1Molitva nevoljnika koji je klonuo pa svoju tugu izlijeva
1Dinggin mo ang dalangin ko, Oh Panginoon, at dumating nawa ang daing ko sa iyo.
2Jahve, usliši molitvu moju, i vapaj moj k tebi da dođe!
2Huwag mong ikubli ang mukha mo sa akin sa kaarawan ng aking kahirapan: ikiling mo ang iyong pakinig sa akin; sa araw na ako'y tumawag, ay sagutin mo akong madali.
3Nemoj sakrivati lice od mene u dan moje nevolje! Prigni k meni uho svoje: kad te prizovem, brzo me usliši!
3Sapagka't ang mga kaarawan ko'y nangapapawi na parang usok, at ang mga buto ko'y nangasusunog na parang panggatong.
4Jer moji dani nestaju poput dima, a moje kosti gore kao oganj.
4Ang puso ko'y nasaktan na parang damo, at natuyo; sapagka't nalimutan kong kanin ang aking tinapay.
5Srce mi se suši kao pokošena trava i kruh svoj zaboravljam jesti.
5Dahil sa tinig ng aking daing ang mga buto ko'y nagsisidikit sa aking laman.
6Od snažnih jecaja mojih kosti mi uz kožu prionuše.
6Ako'y parang pelikano sa ilang; ako'y naging parang kuwago sa kaparangan.
7Sličan sam čaplji u pustinji, postah k'o ćuk na pustoj razvalini.
7Ako'y umaabang, at ako'y naging parang maya na nagiisa sa bubungan.
8Ne nalazim sna i uzdišem k'o samotan vrabac na krovu.
8Dinudusta ako ng aking mga kaaway buong araw; silang nangauulol laban sa akin ay nagsisisumpa sa akin.
9Svagda me grde dušmani moji; mnome se proklinju što bjesne na me.
9Sapagka't kinain ko ang mga abo na parang tinapay, at hinaluan ko ang aking inumin ng iyak.
10Pepeo jedem poput kruha, a piće svoje miješam sa suzama
10Dahil sa iyong galit at iyong poot: sapagka't ako'y iyong itinaas, at inihagis.
11zbog tvoje ljutine i gnjeva, jer si me digao i bacio.
11Ang aking mga kaarawan ay parang lilim na kumikiling; at ako'y natuyo na parang damo.
12Moji su dani k'o oduljena sjena, a ja se, gle, sušim poput trave.
12Nguni't ikaw, Oh Panginoon, ay mamamalagi magpakailan man; at ang alaala sa iyo ay sa lahat ng sali't saling lahi.
13A ti, o Jahve, ostaješ dovijeka i tvoje ime kroza sva koljena.
13Ikaw ay babangon at maaawa sa Sion: sapagka't kapanahunan ng pagkaawa sa kaniya, Oo, ang takdang panahon ay dumating.
14Ustani, smiluj se Sionu: vrijeme je da mu se smiluješ - sada je čas!
14Sapagka't nililigaya ang iyong mga lingkod sa kaniyang mga bato, at nanghihinayang sa kaniyang alabok.
15Jer milo je slugama tvojim kamenje njegovo, žale ruševine njegove.
15Sa gayo'y katatakutan ng mga bansa ang pangalan ng Panginoon. At ng lahat ng hari sa lupa ang iyong kaluwalhatian;
16Tad će se pogani bojati, Jahve, imena tvojega i svi kraljevi zemlje slave tvoje
16Sapagka't itinayo ng Panginoon ang Sion, siya'y napakita sa kaniyang kaluwalhatian;
17kad Jahve opet sazda Sion, kad se pokaže u slavi svojoj,
17Kaniyang dininig ang dalangin ng tapon, at hindi hinamak ang kanilang dalangin.
18kad se osvrne na prošnju ubogih i ne prezre molitve njihove.
18Ito'y isusulat na ukol sa lahing susunod: at ang bayang lalalangin ay pupuri sa Panginoon.
19Nek' se zapiše ovo za budući naraštaj, puk što nastane neka hvali Jahvu.
19Sapagka't siya'y tumungo mula sa kaitaasan ng kaniyang santuario; tumingin ang Panginoon sa lupa mula sa langit;
20Jer Jahve gleda sa svog uzvišenog svetišta, s nebesa na zemlju gleda
20Upang dinggin ang buntong hininga ng bilanggo: upang kalagan yaong nangaitakdang patayin;
21da čuje jauke sužnjeva, da izbavi smrti predane,
21Upang maipahayag ng mga tao ang pangalan ng Panginoon sa Sion, at ang kaniyang kapurihan sa Jerusalem;
22da se na Sionu navijesti ime Jahvino i njegova hvala u Jeruzalemu
22Nang ang mga bayan ay mapisan, at ang mga kaharian, upang maglingkod sa Panginoon.
23kad se narodi skupe i kraljevstva da služe Jahvi.
23Kaniyang pinahina ang aking kalakasan sa daan; kaniyang pinaikli ang mga kaarawan ko.
24Putem je istrošio sile moje, skratio mi dane.
24Aking sinabi, Oh Dios ko, huwag mo akong kunin sa kalagitnaan ng aking mga kaarawan; ang mga taon mo'y lampas sa mga sali't saling lahi.
25Rekoh: "Bože moj, nemoj me uzeti u sredini dana mojih! Kroza sva koljena traju godine tvoje.
25Nang una ay inilagay mo ang patibayan ng lupa; at ang mga langit ay gawa ng iyong mga kamay.
26U početku utemelji zemlju, i nebo je djelo ruku tvojih.
26Sila'y uuwi sa wala, nguni't ikaw ay mananatili: Oo, silang lahat ay maluluma na parang bihisan; parang isang kasuutan na iyong mga papalitan, at sila'y mga mapapalitan:
27Propast će, ti ćeš ostati, sve će ostarjeti kao odjeća. Mijenjaš ih poput haljine i nestaju:
27Nguni't ikaw rin, at ang mga taon mo'y hindi magkakawakas.
28ti si uvijek isti - godinama tvojim nema kraja.
28Ang mga anak ng iyong mga lingkod ay mangamamalagi, at ang kanilang binhi ay matatatag sa harap mo.
29Djeca će tvojih slugu živjeti u miru i potomstvo će njihovo trajati pred tobom.