¹Ako mao ang tawo nga nakakita sa kasakitan pinaagi sa barahan sa iyang kapungot.

¹Jeg er den mann som har sett elendighet under hans vredes ris.

²Iyang gitultolan ako ug gipalakat ako sa kangitngitan, ug wala sa kahayag.

²Mig har han ledet og ført i mørke og ikke i lys.

³Sa pagkatinuod batok kanako iyang gipaatubang ang iyang kamot sa nakadaghan sa tibook nga adlaw.

³Bare mot mig vender han atter og atter sin hånd den hele dag.

⁴Ang akong unod ug ang akong panit yang gihimo nga tigulang; iyang gidugmok ang akong mga bukog.

⁴Han lot mitt kjøtt og min hud fortæres; han knuste mine ben.

⁵Siya nagtukod batok kanako, ug gilibutan ako sa kapaitan ug kasakitan.

⁵Han bygget en mur mot mig og omringet mig med bitterhet og møie.

⁶Gipapuyo niya ako sa mangiub nga mga dapit, sama niadtong dugay na nga nangamatay.

⁶På mørke steder lot han mig bo som de for lenge siden døde.

⁷Ako gialad niya, aron dili ako makagula; iyang gipabug-at ang akong talikala.

⁷Han murte igjen for mig, så jeg ikke kan komme ut; han gjorde mine lenker tunge.

⁸Oo, sa pagtiyabaw nako, ug sa pagtawag sa panabang, iyang gipugngan ang akong pag-ampo.

⁸Om jeg enn ropte og skrek, lukket han sitt øre for min bønn.

⁹Gialad niya sa mga bato nga sinapsapan ang akong mga alagianan; iyang gibaliko ang akong mga dalan.

⁹Han tilmurte mine veier med hugne stener, mine stier gjorde han krokete.

¹⁰Alang kanako siya sama sa usa ka oso nga nagabanhig, ingon sa usa ka leon sa tago nga mga dapit.

¹⁰En lurende bjørn var han mot mig, en løve i skjul.

¹¹Iyang gipatipas ang akong mga alagianan, ug gikuniskunis niya ako; iyang gibuhat ako nga biniyaan.

¹¹Mine veier gjorde han til avveier, han sønderrev mig og ødela mig.

¹²Iyang gibusog ang iyang pana, ug iyang gipahaluna ako ingon sa usa ka ilig-onon alang sa pana.

¹²Han spente sin bue og stilte mig op til mål for sin pil.

¹³Ang mga udyong sa iyang baslayan gipalagbas sa akong mga amimislon.

¹³Han lot sitt koggers sønner fare inn i mine nyrer.

¹⁴Ako nahimong kataw-anan sa tibook ko nga katawohan, ug ilang alawiton sa tibook nga adlaw.

¹⁴Jeg er blitt til latter for alt mitt folk, til en spottesang for dem hele dagen.

¹⁵Gitugob niya ako sa kapaitan, gihubog niya ako sa panyawan.

¹⁵Han mettet mig med bitre urter, han gav mig rikelig malurt å drikke.

¹⁶Gidugmok usab niya ang akong mga ngipon sa mga magagmayng bato; gitabonan niya ako sa mga abo.

¹⁶Han knuste mine tenner, han gav mig småsten å ete, han trykte mig ned i asken.

¹⁷Ug imong gihinginlan ang akong kalag ngadto sa halayo gikan sa kalinaw; ako nalimot na sa kauswagan.

¹⁷Du forkastet mig og tok bort min fred; jeg glemte det som godt er,

¹⁸Ug ako miingon: Ang akong kusog nawagtang na, ug ang akong paglaum nahanaw gikan kang Jehova.

¹⁸og jeg sa: Det er forbi med min kraft og mitt håp til Herren.

¹⁹Hinumduman mo ang akong kasakitan ug ang akong pagkaalaut, ang panyawan ug ang apdo.

¹⁹Kom i hu min elendighet og min landflyktighet - malurt og galle!

²⁰Ang akong kalag nagahandum gihapon kanila, ug gipaubos sa sulod nako.

²⁰Min sjel kommer det i hu og er nedbøiet i mig.

²¹Nahinumdum ako niini sa akong panumduman; busa ako may paglaum.

²¹Dette vil jeg ta mig til hjerte, derfor vil jeg håpe:

²²Tungod sa mga mahigugmaongkalolot ni Jehova kita wala mangalaglag, kay ang iyang mga kalooy walay paghubas.

²²Herrens miskunnhet er det at det ikke er forbi med oss; for hans barmhjertighet har ennu ikke ende.

