¹I AM the man that hath seen affliction by the rod of his wrath.

¹ من آن کسی هستم که چوب مجازات خدا را خورده‌ام.

²He hath led me, and brought me into darkness, but not into light.

² او مرا به اعماق تاریکی برده

³Surely against me is he turned; he turneth his hand against me all the day.

³ و تمام روز دست خود را برضد من بلند کرده است.

⁴My flesh and my skin hath he made old; he hath broken my bones.

⁴ گوشت و پوستِ بدن مرا فرتوت ساخته و استخوانهایم را شکسته است.

⁵He hath builded against me, and compassed me with gall and travail.

⁵ مرا با سختی و مشقّت محاصره کرده

⁶He hath set me in dark places, as they that be dead of old.

⁶ و مانند کسی‌که سالها پیش مرده باشد، در تاریکی نشانده است.

⁷He hath hedged me about, that I cannot get out: he hath made my chain heavy.

⁷ دیواری به دورم کشیده و مرا با زنجیرهای سنگین بسته است و نمی‌توانم فرار کنم.

⁸Also when I cry and shout, he shutteth out my prayer.

⁸ برای کمک التماس می‌کنم، امّا او دعایم را نمی‌پذیرد.

⁹He hath inclosed my ways with hewn stone, he hath made my paths crooked.

⁹ راه مرا از هر طرف با دیوارهای سنگی بسته و آن را پُر پیچ و خم ساخته است.

¹⁰He was unto me as a bear lying in wait, and as a lion in secret places.

¹⁰ او مانند خرسی در کمین من نشسته و مثل شیری برای حمله به من آماده است.

¹¹He hath turned aside my ways, and pulled me in pieces: he hath made me desolate.

¹¹ مرا از راهم به گوشه‌ای برده و پاره پاره‌ام نمود و ترک گفت.

¹²He hath bent his bow, and set me as a mark for the arrow.

¹² کمان خود را کشید و مرا هدف تیرهای خود قرار داد.

¹³He hath caused the arrows of his quiver to enter into my reins.

¹³ تیرهایش به اعماق قلبم فرو رفت.

¹⁴I was a derision to all my people; and their song all the day.

¹⁴ مردم مرا مسخره می‌کنند و تمام روز به من می‌خندند.

¹⁵He hath filled me with bitterness, he hath made me drunken with wormwood.

¹⁵ با سختی‌ها و مصیبت‌ها زندگی را برای من تلخ ساخته است.

¹⁶He hath also broken my teeth with gravel stones, he hath covered me with ashes.

¹⁶ رویم را به خاک مالید و دندانهایم را با سنگها شکست.

¹⁷And thou hast removed my soul far off from peace: I forgat prosperity.

¹⁷ سعادت و سلامتی را از من گرفته است.

¹⁸And I said, My strength and my hope is perished from the LORD:

¹⁸ گفتم: «شوکت و جلال من از بین رفت و امید من از خداوند قطع گردید.»

¹⁹Remembering mine affliction and my misery, the wormwood and the gall.

¹⁹ وقتی آوارگی و مصیبت‌های خود را به یاد می‌آورم، زندگی به کامم تلخ می‌شود.

²⁰My soul hath them still in remembrance, and is humbled in me.

²⁰ همیشه به آنها فکر می‌کنم و روحم پریشان می‌گردد.

²¹This I recall to my mind, therefore have I hope.

²¹ امّا با این‌همه وقتی رنج‌هایم به یادم می‌آورم، نومید نمی‌شوم،

²²It is of the LORD's mercies that we are not consumed, because his compassions fail not.

²² زیرا محبّت خداوند پایدار و رحمت او بی‌پایان است.

²³They are new every morning: great is thy faithfulness.

²³ آنها هر صبح تازه می‌باشند و وفاداری او عظیم می‌باشد.

²⁴The LORD is my portion, saith my soul; therefore will I hope in him.

²⁴ خداوند همه‌چیز من است، پس بر او امید دارم.

