¹الكثير التوبّخ المقسي عنقه بغتة يكسر ولا شفاء.

¹அடிக்கடி கடிந்து கொள்ளப்பட்டும் தன் பிடரியைக் கடினப்படுத்துகிறவன் சகாயமின்றிச் சடிதியில் நாசமடைவான்.

²اذا ساد الصدّيقون فرح الشعب واذا تسلط الشرير يئن الشعب.

²நீதிமான்கள் பெருகினால் ஜனங்கள் மகிழுவார்கள்; துன்மார்க்கர் ஆளும்போதோ ஜனங்கள் தவிப்பார்கள்.

³من يحب الحكمة يفرّح اباه ورفيق الزواني يبدد مالا.

³ஞானத்தில் பிரியப்படுகிறவன் தன் தகப்பனை மகிழப்பண்ணுகிறான்; வேசிகளோடே தொந்திப்பானவனோ ஆஸ்தியை அழிக்கிறான்.

⁴الملك بالعدل يثبت الارض والقابل الهدايا يدمرها.

⁴நியாயத்தினால் ராஜா தேசத்தை நிலைநிறுத்துகிறான்; பரிதானப்பிரியனோ அதைக் கவிழ்க்கிறான்.

⁵الرجل الذي يطري صاحبه يبسط شبكة لرجليه.

⁵பிறனை முகஸ்துதி செய்கிறவன், அவன் கால்களுக்கு வலையை விரிக்கிறான்.

⁶في معصية رجل شرير شرك اما الصدّيق فيترنم ويفرح.

⁶துஷ்டனுடைய துரோகத்திலே கண்ணியிருக்கிறது; நீதிமானோ பாடி மகிழுகிறான்.

⁷الصدّيق يعرف دعوى الفقراء. اما الشرير فلا يفهم معرفة.

⁷நீதிமான் ஏழைகளின் நியாயத்தைக் கவனித்தறிகிறான்; துன்மார்க்கனோ அதை அறிய விரும்பான்.

⁸الناس المستهزئون يفتنون المدينة. اما الحكماء فيصرفون الغضب.

⁸பரியாசக்காரர் பட்டணத்தில் தீக்கொளுத்திவிடுகிறார்கள்; ஞானிகளோ குரோதத்தை விலக்குகிறார்கள்.

⁹رجل حكيم ان حاكم رجلا احمق فان غضب وان ضحك فلا راحة.

⁹ஞானி மூடனுடன் வழக்காடுகையில், சினந்தாலும் சிரித்தாலும் அமைதியில்லை.

¹⁰اهل الدماء يبغضون الكامل. اما المستقيمون فيسألون عن نفسه.

¹⁰இரத்தப்பிரியர் உத்தமனைப் பகைக்கிறார்கள்; செம்மையானவர்களோ அவனுடைய பிராணனைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்.

¹¹الجاهل يظهر كل غيظه والحكيم يسكنه اخيرا

¹¹மூடன் தன் உள்ளத்தையெல்லாம் வெளிப்படுத்துகிறான்; ஞானியோ அதைப் பின்னுக்கு அடக்கிவைக்கிறான்.

¹²الحاكم المصغي الى كلام كذب كل خدامه اشرار.

¹²அதிபதியானவன் பொய்களுக்குச் செவிகொடுத்தால், அவன் ஊழியக்காரர் யாவரும் துன்மார்க்கராவார்கள்.

¹³الفقير والمربي يتلاقيان. الرب ينوّر اعين كليهما.

¹³தரித்திரனும் கொடுமைக்காரனும் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கிறார்கள்; அவ்விருவருடைய கண்களுக்கும் கர்த்தர் வெளிச்சங்கொடுக்கிறார்.

¹⁴الملك الحاكم بالحق للفقراء يثبت كرسيه الى الابد.

¹⁴ஏழைகளுடைய நியாயத்தை உண்மையாய் விசாரிக்கிற ராஜாவின் சிங்காசனம் என்றும் நிலைபெற்றிருக்கும்.

