¹اذكر يا رب ماذا صار لنا. اشرف وانظر الى عارنا.

¹கர்த்தாவே, எங்களுக்கு நேரிட்டதை நினைத்தருளும்; எங்கள் நிந்தையை நோக்கிப்பாரும்.

²قد صار ميراثنا للغرباء. بيوتنا للاجانب.

²எங்கள் சுதந்தரம் அந்நியர் வசமாகவும், எங்கள் வீடுகள் புறத்தேசத்தார் வசமாகவும் தாண்டிப்போயின.

³صرنا ايتاما بلا اب. امهاتنا كارامل.

³திக்கற்றவர்களானோம், தகப்பன் இல்லை; எங்கள் தாய்கள் விதவைகளைப்போல இருக்கிறார்கள்.

⁴شربنا ماءنا بالفضة. حطبنا بالثمن يأتي.

⁴எங்கள் தண்ணீரைப் பணத்துக்கு வாங்கிக்குடிக்கிறோம்; எங்கள் விறகு விலைக்கிரயமாய் வருகிறது.

⁵على اعناقنا نضطهد. نتعب ولا راحة لنا.

⁵பாரஞ்சுமந்து எங்கள் கழுத்து நோகிறது; நாங்கள் உழைக்கிறோம், எங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் இல்லை.

⁶اعطينا اليد للمصريين والاشوريين لنشبع خبزا.

⁶அப்பத்தால் திருப்தியாகும்படி எகிப்தியருக்கும் அசீரியருக்கும் எங்களைக் கையளித்தோம்.

⁷آباؤنا اخطأوا وليسوا بموجودين ونحن نحمل آثامهم.

⁷எங்கள் பிதாக்கள் பாவஞ்செய்து மாண்டுபோனார்கள்; நாங்கள் அவர்களுடைய அக்கிரமங்களைச் சுமக்கிறோம்.

⁸عبيد حكموا علينا. ليس من يخلص من ايديهم.

⁸அடிமைகள் எங்களை ஆளுகிறார்கள்; எங்களை அவர்கள் கையிலிருந்து விடுவிப்பாரில்லை.

⁹بانفسنا نأتي بخبزنا من جرى سيف البرية.

⁹வனாந்தரத்தில் இருக்கிற பட்டயத்தினால் பிராணமோசத்துக்கு ஏதுவானவர்களாய் எங்கள் அப்பத்தை தேடுகிறோம்.

¹⁰جلودنا اسودّت كتنور من جرى نيران الجوع.

¹⁰பஞ்சத்தின் கொடுமையினால் எங்கள் தோல் அடுப்பங்கரையைப்போல் கறுத்துப்போயிற்று.

¹¹اذلوا النساء في صهيون العذارى في مدن يهوذا.

¹¹சீயோனில் இருந்த ஸ்திரீகளையும் யூதா பட்டணங்களில் இருந்த கன்னிகைகளையும் அவமானப்படுத்தினார்கள்.

¹²الرؤساء بايديهم يعلقون ولم تعتبر وجوه الشيوخ.

¹²பிரபுக்களுடைய கைகளை அவர்கள் கட்டி, அவர்களை ஏறத்தூக்கினார்கள்; முதியோரின் முகங்கள் மதிக்கப்படவில்லை.

¹³اخذوا الشبان للطحن والصبيان عثروا تحت الحطب.

¹³வாலிபரை எந்திரம் அரைக்கக்கொண்டுபோனார்கள்; இளைஞர் விறகு சுமந்து இடறிவிழுகிறார்கள்.

¹⁴كفت الشيوخ عن الباب والشبان عن غنائهم.

¹⁴முதியோர்கள் வாசல்களில் உட்காருகிறதும், வாலிபர் கின்னரங்களை வாசிக்கிறதும் நின்றுபோயிற்று.

¹⁵مضى فرح قلبنا صار رقصنا نوحا.

¹⁵எங்கள் இருதயத்தின் களிகூருதல் ஒழிந்துபோயிற்று; எங்கள் சந்தோஷம் துக்கமாய் மாறிற்று.

¹⁶سقط اكليل راسنا. ويل لنا لاننا قد اخطأنا.

¹⁶எங்கள் தலையிலிருந்து கிரீடம் விழுந்தது; ஐயோ! நாங்கள் பாவஞ்செய்தோமே.

¹⁷من اجل هذا حزن قلبنا. من اجل هذه اظلمت عيوننا.

¹⁷அதினால் எங்கள் இருதயம் பலட்சயமாயிற்று; அதினால் எங்கள் கண்கள் இருண்டுபோயின.

¹⁸من اجل جبل صهون الخرب. الثعالب ماشية فيه.

¹⁸பாழாய்க்கிடக்கிற சீயோன் மலையின்மேல் நரிகள் ஓடித்திரிகிறது.

¹⁹انت يا رب الى الابد تجلس. كرسيك الى دور فدور.

¹⁹கர்த்தாவே, நீர் என்றென்றைக்கும் இருக்கிறீர்; உம்முடைய சிங்காசனம் தலைமுறை தலைமுறையாக நிலைநிற்கும்.

²⁰لماذا تنسانا الى الابد وتتركنا طول الايام.

²⁰தேவரீர் என்றைக்கும் எங்களை மறந்து, நெடுங்காலமாக எங்களைக் கைவிட்டிருப்பதென்ன?

²¹ارددنا يا رب اليك فنرتد. جدد ايامنا كالقديم.

²¹கர்த்தாவே, எங்களை உம்மிடத்தில் திருப்பிக்கொள்ளும், அப்பொழுது திரும்புவோம்; பூர்வகாலத்திலிருந்ததுபோல எங்கள் நாட்களைப் புதியவைகளாக்கும்.

²²هل كل الرفض رفضتنا هل غضبت علينا جدا

²²எங்களை முற்றிலும் வெறுத்துவிடுவீரோ? எங்கள்பேரில் கடுங்கோபமாயிருக்கிறீரே!