¹Do we begin again to commend ourselves? or need we, as some others, epistles of commendation to you, or letters of commendation from you?

¹Kendimizi yine tavsiye etmeye mi başlıyoruz? Yoksa bazıları gibi size ya da sizden tavsiye mektuplarına ihtiyacımız mı var?

²Ye are our epistle written in our hearts, known and read of all men:

²Bütün insanlarca bilinen ve okunan, yüreklerimize yazılmış mektubumuz sizsiniz.

³Forasmuch as ye are manifestly declared to be the epistle of Christ ministered by us, written not with ink, but with the Spirit of the living God; not in tables of stone, but in fleshy tables of the heart.

³Hizmetimizin sonucu olup mürekkeple değil, yaşayan Tanrının Ruhuyla, taş levhalara değil, insan yüreğinin levhalarına yazılmış Mesihin mektubu olduğunuz açıktır.

⁴And such trust have we through Christ to God-ward:

⁴Mesih sayesinde Tanrıya böyle bir güvenimiz vardır.

⁵Not that we are sufficient of ourselves to think any thing as of ourselves; but our sufficiency is of God;

⁵Herhangi bir şeyi kendi başarımız olarak saymaya yeterliyiz demek istemiyorum; bizi yeterli kılan Tanrıdır.

⁶Who also hath made us able ministers of the new testament; not of the letter, but of the spirit: for the letter killeth, but the spirit giveth life.

⁶O bizi yazılı yasaya değil, Ruha dayalı yeni bir antlaşmanın hizmetkârları olmaya yeterli kıldı. Yazılı yasa öldürür, Ruh ise yaşatır.

⁷But if the ministration of death, written and engraven in stones, was glorious, so that the children of Israel could not stedfastly behold the face of Moses for the glory of his countenance; which glory was to be done away:

⁷Ölümle sonuçlanan hizmet, yani taş üzerine harf harf kazılan yasa yücelik içinde geldiyse -öyle ki, İsrailoğulları geçici olan parlaklığından ötürü Musanın yüzüne bakamadılar- Ruha dayalı hizmetin yücelik içinde olacağı daha kesin değil mi?

⁸How shall not the ministration of the spirit be rather glorious?

⁹İnsanı suçlu çıkaran hizmetin yüceliği varsa, aklanmayı sağlayan hizmetin yüceliği çok daha aşkındır.

⁹For if the ministration of condemnation be glory, much more doth the ministration of righteousness exceed in glory.

¹⁰Çünkü eskiden yüceltilmiş olanın, şimdi yücelikte aşkın olana göre yüceliği yoktur.

¹⁰For even that which was made glorious had no glory in this respect, by reason of the glory that excelleth.

¹¹Geçici olan, yücelik içinde geldiyse, kalıcı olanın yüceliği çok daha büyüktür.

¹¹For if that which is done away was glorious, much more that which remaineth is glorious.

¹²Böyle bir umuda sahip olduğumuz için büyük cesaretle konuşabiliriz.

¹²Seeing then that we have such hope, we use great plainness of speech:

¹³Yüzündeki parlaklığın giderek söndüğünü İsrailoğulları görmesin diye yüzünü peçeyle örten Musa gibi değiliz.

¹³And not as Moses, which put a vail over his face, that the children of Israel could not stedfastly look to the end of that which is abolished:

¹⁴İsrailoğullarının zihinleri körelmişti. Bugün bile Eski Antlaşma okunurken zihinleri aynı peçeyle örtülü kalıyor. Çünkü bu peçe ancak Mesih aracılığıyla kalkar.

¹⁴But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the old testament; which vail is done away in Christ.

¹⁵Ne var ki, bugün bile Musanın yazıları okunduğunda yüreklerini bir peçe örtüyor.

¹⁵But even unto this day, when Moses is read, the vail is upon their heart.

¹⁶Oysa ne zaman biri Rabbe dönerse, o peçe kaldırılır.

¹⁶Nevertheless when it shall turn to the Lord, the vail shall be taken away.

¹⁷Rab Ruhtur, Rabbin Ruhu neredeyse orada özgürlük vardır.

¹⁷Now the Lord is that Spirit: and where the Spirit of the Lord is, there is liberty.

¹⁸Ve biz hepimiz peçesiz yüzle Rab'bin yüceliğini görerek yücelik üstüne yücelikle O'na benzer olmak üzere değiştiriliyoruz. Bu da Ruh olan Rab sayesinde oluyor.

¹⁸But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.