¹Píseň nejpřednější z písní Šalomounových.

¹Kantiku i kantikëve që është i Salomonit.

²Ó by mne políbil políbením úst svých; nebo lepší jsou milosti tvé nežli víno.

²Më puth me të puthurat e gojës së vet! Sepse dashuria jote është më e mirë se vera.

³Pro vůni masti tvé jsou výborné, mast rozlitá jméno tvé; protož tě mladice milují.

³Nga aroma e vajrave të tua të këndshme emri yt është një vaj i parfumuar i derdhur; prandaj të duan vajzat.

⁴Táhniž mne, a poběhnem za tebou. Uvedltě mne král do pokojů svých, plésati a veseliti se v tobě budeme, a vychvalovati milosti tvé více než víno; upřímí milují tě.

⁴Tërhiqmë te ti! Ne do të rendim pas teje! Mbreti më çoi në dhomat e tij. Ne do të kënaqemi dhe do të gëzohemi te ti; ne do ta kujtojmë dashurinë tënde më shumë se verën. Kanë të drejtë që të duan.

⁵Jsemť černá, ale milostná, ó dcery Jeruzalémské, tak jako stanové Cedarští, jako opony Šalomounovy.

⁵Unë jam e zezë por e bukur, o bija të Jeruzalemit, si çadrat e Kedarit, si perdet e Salomonit.

⁶Nehleďte na mne, žeť jsem snědá, nebo jsem obhořela od slunce. Synové matky mé rozpálivše se proti mně, postavili mne, abych ostříhala vinic, a vinice své nehlídala jsem.

⁶Mos shikoni se jam e zezë, sepse dielli më ka nxirë. Bijtë e nënes sime janë zemëruar me mua; më kanë caktuar të ruaj vreshtat, por vreshtin tim nuk e kam ruajtur.

⁷Oznam mi ty, kteréhož miluje duše má, kde paseš? Kde dáváš odpočinutí o poledni? Nebo proč mám býti tak jako poběhlá při stádích tovaryšů tvých?

⁷Thuamë, o ti që të dashuron zemra ime, ku e kullot kopenë dhe ku e lë të pushojë në mesditë. Pse vallë duhet të jem si një grua e mbuluar me vel pranë kopeve të shokëve të tu?

⁸Jestliže nevíš, ó nejkrašší mezi ženami, vyjdi po šlepějích ovcí, a pas kozlátka svá podlé obydlí pastýřů.

⁸Në rast se ti nuk e di, o më e bukura e grave, ndiq gjurmët e kopesë dhe kulloti kecat e tua pranë çadrave të barinjve.

⁹Jízdě v vozích Faraonových připodobňuji tě, ó milostnice má.

⁹Mikesha ime, ti më ngjan si pela ime midis qerreve të Faraonit.

¹⁰Líce tvá okrášlena jsou ozdobami, a hrdlo tvé halžemi.

¹⁰Faqet e tua janë të bukura me ornamente, dhe qafa jote me gjerdane margaritaresh.

¹¹Ozdob zlatých naděláme tobě s proměnami stříbrnými.

¹¹Ne do të bëjmë për ty gjerdane të arta me tokëza prej argjendi.

¹²Dotud, dokudž král stolí, nardus můj vydává vůni svou.

¹²Ndërsa mbreti është ulur në tryezë, livanda ime përhap aromën e saj.

¹³Svazček mirry jest mi milý můj, na prsech mých odpočívaje.

¹³Kënaqësia ime është një qeskë e vogël mirre; ajo do të pushojë tërë natën midis gjive të mia.

¹⁴Milý můj jest mi hrozen cyprový na vinicích v Engadi.

¹⁴Kënaqësia ime është për mua një tufë lulesh alkane në vreshtat e En-gedit.

¹⁵Aj, jak jsi ty krásná, přítelkyně má, aj, jak jsi krásná! Oči tvé jako holubičí.

¹⁵Ti je e bukur, mikja ime, ja, je e bukur! Sytë e tu janë si ato të pëllumbeshave.

¹⁶Aj, jak jsi ty krásný, milý můj, jak utěšený! I to lůže naše zelená se.

¹⁶Sa i bukur je, i dashuri im, madje dhe i dashurueshëm! Për më tepër shtrati ynë është blerosh.

¹⁷Trámové domů našich jsou z cedrů, a pavlače naše z boroví.

¹⁷Trarët e shtëpive tona janë prej kedri dhe tavanet tona prej qiparisi.