²³Sila ginabag-o sa matag-buntag; daku ang imong pagkamatinumanon.

²³Den er ny hver morgen, din trofasthet er stor.

²⁴Si Jehova mao ang akong panulondon, nagaingon ang akong kalag; busa anaa kaniya ang akong paglaum.

²⁴Herren er min del, sier min sjel; derfor håper jeg på ham.

²⁵Si Jehova maayo alang kanila nga nagapaabut kaniya, alang sa kalag nga nagapangita kaniya.

²⁵Herren er god mot dem som bier efter ham, mot den sjel som søker ham.

²⁶Maayo nga ang tawo magalaum ug magapaabut sa kahilum sa kaluwasan ni Jehova.

²⁶Det er godt at en bier i stillhet efter Herrens frelse.

²⁷Maayo alang sa tawo nga pas-anon niya ang yugo sa iyang pagkabatan-on.

²⁷Det er godt for en mann at han bærer åk i sin ungdom,

²⁸Palingkora siya nga mag-inusara ug pahiluma, tungod kay kini iyang gipapas-an kaniya.

²⁸at han sitter ene og tier, når han* legger byrder på ham, / {* Herren.}

²⁹Ipabutang ang iyang baba sa abug, kong sa ingon niana aduna pay mapaabut.

²⁹at han trykker sin munn i støvet og sier: Kanskje det ennu er håp -

³⁰Ipataon niya ang iyang aping kaniya nga nagasagpa; aron siya mapuno gayud sa pagsudya.

³⁰at han vender sitt kinn til den som slår ham, lar sig mette med hån.

³¹Kay ang Ginoo dili mosalikway sa walay katapusan.

³¹For Herren forkaster ikke til evig tid,

³²Kay bisan siya nagpaguol, apan siya malooy sumala sa gidaghanon sa iyang mga mahigugmaong-kalolot.

³²men om han bedrøver, så forbarmer han sig igjen efter sin rike miskunnhet;

³³Kay siya dili magasakit nga sa kinabubut-on, ni magapasubo sa mga anak sa tawo.

³³for det er ikke av hjertet han plager eller bedrøver menneskenes barn.

³⁴Ang pagdugmok sa ilalum sa iyang mga tiil sa tanan nga mga binilanggo sa yuta,

³⁴Når nogen knuser alle jordens fanger under sine føtter,

³⁵Ang pagtungina sa katungod sa usa ka tawo sa atubangan sa nawong sa Labing Hataas,

³⁵bøier mannens rett for den Høiestes åsyn

³⁶Ang pagbalit-ad sa usa ka tawo sa iyang katungod, dili uyonan ni Jehova.

³⁶eller gjør en mann urett i hans sak - mon Herren ikke ser det?

³⁷Kinsa kadtong nagaingon, ug nahanabo man, sa diha nga wala magsugo ang Ginoo?

³⁷Hvem talte så det skjedde, uten at Herren bød det?

³⁸Gikan sa baba sa Labing Hataas dili ba mogula ang dautan ug maayo?

³⁸Er det ikke fra den Høiestes munn både de onde og de gode ting utgår?

³⁹Ngano man nga nagamahay ang usa ka buhi nga tawo, ang usa ka tawo tungod sa silot sa iyang mga sala?

³⁹Hvorfor klager et menneske som lever? Enhver klage over sin egen synd!

⁴⁰Susihon ta ug sulayan ta ang atong mga dalan, ug mamalik kita ngadto kang Jehova.

⁴⁰La oss ransake våre veier og granske dem, og la oss vende om til Herren!

⁴¹Bayawon ta ang atong kasingkasing uban ang atong mga kamot ngadto sa Dios sa kalangitan.

⁴¹La oss løfte vårt hjerte og våre hender til Gud i himmelen!

⁴²Kita nakalapas ug nakasukol: wala ka magpasaylo.

⁴²Vi har syndet og vært gjenstridige; du har ikke tilgitt.

⁴³Nagatabon ka uban sa kasuko, ug nagalutos kanamo: nagapamatay ka, wala ka malooy.

⁴³Du innhyllet dig i vrede og forfulgte oss; du slo ihjel, du sparte ikke.

⁴⁴Nagatabon ka sa imong kaugalingon sa usa ka panganod, aron walay pag-ampo nga makalahos kanimo .

⁴⁴Du innhyllet dig i skyer, så ingen bønn trengte igjennem.

⁴⁵Gihimo mo kami nga sama sa nalug ug sagbut sa taliwala sa mga katawohan.

⁴⁵Til skarn og utskudd gjorde du oss midt iblandt folkene.