²⁵The LORD is good unto them that wait for him, to the soul that seeketh him.

²⁵ خداوند بر تمام کسانی‌که بر او توکّل دارند و طالب او می‌باشند، مهربان است.

²⁶It is good that a man should both hope and quietly wait for the salvation of the LORD.

²⁶ پس بهتر است که با صبر منتظر باشیم تا خداوند ما را نجات دهد.

²⁷It is good for a man that he bear the yoke of his youth.

²⁷ چه نیکوست که در هنگام جوانی صبر و تحمّل را بیاموزیم.

²⁸He sitteth alone and keepeth silence, because he hath borne it upon him.

²⁸ وقتی گرفتار مصیبتی از جانب خداوند می‌شویم، باید خاموش و تنها بنشینیم؛

²⁹He putteth his mouth in the dust; if so be there may be hope.

²⁹ و در حضور خداوند به خاک بیافتیم، شاید هنوز امیدی باقی باشد.

³⁰He giveth his cheek to him that smiteth him: he is filled full with reproach.

³⁰ وقتی کسی بخواهد ما را بزند، صورت خود را جلو بیاوریم و وقتی به ما اهانت می‌کنند، تحمّل کنیم.

³¹For the LORD will not cast off for ever:

³¹ زیرا خداوند ما را برای همیشه ترک نمی‌کند.

³²But though he cause grief, yet will he have compassion according to the multitude of his mercies.

³² هرچند خداوند غم و اندوه را بر سر ما بیاورد، ولی از روی محبّت سرشار خود بر ما رحمت خواهد کرد.

³³For he doth not afflict willingly nor grieve the children of men.

³³ خداوند از غم و اندوه ما خشنود نمی‌گردد.

³⁴To crush under his feet all the prisoners of the earth.

³⁴ وقتی اسیران و ستمدیدگان ما پایمال می‌شوند؛

³⁵To turn aside the right of a man before the face of the most High,

³⁵ هنگامی‌که حقّی را که خدا به ما داده است، پایمال می‌گردد؛

³⁶To subvert a man in his cause, the LORD approveth not.

³⁶ و زمانی که در حق شخصی در دادگاه بی‌عدالتی می‌شود، خدا همه را می‌بیند.

³⁷Who is he that saith, and it cometh to pass, when the Lord commandeth it not?

³⁷ هیچ امری بدون اراده و رضای خداوند انجام نمی‌شود.

³⁸Out of the mouth of the most High proceedeth not evil and good?

³⁸ خیر و شر، تنها به فرمان خداوند متعال واقع می‌شود.

³⁹Wherefore doth a living man complain, a man for the punishment of his sins?

³⁹ پس چرا وقتی به‌خاطر گناهان خود مجازات می‌شویم، شکایت کنیم؟

⁴⁰Let us search and try our ways, and turn again to the LORD.

⁴⁰ بیایید رفتار خود را بسنجیم و به سوی خداوند بازگردیم.

⁴¹Let us lift up our heart with our hands unto God in the heavens.

⁴¹ بیایید با تمام قلب، دست دعا به سوی خدایی که در آسمانهاست بلند کنیم،

⁴²We have transgressed and have rebelled: thou hast not pardoned.

⁴² و بگوییم: «خداوندا، ما گناهکاریم و از فرمان تو سرکشی کرده‌ایم و تو ما را نبخشیده‌ای.

⁴³Thou hast covered with anger, and persecuted us: thou hast slain, thou hast not pitied.

⁴³ «بر ما غضب کردی و ما را کُشتی، رحمت تو به وسیلهٔ خشمت پنهان گشت.

⁴⁴Thou hast covered thyself with a cloud, that our prayer should not pass through.

⁴⁴ چون بر ما خشمگین بودی، خود را از ما پنهان کردی تا دعاهای ما به حضور تو نرسد.

⁴⁵Thou hast made us as the offscouring and refuse in the midst of the people.

