1Hinumdumi, Oh Jehova, kong unsay nahitabo kanamo: Sud-onga, ug tan-awa ang among kaulaw.
1Kom i hu, Herre, det som har hendt oss, sku og se hvor vi blir hånet!
2Ang among kabilin nahulog ngadto sa mga dumuloong, Ang among mga balay ngadto sa mga lumalangyaw.
2Vår arv er gått over til fremmede, våre hus til utlendinger.
3Kami mga ilo ug walay mga amahan; Ang among mga inahan nangahimong mga balo.
3Vi er blitt farløse, har ingen far; våre mødre er som enker.
4Kami nag-inum sa among tubig nga binayloan sa salapi; Ang among kahoy ginabaligya na kanamo.
4Vi må kjøpe det vann vi drikker, vår ved må vi betale.
5Ang mga maglulutos kanamo nagaungot sa among mga liog: Kami gikapuyan ug walay pahulay.
5Våre forfølgere er på nakken av oss; vi er trette, vi får ingen hvile.
6Among gihatag ang kamot ngadto sa mga Egiptohanon, Ug sa mga Asiriahanon, aron tagbawon sa tinapay.
6Til Egypten har vi overgitt oss, og til Assyria, for å bli mettet med brød.
7Ang among mga amahan nanagpakasala, ug wala na; Ug among giantus ang ilang kasal-anan.
7Våre fedre har syndet, de er ikke mere; vi bærer deres misgjerninger.
8Ang mga sulogoon maoy nagahari kanamo: Walay makaluwas kanamo gikan sa ilang kamot.
8Træler hersker over oss; ingen river oss ut av deres hånd.
9Makuha namo ang among tinapay uban ang peligro sa among kinabuhi, Tungod sa espada didto sa kamingawan.
9Med fare for vårt liv henter vi vårt brød, truet av ørkenens sverd.
10Ang among panit maitum sama sa usa ka hudno, Tungod sa makasunog nga kainit sa kagutmanan.
10Vår hud brenner som en ovn av hungerens luer.
11Ginalugos nila ang mga babaye didto sa Sion, Ang mga ulay sa ciudad sa Juda.
11Kvinner har de krenket i Sion, jomfruer i Judas byer.
12Ang mga principe ginabitay pinaagi sa ilang mga kamot: Ang mga nawong sa mga anciano wala tahura.
12Fyrster har de hengt, de gamles åsyn har de ikke hedret.
13Ang mga batan-ong lalake maoy nanagpas-an sa galingan; Ug ang kabataan gipahiumod sa ilalum sa kahoy.
13Unge menn bar kvernen, og gutter segnet under vedbøren.
14Ang mga anciano namiya sa pultahan, Ang mga batan-ong lalake namiya sa ilang honi.
14De gamle sitter ikke mere i porten, de unge menn ikke mere ved sin strengelek.
15Ang kalipay sa among kasingkasing mihunong na; Ang among sayaw nahimong pagminatay.
15Med vårt hjertes glede er det forbi, vår dans er omskiftet til sorg.
16Ang purongpurong nahulog gikan sa among ulo: Alaut kami kay kami nakasala man!
16Kronen er falt av vårt hode; ve oss, vi har syndet.
17Tungod niini ang among kasingkasing nagakaluya; Tungod niining mga butanga ang among mga mata lubog na.
17Derfor er vårt hjerte sykt, derfor er våre øine blitt dimme,
18Tungod sa bukid sa Sion, nga mamingaw: Ang mga milo nagalakaw sa ibabaw niana.
18for Sions bergs skyld, som er øde; rever løper om på det.
19Ikaw, Oh Jehova, magapabilin sa walay katapusan; Ang imong trono nagapadayon gikan sa kaliwatan ngadto sa kaliwatan.
19Du, Herre, troner til evig tid, din trone blir fra slekt til slekt.
20Ngano man nga nalimot ka kanamo sa walay katapusan, Ug mibiya kanamo sa hataas kaayong panahon?
20Hvorfor skulde du glemme oss evig, forlate oss for så lang en tid?
21Pabalika kami nganha kanimo, Oh Jehova, ug kami mamalik; Bag-oha ang among mga adlaw ingon sa kanhing panahon.
21Herre, før oss atter til dig, så vi kan komme tilbake! Forny våre dager, så de blir som i fordums tid!
22Apan giay-ran mo sa tuman kami; Ikaw naligutgut sa hilabihan batok kanamo.
22For skulde du rent ha forkastet oss? Skulde du være så storlig vred på oss?