¹Jeg er den, der så nød ved hans vredes ris,

¹Ako ang tao na nakakita ng pagdadalamhati sa pamalo ng iyong poot.

²mig har han ført og ledt i det tykkeste Mulm,

²Ako'y kaniyang pinatnubayan at pinalakad sa kadiliman, at hindi sa liwanag.

³ja, Hånden vender han mod mig Dagen lang.

³Tunay na laban sa akin ay kaniyang iginagalaw ang kaniyang kamay na muli't muli buong araw.

⁴Mit Bød og min Hud har han opslidt, brudt mine Ben,

⁴Ang aking laman at aking balat ay pinatanda niya; kaniyang binali ang aking mga buto.

⁵han mured mig inde, omgav mig med Galde og Møje,

⁵Ako'y kinalaban niya, at kinulong ako ng hirap at pagdaramdam.

⁶lod mig bo i Mørke som de, der for længst er døde.

⁶Kaniyang pinatahan ako sa mga madilim na dako, gaya ng nangamatay nang malaon.

⁷Han har spærret mig inde og lagt mig i tunge Lænker.

⁷Kaniyang binakuran ako na anopa't ako'y hindi makalabas; kaniyang pinabigat ang aking tanikala.

⁸Om jeg end råber og skriger, min Bøn er stængt ude.

⁸Oo, pagka ako'y dumadaing, at humihinging tulong, kaniyang pinagsasarhan ang aking daing.

⁹Han spærred mine Veje med Kvader, gjorde Stierne kroge.

⁹Kaniyang binakuran ang aking mga daan ng tinabas na bato, kaniyang iniliko ang aking mga landas.

¹⁰Han blev mig en lurende Bjørn, en Løve i Baghold;

¹⁰Siya'y parang oso na nagaabang sa akin, parang leon sa mga kubling dako.

¹¹han ledte mig vild, rev mig sønder og lagde mig øde;

¹¹Kaniyang iniligaw ang aking mga lakad, at ako'y pinagwaraywaray niya; kaniyang ipinahamak ako;

¹²han spændte sin Bue; lod mig være Skive for Pilen.

¹²Kaniyang iniakma ang kaniyang busog, at ginawa akong pinaka tanda sa pana.

¹³Han sendte sit Koggers Sønner i Nyrerne på mig;

¹³Ang mga pana ng kaniyang lalagyan ng pana ay kaniyang isinasaksak sa aking mga bato ng katawan.

¹⁴hvert Folk lo mig ud og smæded mig Dagen lang,

¹⁴Ako'y naging kakutyaan sa aking buong bayan, at kanilang awit buong araw.

¹⁵med bittert mætted han mig, gav mig Malurt at drikke.

¹⁵Kaniyang pinuspos ako ng kapanglawan, kaniyang sinuya ako ng ajenjo.

¹⁶Mine Tænder lod han bide i Flint, han trådte mig i Støvet;

¹⁶Kaniya namang biningot ang aking mga ngipin ng mga maliliit na grava; kaniyang tinabunan ako ng mga abo.

¹⁷han skilte min Sjæl fra Freden, jeg glemte Lykken

¹⁷At iyong inilayo ang aking kaluluwa sa kapayapaan; ako'y nakalimot ng kaginhawahan.

¹⁸og sagde: "Min Livskraft, mit Håb til HERREN er ude."

¹⁸At aking sinabi, Ang lakas ko'y nawala, at ang aking pagasa sa Panginoon.

¹⁹At mindes min Vånde og Flakken er Malurt og Galde;

¹⁹Alalahanin mo ang aking pagdadalamhati at ang aking karalitaan, ang ajenjo at ng apdo.

²⁰min Sjæl, den mindes det grant den grubler betynget.

²⁰Ang kaluluwa ko'y naaalaala pa nila, at napangumbaba sa loob ko.