⁴⁵ تو ما را پیش مردم جهان همچون خاکروبه و زباله ساختی.

⁴⁶All our enemies have opened their mouths against us.

⁴⁶ «تمام دشمنان ما، ما را تحقیر می‌کنند.

⁴⁷Fear and a snare is come upon us, desolation and destruction.

⁴⁷ با هلاکت و نابودی روبه‌رو شده‌ایم و ترس و وحشت ما را فراگرفته است.

⁴⁸Mine eye runneth down with rivers of water for the destruction of the daughter of my people.

⁴⁸ به‌خاطر نابودی قومم، سیل اشک از چشمانم جاریست.

⁴⁹Mine eye trickleth down, and ceaseth not, without any intermission.

⁴⁹ «پیوسته اشک می‌ریزم

⁵⁰Till the LORD look down, and behold from heaven.

⁵⁰ تا خداوند از آسمان به پایین بنگرد و ما را ببیند.

⁵¹Mine eye affecteth mine heart because of all the daughters of my city.

⁵¹ وقتی می‌بینم چه بلایی بر سر دختران شهر من آمده است، دلم از غصّه ریش‌ریش می‌شود.

⁵²Mine enemies chased me sore, like a bird, without cause.

⁵² «دشمنان بدون هیچ دلیلی مرا مثل پرنده به دام انداختند.

⁵³They have cut off my life in the dungeon, and cast a stone upon me.

⁵³ مرا زنده در چاه انداختند و سنگی بر سر آن گذاشتند.

⁵⁴Waters flowed over mine head; then I said, I am cut off.

⁵⁴ آب از سرم گذشت و فکر کردم که بزودی خواهم مرد.

⁵⁵I called upon thy name, O LORD, out of the low dungeon.

⁵⁵ «خداوندا، از ته چاه تو را طلبیدم.

⁵⁶Thou hast heard my voice: hide not thine ear at my breathing, at my cry.

⁵⁶ فریاد مرا شنیدی و به ناله‌های من گوش دادی.

⁵⁷Thou drewest near in the day that I called upon thee: thou saidst, Fear not.

⁵⁷ وقتی به حضور تو دعا کردم، آمدی و گفتی: 'نترس!'

⁵⁸O LORD, thou hast pleaded the causes of my soul; thou hast redeemed my life.

⁵⁸ «خداوندا، تو از حق من دفاع کردی و از مرگ نجاتم دادی.

⁵⁹O LORD, thou hast seen my wrong: judge thou my cause.

⁵⁹ تو ای خداوند، شاهد ظلم‌هایی که در حق من کردند، بودی؛ پس به داد من برس و خودت داوری کن.

⁶⁰Thou hast seen all their vengeance and all their imaginations against me.

⁶⁰ تو می‌دانی که دشمنانم همه از من نفرت دارند و برضد من دسیسه می‌چینند.

⁶¹Thou hast heard their reproach, O LORD, and all their imaginations against me;

⁶¹ «خداوندا، تو شنیده‌ای که آنها چگونه به من اهانت کرده و برضد من توطئه چیده‌اند.

⁶²The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day.

⁶² دشمنانم تمام روز دربارهٔ من سخنان بد می‌گویند و برای آزار من نقشه می‌کشند.

⁶³Behold their sitting down, and their rising up; I am their musick.

⁶³ در همه حال به من می‌خندند و مسخره‌ام می‌کنند.

⁶⁴Render unto them a recompence, O LORD, according to the work of their hands.

⁶⁴ «خداوندا، آنها را به سزای کارهایشان برسان.

⁶⁵Give them sorrow of heart, thy curse unto them.

⁶⁵ آنها را لعنت کن تا گرفتار غم و درد شوند. با خشم و غضب آنها را تعقیب کن و از روی زمین نابود ساز.»

⁶⁶Persecute and destroy them in anger from under the heavens of the LORD.

⁶⁶ با خشم و غضب آنها را تعقیب کن و از روی زمین نابود ساز.»