¹⁵العصا والتوبيخ يعطيان حكمة والصبي المطلق الى هواه يخجل امه.

¹⁵பிரம்பும் கடிந்துகொள்ளுதலும் ஞானத்தைக் கொடுக்கும்; தன் இஷ்டத்திற்கு விடப்பட்ட பிள்ளையோ தன் தாய்க்கு வெட்கத்தை உண்டுபண்ணுகிறான்.

¹⁶اذا ساد الاشرار كثرت المعاصي. اما الصدّيقون فينظرون سقوطهم.

¹⁶துன்மார்க்கர் பெருகினால் பாவமும் பெருகும்; நீதிமான்களோ அவர்கள் விழுவதைக் காண்பார்கள்.

¹⁷ادّب ابنك فيريحك ويعطي نفسك لذّات.

¹⁷உன் மகனைச் சிட்சைசெய், அவன் உனக்கு ஆறுதல் செய்வான், உன் ஆத்துமாவுக்கு ஆனந்தத்தையும் உண்டாக்குவான்.

¹⁸بلا رؤية يجمح الشعب. اما حافظ الشريعة فطوباه‎.

¹⁸தீர்க்கதரிசனமில்லாத இடத்தில் ஜனங்கள் சீர்கெட்டுப்போவார்கள்; வேதத்தைக் காக்கிறவனோ பாக்கியவான்.

¹⁹بالكلام لا يؤدب العبد لانه يفهم ولا يعنى.

¹⁹அடிமையானவன் வார்த்தைகளினாலே அடங்கான்; அவைகளை அவன் அறிந்தாலும் உத்தரவு கொடான்.

²⁰أرأيت انسان عجولا في كلامه. الرجاء بالجاهل اكثر من الرجاء به.

²⁰தன் வார்த்தைகளில் பதறுகிற மனுஷனைக் கண்டாயானால், அவனை நம்புவதைப்பார்க்கிலும் மூடனை நம்பலாம்.

²¹من فنّق عبده من حداثته ففي آخرته يصير منونا.

²¹ஒருவன் தன் அடிமையைச் சிறு பிராயமுதல் இளக்காரமாக வளர்த்தால், முடிவிலே அவன் தன்னைப் புத்திரனாகப் பாராட்டுவான்.

²²الرجل الغضوب يهيج الخصام والرجل السخوط كثير المعاصي.

²²கோபக்காரன் வழக்கைக் கொளுவுகிறான்; மூர்க்கன் பெரும்பாதகன்.

²³كبرياء الانسان تضعه والوضيع الروح ينال مجدا.

²³மனுஷனுடைய அகந்தை அவனைத் தாழ்த்தும்; மனத்தாழ்மையுள்ளவனோ கனமடைவான்.

²⁴من يقاسم سارقا يبغض نفسه. يسمع اللعن ولا يقرّ.

²⁴திருடனோடே பங்கிட்டுக்கொள்ளுகிறவன் தன் ஆத்துமாவைப் பகைக்கிறான்; சாபத்தை அவன் கேட்டாலும் காரியத்தை வெளிப்படுத்தமாட்டான்.

²⁵خشية الانسان تضع شركا والمتكل على الرب يرفع.

²⁵மனுஷனுக்குப் பயப்படும் பயம் கண்ணியை வருவிக்கும்; கர்த்தரை நம்புகிறவனோ உயர்ந்த அடைக்கலத்திலே வைக்கப்படுவான்.

²⁶كثيرون يطلبون وجه المتسلط. اما حق الانسان فمن الرب.

²⁶ஆளுகை செய்கிறவனுடைய முகதரிசனத்தைத் தேடுகிறவர்கள் அநேகர்; ஆனாலும் அவனவனுடைய நியாயம் கர்த்தராலே தீரும்.

²⁷الرجل الظالم مكرهة الصدّيقين والمستقيم الطريق مكرهة الشرير

²⁷நீதிமானுக்கு அநியாயக்காரன் அருவருப்பானவன்; சன்மார்க்கனும் துன்மார்க்கனுக்கு அருவருப்பானவன்.