¹عهدا قطعت لعينيّ فكيف اتطلع في عذراء.

¹با چشمان خود عهد کرده ام که به هیچ دختری با نظر شهوت نگاه نکنم.

²وما هي قسمة الله من فوق ونصيب القدير من الاعالي.

²چون می دانم که خدای قادر مطلق عامل این کار را چه جزا می دهد.

³أليس البوار لعامل الشر والنكر لفاعلي الاثم.

³او بر سر مردم شریر و بدکار از آسمان بلا و مصیبت را نازل می کند.

⁴أليس هو ينظر طرقي ويحصي جميع خطواتي.

⁴او هر کاری که می کنم و هر قدمی که بر می دارم، می بیند.

⁵ان كنت قد سلكت مع الكذب او اسرعت رجلي الى الغش.

⁵من هرگز به راه غلط نرفته ام و کسی را فریب نداده ام.

⁶ليزنّي في ميزان الحق فيعرف الله كمالي.

⁶می خواهم خدا خودش مرا با ترازوی عدالت بسنجد تا بیگناهی من ثابت شود.

⁷ان حادت خطواتي عن الطريق وذهب قلبي وراء عينيّ او لصق عيب بكفيّ

⁷اگر از راه راست انحراف کرده باشم، یا دلم دنبال آنچه که چشمم خواسته است، رفته باشد و یا دستم به گناه آلوده شده باشد،

⁸أزرع وغيري يأكل وفروعي تستأصل

⁸آنوقت چیزی را که کاشته ام دیگران بخورند و همه محصولات من از ریشه کنده شوند.

⁹ان غوي قلبي على امرأة او كمنت على باب قريبي

⁹اگر دلم فریفتۀ زن مرد دیگر شده باشد یا من به دروازۀ زن همسایه کمین کرده باشم،

¹⁰فلتطحن امرأتي لآخر ولينحن عليها آخرون.

¹⁰پس زن من هم کنیز مرد دیگر و با او همبستر شود،

¹¹لان هذه رذيلة وهي اثم يعرض للقضاة.

¹¹زیرا این کار جنایت است و عامل آن سزاوار مجازات می باشد

¹²لانها نار تأكل حتى الى الهلاك وتستأصل كل محصولي

¹²و مثل آتش سوزان جهنم می تواند همه چیز مرا از بین ببرد و محصول مرا ریشه کن سازد.

¹³ان كنت رفضت حق عبدي وامتي في دعواهما عليّ

¹³اگر شکایت کنیز و غلام خود را علیه خود نشنیده و با آن ها از روی انصاف رفتار نکرده باشم،

¹⁴فماذا كنت اصنع حين يقوم الله واذا افتقد فبماذا اجيبه.

¹⁴چطور می توانم با خدا روبرو شوم و وقتیکه از من بازخواست کند، چه جوابی می توانم به او بدهم.

¹⁵أوليس صانعي في البطن صانعه وقد صوّرنا واحد في الرحم.

¹⁵زیرا همان خدائی که مرا آفریده، کنیز و غلام مرا هم خلق کرده است.

¹⁶ان كنت منعت المساكين عن مرادهم او افنيت عيني الارملة

¹⁶از کمک به مردم نادار و مسکین دریغ نکرده ام، بیوه زنی را در حال بیچارگی نگذاشته ام،

¹⁷او اكلت لقمتي وحدي فما اكل منها اليتيم.

¹⁷نان خود را به تنهائی نخورده ام و همیشه با یتیمان گرسنه قسمت کرده

¹⁸بل منذ صباي كبر عندي كأب ومن بطن امي هديتها

¹⁸و در سراسر عمر خود برای آن ها مثل پدر غمخوار و از کودکی راهنمای بیوه زنان بوده ام.

¹⁹ان كنت رأيت هالكا لعدم اللبس او فقيرا بلا كسوة

¹⁹اگر می دیدم که کسی لباس ندارد و از سرما در خطر است و یا شخص مسکینی برهنه بسر می برد،

²⁰ان لم تباركني حقواه وقد استدفأ بجزّة غنمي.

²⁰از پشم گوسفندانم لباس مهیا می کردم و به او می دادم تا از سردی هوا در امان بوده از صمیم دل برای من دعا کند و من برکت ببینم.