⁴⁶Ang tanan namong mga kaaway nagpabuka pagdaku sa ilang mga baba batok kanamo.

⁴⁶De spilte op sin munn mot oss alle våre fiender.

⁴⁷Ang kahadlok ug ang gahong mingdangat kanamo, ang kalumpagan ug ang pagkalaglag.

⁴⁷Gru og grav er blitt oss til del, ødeleggelse og undergang.

⁴⁸Ang akong mata nagapadaligdig ug mga sapa sa tubig, tungod sa pagkalaglag sa anak nga babaye sa akong katawohan.

⁴⁸Bekker av tårer rinner fra mitt øie fordi mitt folks datter er gått under.

⁴⁹Nagapaagay sa luha ang akong mata, ug walay paghunong, walay pagpahulay,

⁴⁹Mitt øie rinner og har ikke ro, det får ingen hvile,

⁵⁰Hangtud si Jehova motan-aw ug mosud-ong gikan sa langit.

⁵⁰før Herrens øie ser ned fra himmelen.

⁵¹Ang akong mata nakapasubo sa akong kalag, tungod sa tanang mga anak nga babaye sa akong ciudad.

⁵¹Mitt øie volder min sjel smerte for alle min stads døtres skyld.

⁵²Gigukod ako nila sa hilabihan ingon sa usa ka langgam, sila nga mga kaaway ko sa walay hinungdan.

⁵²Hårdt jaget de mig som en fugl de som var mine fiender uten årsak.

⁵³Gibugto nila ang akong kinabuhi sulod sa bilanggoan, ug gisalibay ako ug bato.

⁵³De vilde gjøre ende på mitt liv, de vilde kaste mig i brønnen, og de kastet sten på mig.

⁵⁴Ang mga tubig mibanlas ibabaw sa akong ulo; unya miingon ako: Namatay na ako.

⁵⁴Vannene strømmet over mitt hode; jeg sa: Jeg er fortapt.

⁵⁵Ako nagsangpit sa imong ngalan, Oh Jehova, gikan sa kinahiladman nga bilanggoan.

⁵⁵Jeg påkalte ditt navn, Herre, fra den dypeste brønn.

⁵⁶Gipatalinghugan mo ang akong tingog: ayaw pagtagoa ang imong igdulungog sa akong pagpangginhawa, sa akong pagtu-aw.

⁵⁶Du hørte min røst; lukk ikke ditt øre for mitt rop, men la mig få lindring!

⁵⁷Ikaw nagapaduol kanako sa adlaw nga ako nagsangpit kanimo; ikaw nag-ingon: Ayaw kahadlok.

⁵⁷Du var nær den dag jeg kalte på dig; du sa: Frykt ikke!

⁵⁸Oh Ginoo, naglaban ka sa mga katungod sa akong kalag; gitubos mo ang akong kinabuhi.

⁵⁸Herre, du har ført min sjels sak, du har frelst mitt liv.

⁵⁹Oh Jehova, nakakita ka sa akong sayup; hukman mo ang akong katungod.

⁵⁹Herre, du har sett den urett jeg har lidt; døm i min sak!

⁶⁰Nakita mo ang tanan nilang mga pagpanimalus ug ang tanan nilang mga lalang batok kanako.

⁶⁰Du har sett all deres hevn, alle deres onde råd mot mig.

⁶¹Nadungog mo ang ilang pagsudya, Oh Jehova, ug ang tana nilang mga lalang batok kanako,

⁶¹Du har hørt deres hån, Herre, alle deres onde råd mot mig,

⁶²Ang mga ngabil niadtong mingtindog batok kanako, ug ang ilang lalang batok kanako sa tibook nga adlaw.

⁶²mine motstanderes tale og deres tanker mot mig den hele dag.

⁶³Sud-onga ang ilang paglingkod, ug ang ilang pagtindog; 8 ako mao ang ilang alawiton.

⁶³Akt på dem når de sitter, og når de står op! De synger spottesanger om mig.

⁶⁴Magahatag ka kanila ug usa ka balus, Oh Jehova, sumala sa buhat sa ilang mga kamot.

⁶⁴Du vil gjøre gjengjeld mot dem, Herre, efter deres henders gjerning.

⁶⁵Magahatag ka kanila ug katig-a sa kasingkasing, ang imong tunglo kanila.

⁶⁵Du vil legge et dekke over deres hjerte, din forbannelse vil bli dem til del.

⁶⁶Magalutos ka kanila sa kasuko, ug laglagon mo sila gikan sa ubos sa mga langit ni Jehova.

⁶⁶Du vil forfølge dem i vrede og ødelegge dem, så de ikke mere finnes under Herrens himmel.