσι και αφανισθωσιν απ' εμπροσθεν σου.
4For thou hast maintained my right and my cause; thou satest in the throne judging right.
4Διοτι συ εκαμες την κρισιν μου και την δικην μου· εκαθησας επι θρονου κρινων εν δικαιοσυνη·
5Thou hast rebuked the heathen, thou hast destroyed the wicked, thou hast put out their name for ever and ever.
5Επετιμησας τα εθνη· εξωλοθρευσας τον ασεβη· το ονομα αυτων εξηλειψας εις τον αιωνα του αιωνος·
6O thou enemy, destructions are come to a perpetual end: and thou hast destroyed cities; their memorial is perished with them.
6Εχθρε, αι ερημωσεις εξελιπον διαπαντος· και κατηδαφισας πολεις· το μνημοσυνον αυτων εχαθη μετ' αυτων.
7But the LORD shall endure for ever: he hath prepared his throne for judgment.
7Αλλ' ο Κυριος διαμενει εις τον αιωνα· ητοιμασε τον θρονον αυτου δια κρισιν.
8And he shall judge the world in righteousness, he shall minister judgment to the people in uprightness.
8Και αυτος θελει κρινει την οικουμενην εν δικαιοσυνη· θελει κρινει τους λαους εν ευθυτητι.
9The LORD also will be a refuge for the oppressed, a refuge in times of trouble.
9Και ο Κυριος θελει εισθαι καταφυγιον εις τον πενητα, καταφυγιον εν καιρω θλιψεως.
10And they that know thy name will put their trust in thee: for thou, LORD, hast not forsaken them that seek thee.
10Και θελουσιν ελπισει επι σε οι γνωριζοντες το ονομα σου· διοτι δεν εγκατελιπες τους εκζητουντας σε, Κυριε.
11Sing praises to the LORD, which dwelleth in Zion: declare among the people his doings.
11[] Ψαλμωδειτε εις τον Κυριον, τον κατοικουντα εν Σιων· αναγγειλατε μεταξυ των λαων τα κατορθωματα αυτου·
12When he maketh inquisition for blood, he remembereth them: he forgetteth not the cry of the humble.
12διοτι οταν καμνη εκζητησιν αιματων, ενθυμειται αυτους· δεν λησμονει την κραυγην των ταλαιπωρουμενων.
13Have mercy upon me, O LORD; consider my trouble which I suffer of them that hate me, thou that liftest me up from the gates of death:
13Ελεησον με, Κυριε· ιδε την θλιψιν μου την εκ των εχθρων μου, συ ο υψονων με εκ των πυλων του θανατου,
14That I may shew forth all thy praise in the gates of the daughter of Zion: I will rejoice in thy salvation.
14δια να διηγηθω πασας τας αινεσεις σου εν ταις πυλαις της θυγατρος Σιων· εγω θελω αγαλλιασθαι δια την σωτηριαν σου.
15The heathen are sunk down in the pit that they made: in the net which they hid is their own foot taken.
15Τα εθνη κατεβυθισθησαν εις τον λακκον, τον οποιον εκαμον· εν τη παγιδι, την οποιαν εκρυψαν, επιασθη ο πους αυτων.
16The LORD is known by the judgment which he executeth: the wicked is snared in the work of his own hands. Higgaion. Selah.
16Ο Κυριος γνωριζεται δια την κρισιν, την οποιαν καμνει· ο ασεβης παγιδευεται εν τω εργω των χειρων αυτου· Ιγαιων· Διαψαλμα.
17The wicked shall be turned into hell, and all the nations that forget God.
17Οι ασεβεις θελουσιν επιστραφη εις τον αδην· παντα τα εθνη τα λησμονουντα τον Θεον.
18For the needy shall not alway be forgotten: the expectation of the poor shall not perish for ever.
18Διοτι δεν θελει λησμονηθη διαπαντος ο πτωχος· η προσδοκια των πενητων δεν θελει απολεσθη διαπαντος.
19Arise, O LORD; let not man prevail: let the heathen be judged in thy sight.
19Αναστηθι, Κυριε· ας μη υπερισχυη ανθρωπος· ας κριθωσι τα εθνη ενωπιον σου.
20Put them in fear, O LORD: that the nations may know themselves to be but men. Selah.
20Καταστησον, Κυριε, νομοθετην επ' αυτους· ας γνωρισωσι τα εθνη, οτι ειναι ανθρωποι. Διαψαλμα.