²¹ان كنت قد هززت يدي على اليتيم لما رأيت عوني في الباب

²¹اگر بخاطر اینکه در محکمه طرفدار دارم، حق یتیمی را پایمال کرده باشم،

²²فلتسقط عضدي من كتفي ولتنكسر ذراعي من قصبتها.

²²بازوی من از شانه قطع شود و دستم بشکند.

²³لان البوار من الله رعب عليّ ومن جلاله لم استطع

²³چون من از مجازات و عظمت خدا می ترسیدم، هرگز جرأت نمی کردم که به چنین کاری دست بزنم.

²⁴ان كنت قد جعلت الذهب عمدتي او قلت للابريز انت متكلي.

²⁴به طلا و نقره اعتماد و اتکاء نداشته ام

²⁵ان كنت قد فرحت اذ كثرت ثروتي ولان يدي وجدت كثيرا.

²⁵و مال ثروت زیاد مایۀ خوشی من نبوده است.

²⁶ان كنت قد نظرت الى النور حين ضاء او الى القمر يسير بالبهاء

²⁶به آفتاب تابان و مهتاب درخشان دل نبسته ام.

²⁷وغوي قلبي سرّا ولثم يدي فمي

²⁷آن ها را نپرستیده و از دور نبوسیده ام.

²⁸فهذا ايضا اثم يعرض للقضاة لاني اكون قد جحدت الله من فوق

²⁸زیرا این کار هم یک عمل زشت است و اگر آن کار را می کردم، مستوجب مجازات می بودم، چون از خدای قادر مطلق منکر می شدم.

²⁹ان كنت قد فرحت ببليّة مبغضي او شمتّ حين اصابه سوء.

²⁹هرگز از مصیبت دشمنان خوشی نکرده ام و از بلائی که بر سر شان آمده است، خوشحال نبوده ام.

³⁰بل لم ادع حنكي يخطئ في طلب نفسه بلعنة.

³⁰زبان خود را از گناه بازداشته و برای آن ها دعای بد نکرده ام.

³¹ان كان اهل خيمتي لم يقولوا من ياتي باحد لم يشبع من طعامه.

³¹آنهائی که برای من کار می کنند هرگز گرسنه نبوده اند.

³²غريب لم يبت في الخارج. فتحت للمسافر ابوابي.

³²هیچ بیگانه ای را نگذاشته ام که شب در سر سرک بخوابد و دروازۀ خانۀ من همیشه به روی مسافران باز بوده است.

³³ان كنت قد كتمت كالناس ذنبي لاخفاء اثمي في حضني

³³هیچگاهی مانند دیگران نکوشیده ام که گناهان خود را پنهان کنم

³⁴اذ رهبت جمهورا غفيرا وروّعتني اهانة العشائر فكففت ولم اخرج من الباب

³⁴و از ترس سرزنشِ مردم خاموش در خانه مانده و بیرون نروم.

³⁵من لي بمن يسمعني. هوذا امضائي ليجبني القدير. ومن لي بشكوى كتبها خصمي.

³⁵آیا کسی هست که به سخنان من گوش بدهد؟ من قسم می خورم که حقیقت را می گویم. بگذارید که خدای قادر مطلق جواب مرا بگوید و اتهاماتی را که دشمنانم علیه من وارد کرده اند نشان بدهد.

³⁶فكنت احملها على كتفي. كنت اعصبها تاجا لي.

³⁶من آن را بدوش خود می گیرم و تاج سر خود می سازم.

³⁷كنت اخبره بعدد خطواتي وادنو منه كشريف ــ

³⁷او را از همه کارهائی که کرده ام، آگاه می کنم و با سرفرازی در پیشگاه او حضور می یابم.

³⁸ان كانت ارضي قد صرخت عليّ وتباكت اتلامها جميعا

³⁸اگر زمینی را که در آن کشت می کنم، از مالک اصلی اش بزور گرفته باشم،

³⁹ان كنت قد اكلت غلّتها بلا فضة او اطفأت انفس اصحابها

³⁹و از محصول آن بدون قیمت خورده و باعث قتل مالک آن شده باشم،در آن زمین بعوض گندم خار و بجای جَو علف هرزه بروید.» پایان کلام ایوب.

⁴⁰فعوض الحنطة لينبت شوك وبدل الشعير زوان تمت اقوال ايوب

⁴⁰در آن زمین بعوض گندم خار و بجای جَو علف هرزه بروید.» پایان کلام ایوب.