¹And the LORD visited Sarah as he had said, and the LORD did unto Sarah as he had spoken.

¹RAB verdiği söz uyarınca Saraya iyilik etti ve sözünü yerine getirdi.

²For Sarah conceived, and bare Abraham a son in his old age, at the set time of which God had spoken to him.

²Sara hamile kaldı; İbrahimin yaşlılık döneminde, tam Tanrının belirttiği zamanda ona bir erkek çocuk doğurdu.

³And Abraham called the name of his son that was born unto him, whom Sarah bare to him, Isaac.

³İbrahim Saranın doğurduğu çocuğa İshakfı adını verdi.

⁴And Abraham circumcised his son Isaac being eight days old, as God had commanded him.

⁴Tanrının kendisine buyurduğu gibi oğlu İshakı sekiz günlükken sünnet etti.

⁵And Abraham was an hundred years old, when his son Isaac was born unto him.

⁵İshak doğduğunda İbrahim yüz yaşındaydı.

⁶And Sarah said, God hath made me to laugh, so that all that hear will laugh with me.

⁶Sara, ‹‹Tanrı yüzümü güldürdü›› dedi, ‹‹Bunu duyan herkes benimle birlikte gülecek.

⁷And she said, Who would have said unto Abraham, that Sarah should have given children suck? for I have born him a son in his old age.

⁷Kim İbrahime Sara çocuk emzirecek derdi? Bu yaşında ona bir oğul doğurdum.››

⁸And the child grew, and was weaned: and Abraham made a great feast the same day that Isaac was weaned.

⁸Çocuk büyüdü. Sütten kesildiği gün İbrahim büyük bir şölen verdi.

⁹And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking.

⁹Ne var ki Sara, Mısırlı Hacerin İbrahimden olma oğlu İsmailin alay ettiğini görünce,

¹⁰Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac.

¹⁰İbrahime, ‹‹Bu cariyeyle oğlunu kov›› dedi, ‹‹Bu cariyenin oğlu, oğlum İshakın mirasına ortak olmasın.››

¹¹And the thing was very grievous in Abraham's sight because of his son.

¹¹Bu İbrahimi çok üzdü, çünkü İsmail de öz oğluydu.

¹²And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called.

¹²Ancak Tanrı İbrahime, ‹‹Oğlunla cariyen için üzülme›› dedi, ‹‹Sara ne derse, onu yap. Çünkü senin soyun İshakla sürecektir.

¹³And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed.

¹³Cariyenin oğlundan da bir ulus yaratacağım, çünkü o da senin soyun.››

¹⁴And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba.

¹⁴İbrahim sabah erkenden kalktı, biraz yiyecek, bir tulum da su hazırlayıp Hacerin omuzuna attı, çocuğunu da verip onu gönderdi. Hacer Beer-Şeva Çölüne gitti, orada bir süre dolaştı.

¹⁵And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs.

¹⁵Tulumdaki su tükenince, oğlunu bir çalının altına bıraktı.

¹⁶And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bow shot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept.

¹⁶Yaklaşık bir ok atımı uzaklaşıp, ‹‹Oğlumun ölümünü görmeyeyim›› diyerek onun karşısına oturup hıçkıra hıçkıra ağladı.

¹⁷And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is.

¹⁷Tanrı çocuğun sesini duydu. Tanrının meleği göklerden Hacere, ‹‹Nen var, Hacer?›› diye seslendi, ‹‹Korkma! Çünkü Tanrı çocuğun sesini duydu.

¹⁸Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation.

¹⁸Kalk, oğlunu kaldır, elini tut. Onu büyük bir ulus yapacağım.››

¹⁹And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink.

¹⁹Sonra Tanrı Hacerin gözlerini açtı, Hacer bir kuyu gördü. Gidip tulumunu doldurdu, oğluna içirdi.

²⁰And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer.

²⁰Çocuk büyürken Tanrı onunlaydı. Çocuk çölde yaşadı ve okçu oldu.

²¹And he dwelt in the wilderness of Paran: and his mother took him a wife out of the land of Egypt.

²¹Paran Çölünde yaşarken annesi ona Mısırlı bir kadın aldı.

²²And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest:

²²O sırada Avimelekle ordusunun komutanı Fikol İbrahime, ‹‹Yaptığın her şeyde Tanrı seninle›› dediler,

²³Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son's son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned.

²³‹‹Onun için, Tanrının önünde bana, oğluma ve soyuma haksız davranmayacağına ant iç. Bana ve konuk olarak yaşadığın bu ülkeye, benim sana yaptığım gibi iyi davran.››

²⁴And Abraham said, I will swear.

²⁴İbrahim, ‹‹Ant içerim›› dedi.

²⁵And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech's servants had violently taken away.

²⁵İbrahim Avimeleke bir kuyuyu zorla ele geçiren adamlarından yakındı.

²⁶And Abimelech said, I wot not who hath done this thing; neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.

²⁶Avimelek, ‹‹Bunu kimin yaptığını bilmiyorum›› diye yanıtladı, ‹‹Sen de bana söylemedin, ilk kez duyuyorum.››

²⁷And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant.

²⁷Daha sonra İbrahim Avimeleke davar ve sığır verdi. Böylece ikisi bir antlaşma yaptılar.

²⁸And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves.

²⁸İbrahim sürüsünden yedi dişi kuzu ayırdı.

²⁹And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?

²⁹Avimelek, ‹‹Bunun anlamı ne, niçin bu yedi dişi kuzuyu ayırdın?›› diye sordu.

³⁰And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well.

³⁰İbrahim, ‹‹Bu yedi dişi kuzuyu benim elimden almalısın›› diye yanıtladı, ‹‹Kuyuyu benim açtığımın kanıtı olsun.››

³¹Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them.

³¹Bu yüzden oraya Beer-Şeva adı verildi. Çünkü ikisi orada ant içmişlerdi.

³²Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines.

³²Beer-Şevada yapılan bu antlaşmadan sonra Avimelek, ordusunun komutanı Fikolla birlikte Filist yöresine geri döndü.

³³And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the LORD, the everlasting God.

³³İbrahim Beer-Şevada bir ılgın ağacı dikti; orada RABbi, ölümsüz Tanrıyı adıyla çağırdı.

³⁴And Abraham sojourned in the Philistines' land many days.

³⁴Filist yöresinde konuk olarak uzun süre yaşadı.