¹Zborovođi. Davidov. Jahve, proničeš me svega i poznaješ,

¹Ti më ke hetuar, o Zot, dhe më njeh.

²ti znaš kada sjednem i kada ustanem, izdaleka ti već misli moje poznaješ.

²Ti e di kur ulem dhe kur ngrihem, ti e kupton nga larg mendimin tim.

³Hodam li ili ležim, sve ti vidiš, znani su ti svi moji putovi.

³Ti e shqyrton me kujdes ecjen time dhe pushimin tim dhe i njeh thellë të gjitha rrugët e mia.

⁴Riječ mi još nije na jezik došla, a ti, Jahve, sve već znadeš.

⁴Sepse, edhe para se të jetë fjala mbi gojën time ti, o Zot, e di atë plotësisht.

⁵S leđa i s lica ti me obuhvaćaš, na mene si ruku svoju stavio.

⁵Ti më rrethon nga pas dhe përpara dhe vë dorën tënde mbi mua.

⁶Znanje to odveć mi je čudesno, previsoko da bih ga dokučio.

⁶Njohja jote është shumë e mrekullueshme për mua, aq e lartë sa unë nuk mund ta arrij.

⁷Kamo da idem od duha tvojega i kamo da od tvog lica pobjegnem?

⁷Ku do të mund të shkoja larg Frymës sate, ose ku do të mund të ikja larg pranisë sate?

⁸Ako se na nebo popnem, ondje si, ako u Podzemlje legnem, i ondje si.

⁸Në rast se ngjitem në qiell, ti je atje; në rast se shtrij shtratin tim në Sheol, ti je edhe aty.

⁹Uzmem li krila zorina pa se naselim moru na kraj

⁹Në rast se marr krahët e agimit dhe shkoj të banoj në skajin e detit,

¹⁰i ondje bi me ruka tvoja vodila, desnica bi me tvoja držala.

¹⁰edhe aty dora jote do të më udhëheqë dhe dora jote e djathtë do të më kapë.

¹¹Reknem li: "Nek' me barem tmine zakriju i nek' me noć umjesto svjetla okruži!" -

¹¹Po të them: "Me siguri terri do të më fshehë", madje edhe nata do të bëhet dritë rreth meje:

¹²ni tmina tebi neće biti tamna: noć sjaji kao dan i tama kao svjetlost.

¹²terri vetë nuk mund të të fshehë asgjë, madje nata shkëlqen si dita; terri dhe drita janë të barabarta për ty.

¹³Jer ti si moje stvorio bubrege, satkao me u krilu majčinu.

¹³Po, ti ke formuar të përbrëndëshmet e mia, ti më ke endur në barkun e nënes sime.

¹⁴Hvala ti što sam stvoren tako čudesno, što su djela tvoja predivna. Dušu moju do dna si poznavao,

¹⁴Unë do të të kremtoj, sepse jam krijuar në mënyrë të mrekulluar; veprat e tua janë të mrekullueshme, dhe unë e di shumë mirë këtë gjë.

¹⁵kosti moje ne bjehu ti sakrite dok nastajah u tajnosti, otkan u dubini zemlje.

¹⁵Kockat e mia nuk ishin një e fshehtë për ty kur u formova në fshehtësi duke u endur në thellësitë e tokës.

¹⁶Oči tvoje već tada gledahu djela moja, sve već bješe zapisano u knjizi tvojoj: dani su mi određeni dok još ne bješe ni jednoga.

¹⁶Dhe sytë e tu panë masën pa trajtë të trupit tim, dhe në librin tënd ishin shkruar ditët që ishin caktuar për mua, megjithëse asnjë prej tyre nuk ekzistonte ende.

¹⁷Kako su mi, Bože, naumi tvoji nedokučivi, kako li je neprocjenjiv zbroj njihov.

¹⁷Oh, sa të çmuara janë për mua mendimet e tua, o Perëndi! Sa i madh është gjithë numri i tyre!

¹⁸Da ih brojim? Više ih je nego pijeska! Dođem li im do kraja, ti mi preostaješ!

¹⁸Po të doja t'i numëroja, do të ishin më të shumtë se rëra; kur zgjohem jam ende me ty.

¹⁹De, istrijebi, Bože, zlotvora, krvoloci nek' odstupe od mene!

¹⁹Me siguri, ti do vrasësh të pabesin, o Perëndi; prandaj ju, njerëz gjakatarë largohuni nga unë.

²⁰Jer podmuklo se bune protiv tebe, uzalud se dižu tvoji dušmani.

²⁰Ata flasin me pabesi kundër teje; armiqtë e tu përdorin më kot emrin tënd.

²¹Jahve, zar da ne mrzim tvoje mrzitelje? Zar da mi se ne gade protivnici tvoji?

²¹A nuk i urrej vallë ata që të urrejnë, o Zot, dhe a nuk i urrej ata që ngrihen kundër teje?

²²Mržnjom dubokom ja ih mrzim i držim ih svojim neprijateljima.

²²Unë i urrej me një urrejtje të përsosur; ata janë bërë armiqtë e mi.

²³Pronikni me svega, Bože, srce mi upoznaj, iskušaj me i upoznaj misli moje:

²³Më heto, o Perëndi, dhe njihe zemrën time; më provo dhe njihi mendimet e mia.

²⁴pogledaj, ne idem li putem pogubnim i povedi me putem vječnim!

²⁴dhe shiko në se ka tek unë ndonjë rrugë të keqe dhe më udhëhiq nëpër rrugën e përjetshme.