1To the Overseer. — `Concerning the Lily of Testimony,` a secret treasure of David, to teach, in his striving with Aram-Naharaim, and with Aram-Zobah, and Joab turneth back and smiteth Edom in the valley of Salt — twelve thousand. O God, Thou hadst cast us off, Thou hadst broken us — hadst been angry! — Thou dost turn back to us.
1ദൈവമേ, നീ ഞങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു ചിതറിച്ചിരിക്കുന്നു; നീ കോപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങളെ യഥാസ്ഥാനത്താക്കേണമേ.
2Thou hast caused the land to tremble, Thou hast broken it, Heal its breaches, for it hath moved.
2നീ ദേശത്തെ നടുക്കി ഭിന്നിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; അതു കുലുങ്ങുകയാല് അതിന്റെ ഭിന്നങ്ങളെ നന്നാക്കേണമേ.
3Thou hast shewn Thy people a hard thing, Thou hast caused us to drink wine of trembling.
3നീ നിന്റെ ജനത്തെ കാഠിന്യം അനുഭവിപ്പിച്ചു; പരിഭ്രമത്തിന്റെ വീഞ്ഞു നീ ഞങ്ങളെ കുടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
4Thou hast given to those fearing thee an ensign. To be lifted up as an ensign Because of truth. Selah.
4സത്യം നിമിത്തം ഉയര്ത്തേണ്ടതിന്നു നീ നിന്റെ ഭക്തന്മാര്ക്കും ഒരു കൊടി നല്കിയിരിക്കുന്നു. സേലാ.
5That Thy beloved ones may be drawn out, Save [with] Thy right hand, and answer us.
5നിനക്കു പ്രിയമുള്ളവര് വിടുവിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു നിന്റെ വലങ്കൈകൊണ്ടു രക്ഷിച്ചു ഞങ്ങള്ക്കു ഉത്തരമരുളേണമേ.
6God hath spoken in His holiness: I exult — I apportion Shechem, And the valley of Succoth I measure,
6ദൈവം തന്റെ വിശുദ്ധിയില് അരുളിച്ചെയ്തതുകൊണ്ടു ഞാന് ആനന്ദിക്കും; ഞാന് ശെഖേമിനെ വിഭാഗിച്ചു സുക്കോത്ത് താഴ്വരയെ അളക്കും.
7Mine [is] Gilead, and mine [is] Manasseh, And Ephraim [is] the strength of my head, Judah [is] my lawgiver,
7ഗിലെയാദ് എനിക്കുള്ളതു; മനശ്ശെയും എനിക്കുള്ളതു; എഫ്രയീം എന്റെ തലക്കോരികയും യെഹൂദാ എന്റെ ചെങ്കോലും ആകുന്നു.
8Moab [is] my pot for washing, over Edom I cast my shoe, Shout, concerning me, O Philistia.
8മോവാബ് എനിക്കു കഴുകുവാനുള്ള വട്ടക; ഏദോമിന്മേല് ഞാന് എന്റെ ചെരിപ്പു എറിയും; ഫെലിസ്ത്യദേശമേ, നീ എന്റെനിമിത്തം ജയഘോഷം കൊള്ളുക!
9Who doth bring me [to] a city of bulwarks? Who hath led me unto Edom?
9ഉറപ്പുള്ള നഗരത്തിലേക്കു എന്നെ ആര് കൊണ്ടുപോകും? ഏദോമിലേക്കു എന്നെ ആര് വഴി നടത്തും?
10Is it not Thou, O God? hast Thou cast us off? And dost Thou not go forth, O God, with our hosts!
10ദൈവമേ, നീ ഞങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞില്ലയോ? ദൈവമേ നീ ഞങ്ങളുടെ സൈന്യങ്ങളോടു കൂടെ പുറപ്പെടുന്നതുമില്ല.
11Give to us help from adversity, And vain [is] the deliverance of man.
11വൈരിയുടെനേരെ ഞങ്ങള്ക്കു സഹായം ചെയ്യേണമേ; മനുഷ്യന്റെ സഹായം വ്യര്ത്ഥമല്ലോ.
12In God we do mightily, And He treadeth down our adversaries!
12ദൈവത്താല് നാം വീര്യം പ്രവര്ത്തിക്കും; അവന് തന്നേ നമ്മുടെ വൈരികളെ മെതിച്ചുകളയും. (സംഗീതപ്രമാണിക്കു; തന്ത്രിനാദത്തോടെ; ദാവീദിന്റെ ഒരു സങ്കീര്ത്തനം.)