¹Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom.

¹‹‹O zaman Göklerin Egemenliği, kandillerini alıp güveyi karşılamaya çıkan on kıza benzeyecek.

²And five of them were wise, and five were foolish.

²Bunların beşi akıllı, beşi akılsızdı.

³They that were foolish took their lamps, and took no oil with them:

³Akılsızlar yanlarına kandillerini aldılar, ama yağ almadılar.

⁴But the wise took oil in their vessels with their lamps.

⁴Akıllılar ise, kandilleriyle birlikte kaplar içinde yağ da aldılar.

⁵While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.

⁵Güvey gecikince hepsini uyku bastı, dalıp uyudular.

⁶And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him.

⁶‹‹Gece yarısı bir ses yankılandı: ‹İşte güvey geliyor, onu karşılamaya çıkın!›

⁷Then all those virgins arose, and trimmed their lamps.

⁷Bunun üzerine kızların hepsi kalkıp kandillerini tazelediler.

⁸And the foolish said unto the wise, Give us of your oil; for our lamps are gone out.

⁸‹‹Akılsızlar akıllılara, ‹Kandillerimiz sönüyor, bize yağ verin!› dediler.

⁹But the wise answered, saying, Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell, and buy for yourselves.

⁹‹‹Akıllılar, ‹Olmaz! Hem bize hem size yetmeyebilir. En iyisi satıcılara gidin, kendinize yağ alın› dediler.

¹⁰And while they went to buy, the bridegroom came; and they that were ready went in with him to the marriage: and the door was shut.

¹⁰‹‹Ne var ki, onlar yağ satın almaya giderlerken güvey geldi. Hazırlıklı olan kızlar, onunla birlikte düğün şölenine girdiler ve kapı kapandı.

¹¹Afterward came also the other virgins, saying, Lord, Lord, open to us.

¹¹‹‹Daha sonra gelen öbür kızlar, ‹Efendimiz, efendimiz, aç kapıyı bize!› dediler.

¹²But he answered and said, Verily I say unto you, I know you not.

¹²‹‹Güvey ise, ‹Size doğrusunu söyleyeyim, sizi tanımıyorum› dedi.

¹³Watch therefore, for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh.

¹³‹‹Bu nedenle uyanık kalın. Çünkü o günü ve o saati bilemezsiniz.››

¹⁴For the kingdom of heaven is as a man travelling into a far country, who called his own servants, and delivered unto them his goods.

¹⁴‹‹Göksel egemenlik, yolculuğa çıkan bir adamın kölelerini çağırıp malını onlara emanet etmesine benzer.

¹⁵And unto one he gave five talents, to another two, and to another one; to every man according to his several ability; and straightway took his journey.

¹⁵‹‹Adam, her birinin yeteneğine göre, birine beş, birine iki, birine de bir talant vererek yola çıktı.

¹⁶Then he that had received the five talents went and traded with the same, and made them other five talents.

¹⁶Beş talant alan, hemen gidip bu parayı işletti ve beş talant daha kazandı.

¹⁷And likewise he that had received two, he also gained other two.

¹⁷İki talant alan da iki talant daha kazandı.

¹⁸But he that had received one went and digged in the earth, and hid his lord's money.

¹⁸Bir talant alan ise gidip toprağı kazdı ve efendisinin parasını sakladı.

¹⁹After a long time the lord of those servants cometh, and reckoneth with them.

¹⁹‹‹Uzun zaman sonra bu kölelerin efendisi döndü, onlarla hesaplaşmaya oturdu.

²⁰And so he that had received five talents came and brought other five talents, saying, Lord, thou deliveredst unto me five talents: behold, I have gained beside them five talents more.

²⁰Beş talant alan gelip beş talant daha getirdi, ‹Efendimiz› dedi, ‹Bana beş talant emanet etmiştin; bak, beş talant daha kazandım.›

²¹His lord said unto him, Well done, thou good and faithful servant: thou hast been faithful over a few things, I will make thee ruler over many things: enter thou into the joy of thy lord.

²¹‹‹Efendisi ona, ‹Aferin, iyi ve güvenilir köle!› dedi. ‹Sen küçük işlerde güvenilir olduğunu gösterdin, ben de seni büyük işlerin başına geçireceğim. Gel, efendinin şenliğine katıl!›

²²He also that had received two talents came and said, Lord, thou deliveredst unto me two talents: behold, I have gained two other talents beside them.

²²‹‹İki talant alan da geldi, ‹Efendimiz› dedi, ‹Bana iki talant emanet etmiştin; bak, iki talant daha kazandım.›

²³His lord said unto him, Well done, good and faithful servant; thou hast been faithful over a few things, I will make thee ruler over many things: enter thou into the joy of thy lord.

²³‹‹Efendisi ona, ‹Aferin, iyi ve güvenilir köle!› dedi. ‹Sen küçük işlerde güvenilir olduğunu gösterdin, ben de seni büyük işlerin başına geçireceğim. Gel, efendinin şenliğine katıl!›

²⁴Then he which had received the one talent came and said, Lord, I knew thee that thou art an hard man, reaping where thou hast not sown, and gathering where thou hast not strawed:

²⁴‹‹Sonra bir talant alan geldi, ‹Efendimiz› dedi, ‹Senin sert bir adam olduğunu biliyordum. Ekmediğin yerden biçer, harman savurmadığın yerden devşirirsin.

²⁵And I was afraid, and went and hid thy talent in the earth: lo, there thou hast that is thine.

