1Ang tawo wala bay panahon sa pag-alagad diha ibabaw sa yuta? Dili ba ang iyang mga adlaw sama sa mga adlaw sa usa ka sinuholan?
1人生在世多有愁苦“人在世上怎能沒有勞役呢？你的日子不像雇工的日子嗎？
2Ingon sa usa ka sulogoon nga nagatinguha ug daku uyamut sa anino, Ug ingon sa usa ka sinuholan nga nagapangita sa iyang suhol:
2正如僕人切慕暮影，又像雇工盼望工價。
3Ingon man ako gihimo aron mahiagum sa mga bulan sa kaalaut, Ug mga gabii nga makapuol gitudlo kanako.
3照樣，我有空虛的歲月，也有勞苦的黑夜為我派定。
4Sa magahigda ako, magaingon, Anus-a pa ako mobangon, ug ang gabii moagi? Ug kanunay ra akong nagalisoliso hangtud sa pagbanagbanag sa adlaw.
4我躺下的時候，就說：‘我甚麼時候起來？’然而，長夜漫漫，我輾轉反側，直到黎明。
5Ang akong unod naputos sa mga ulod ug sa mga abug nga tibukol; Ang akong panit namuto ug makaluod.
5我的肉體以蟲子和土塊為衣裳，我的皮膚裂開又流膿。
6Ang akong mga adlaw labing matulin kay sa lansadera sa maghahabol, Ug natapus nga walay paglaum.
6我過的日子比梭還要快，在毫無盼望之中而結束。
7Oh hinumdumi nga ang akong kinabuhi usa lamang ka gininhawa: Ang akong mata dili na makakita sa maayo.
7求你記念我的性命不過是一口氣，我的眼必不再看見福樂。
8Ang mata niya nga nagatan-aw kanako, dili na makakita kanako; Ang imong mga mata, ilantaw mo kanako, apan ako mawala na.
8看我的，他的眼再也看不到我，你的眼要看我，我已經不在了。
9Sama sa panganod nga mahurot ug mapapas, Mao man usab ang manaug ngadto sa Sheol, dili na mobalik sa ibabaw.
9雲彩怎樣消散逝去，照樣，人下陰間也不再上來。
10Dili na siya mobalik sa iyang balay, Ni makaila pa kaniya ang iyang pinuy-anan.
10他不再回自己的家，故鄉再也不認識他。
11Busa dili ako mopugong sa akong baba; Ako mosulti sa kaguil sa akong espiritu, Ako mag-agulo sa kapait sa akong kalag.
11因此，我不再禁止我的口，我要說出靈裡的憂愁，傾訴心中的痛苦。
12Dagat ba ako, kun mananap ba sa dagat, Nga ikaw magbutang ug usa ka magbalantay kanako?
12埋怨 神待他過嚴我豈是洋海或是海怪，你竟然設守衛防備我？
13Kong ako magaingon: Ang akong higdaanan kanako molipay, Ang akong banig molipay sa akong inagulo;
13我若說：‘我的床必安慰我，我的榻必減輕我的苦情’，
14Unya imo akong pagahadlokon sa mga damgo, Ug pinaagi sa mga panan-awon imo akong pagalisangon:
14你就用夢驚擾我，又用異象驚嚇我，
15Mao nga palabihon sa akong kalag nga siya malumsan, Ug ang kamatayon labi kay niining akong kabukogan.
15以致我寧可窒息而死，也不肯保留我這一身的骨頭。
16Giluod ako niining akong kinabuhi; dili ako buot nga mabuhi sa kanunay: Pasagdi ako nga mag-inusara; kay ang akong mga adlaw kakawangan man.
16我厭惡自己，不願永遠活下去。任憑我吧，因為我的日子都是空虛的。
17Unsa ba ang tawo nga ikaw kaniya magapadaku, Ug nga siya imong pagatagdon,
17人算甚麼，你竟看他為大，又把他放在心上；
18Ug nga ikaw sa tanang buntag kaniya magadu-aw, Ug sa tagsatagsa ka gutlo kaniya magasulay?
18每天早晨你都鑒察他，每時每刻你也試驗他。
19Hangtud anus-a pa ba ikaw mohunong sa pagsud-ong kanako, Kun ako pasagdan mo hangtud nga matulon ko ang akong laway?
19你到甚麼時候才轉眼不看我，任憑我咽下唾沫呢？
20Kong ako nakasala, unsa ang arang nga mabuhat alang kanimo, Oh, ikaw nga magbalantay sa katawohan? Nganong imo akong gitudlo nga usa ka tiniman-an batok kanimo, Nga ako nahimong palas-anon sa akong kaugalingon?
20鑒察世人的主啊！我若犯了罪，跟你有甚麼關係呢？你為甚麼把我當作箭靶，使我以自己為重擔呢？
21Ug ngano nga dili mo ako pasayloon sa akong kalapasan, ug kuhaon ang akong kasal-anan? Kay karon sa abug ako mohigda; Ug kanako ikaw magasingkamot sa pagpangita, apan ako mawala na.
21你為甚麼不赦免我的過犯，除去我的罪孽呢？現在我快要躺臥在塵土中，那時你尋找我，我卻不在了。”