²⁵Bu nedenle korktum, gidip senin verdiğin talantı toprağa gömdüm. İşte, al paranı!›

²⁶His lord answered and said unto him, Thou wicked and slothful servant, thou knewest that I reap where I sowed not, and gather where I have not strawed:

²⁶‹‹Efendisi ona şu karşılığı verdi: ‹Kötü ve tembel köle! Ekmediğim yerden biçtiğimi, harman savurmadığım yerden devşirdiğimi bildiğine göre paramı faize vermeliydin. Ben de geldiğimde onu faiziyle geri alırdım...

²⁷Thou oughtest therefore to have put my money to the exchangers, and then at my coming I should have received mine own with usury.

²⁸Haydi, elindeki talantı alın, on talantı olana verin!

²⁸Take therefore the talent from him, and give it unto him which hath ten talents.

²⁹Çünkü kimde varsa, ona daha çok verilecek ve o bolluk içinde olacak. Ama kimde yoksa, kendisinde olan da elinden alınacak.

²⁹For unto every one that hath shall be given, and he shall have abundance: but from him that hath not shall be taken away even that which he hath.

³⁰Şu yararsız köleyi dışarıya, karanlığa atın. Orada ağlayış ve diş gıcırtısı olacaktır.› ››

³⁰And cast ye the unprofitable servant into outer darkness: there shall be weeping and gnashing of teeth.

³¹‹‹İnsanoğlu kendi görkemi içinde bütün melekleriyle birlikte gelince, görkemli tahtına oturacak.

³¹When the Son of man shall come in his glory, and all the holy angels with him, then shall he sit upon the throne of his glory:

³²Ulusların hepsi Onun önünde toplanacak, O da koyunları keçilerden ayıran bir çoban gibi, insanları birbirinden ayıracak.

³²And before him shall be gathered all nations: and he shall separate them one from another, as a shepherd divideth his sheep from the goats:

³³Koyunları sağına, keçileri soluna alacak.

³³And he shall set the sheep on his right hand, but the goats on the left.

³⁴‹‹O zaman Kral, sağındaki kişilere, ‹Sizler, Babamın kutsadıkları, gelin!› diyecek. ‹Dünya kurulduğundan beri sizin için hazırlanmış olan egemenliği miras alın!

³⁴Then shall the King say unto them on his right hand, Come, ye blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world:

³⁵Çünkü acıkmıştım, bana yiyecek verdiniz; susamıştım, bana içecek verdiniz; yabancıydım, beni içeri aldınız.

³⁵For I was an hungred, and ye gave me meat: I was thirsty, and ye gave me drink: I was a stranger, and ye took me in:

³⁶Çıplaktım, beni giydirdiniz; hastaydım, benimle ilgilendiniz; zindandaydım, yanıma geldiniz.›

³⁶Naked, and ye clothed me: I was sick, and ye visited me: I was in prison, and ye came unto me.

³⁷‹‹O vakit doğru kişiler Ona şu karşılığı verecek: ‹Ya Rab, seni ne zaman aç görüp doyurduk, susuz görüp su verdik?

³⁷Then shall the righteous answer him, saying, Lord, when saw we thee an hungred, and fed thee? or thirsty, and gave thee drink?

³⁸Ne zaman seni yabancı görüp içeri aldık, ya da çıplak görüp giydirdik?

³⁸When saw we thee a stranger, and took thee in? or naked, and clothed thee?

³⁹Seni ne zaman hasta ya da zindanda görüp yanına geldik?›

³⁹Or when saw we thee sick, or in prison, and came unto thee?

⁴⁰‹‹Kral da onları şöyle yanıtlayacak: ‹Size doğrusunu söyleyeyim, bu en basit kardeşlerimden biri için yaptığınızı, benim için yapmış oldunuz.›

⁴⁰And the King shall answer and say unto them, Verily I say unto you, Inasmuch as ye have done it unto one of the least of these my brethren, ye have done it unto me.

⁴¹‹‹Sonra solundakilere şöyle diyecek: ‹Ey lanetliler, çekilin önümden! İblisle melekleri için hazırlanmış sönmez ateşe gidin!

⁴¹Then shall he say also unto them on the left hand, Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, prepared for the devil and his angels:

⁴²Çünkü acıkmıştım, bana yiyecek vermediniz; susamıştım, bana içecek vermediniz; yabancıydım, beni içeri almadınız; çıplaktım, beni giydirmediniz; hastaydım, zindandaydım, benimle ilgilenmediniz.›

⁴²For I was an hungred, and ye gave me no meat: I was thirsty, and ye gave me no drink:

⁴⁴‹‹O vakit onlar da şöyle karşılık verecekler: ‹Ya Rab, seni ne zaman aç, susuz, yabancı, çıplak, hasta ya da zindanda gördük de yardım etmedik?›

⁴³I was a stranger, and ye took me not in: naked, and ye clothed me not: sick, and in prison, and ye visited me not.

⁴⁵‹‹Kral da onlara şu yanıtı verecek: ‹Size doğrusunu söyleyeyim, mademki bu en basit kardeşlerimden biri için bunu yapmadınız, benim için de yapmamış oldunuz.›

⁴⁴Then shall they also answer him, saying, Lord, when saw we thee an hungred, or athirst, or a stranger, or naked, or sick, or in prison, and did not minister unto thee?

⁴⁶‹‹Bunlar sonsuz azaba, doğrular ise sonsuz yaşama gidecekler.››

⁴⁵Then shall he answer them, saying, Verily I say unto you, Inasmuch as ye did it not to one of the least of these, ye did it not to me.

⁴⁶And these shall go away into everlasting punishment: but the righteous into life eternal.