²¹Det lægger jeg mig på Sinde, derfor vil jeg håbe:

²¹Ito ang ginugunita ko sa aking pagiisip; kaya't may pagasa ako.

²²HERRENs Miskundhed er ikke til Ende, ikke brugt op,

²²Sa mga kaawaan nga ng Panginoon ay hindi tayo nalipol, sapagka't ang kaniyang mga habag ay hindi nauubos.

²³hans Nåde er ny hver Morgen, hans Trofasthed stor.

²³Ang mga yao'y bago tuwing umaga, dakila ang inyong pagtatapat.

²⁴Min Del er HERREN, (siger min Sjæl,) derfor håber jeg på ham.

²⁴Ang Panginoon ay aking bahagi, sabi ng aking kaluluwa; kaya't ako'y aasa sa kaniya.

²⁵Dem, der bier på HERREN, er han god, den Sjæl, der ham søger;

²⁵Ang Panginoon ay mabuti sa kanila na nangaghihintay sa kaniya, sa kaluluwa na humahanap sa kaniya.

²⁶det er godt at håbe i Stilhed på HERRENs Frelse,

²⁶Mabuti nga na ang tao ay umasa at maghintay na tahimik sa pagliligtas ng Panginoon.

²⁷godt for en Mand, at han bærer Åg i sin Ungdom.

²⁷Mabuti nga sa tao na magpasan ng pamatok sa kaniyang kabataan.

²⁸Han sidde ensom og tavs, når han lægger det på ham;

²⁸Maupo siyang magisa at tumahimik, sapagka't kaniyang iniatang sa kaniya.

²⁹han trykke sin Mund mod Støvet, måske er der Håb.

²⁹Sumubsob siya sa alabok, kung gayo'y magkakaroon siya ng pagasa.

³⁰Række Kind til den, der slår ham, mættes med Hån.

³⁰Ibigay niya ang kaniyang pisngi sa sumasakit sa kaniya; mapuspos siya ng kadustaan.

³¹Thi Herren bortstøder ikke for evigt,

³¹Sapagka't ang Panginoon ay hindi magtatakuwil magpakailan man.

³²har han voldt Kvide, så ynkes han, stor er hans Nåde;

³²Sapagka't bagaman siya'y nagpapapanglaw, gayon ma'y magpapakita siya ng habag ayon sa kasaganaan ng kaniyang mga kaawaan.

³³ej af Hjertet plager og piner han Menneskens Børn.

³³Sapagka't siya'y hindi kusang dumadalamhati, o nagpapapanglaw man sa mga anak ng mga tao.

³⁴Når Landets Fanger til Hobe trædes under Fod,

³⁴Na yapakan sa ilalim ng paa ang lahat ng bihag sa lupa.

³⁵når Mandens Ret for den Højestes Åsyn bøjes,

³⁵Na iliko ang matuwid ng tao sa harap ng mukha ng Kataastaasan,

³⁶når en Mand lider Uret i sin Sag mon Herren ej ser det?

³⁶Na iligaw ang tao sa kaniyang usap, hindi kinalulugdan ng Panginoon.

³⁷Hvo taler vel, så det sker, om ej Herren byder?

³⁷Sino siya na nagsasabi, at nangyayari, kung hindi iniuutos ng Panginoon?

³⁸Kommer ikke både ondt og godt fra den Højestes Mund?

³⁸Hindi baga sa bibig ng Kataastaasan nanggagaling ang masama't mabuti?

³⁹Over hvad skal den levende sukke? Hver over sin Synd!

³⁹Bakit dumadaing ang taong may buhay, ang tao dahil sa parusa sa kaniyang mga kasalanan?

⁴⁰Lad os ransage, granske vore Veje og vende os til HERREN,

⁴⁰Ating usisain at suriin ang ating mga lakad, at manumbalik sa Panginoon.

⁴¹løfte Hænder og Hjerte til Gud i Himlen;

⁴¹Igawad natin ang ating puso sangpu ng ating mga kamay sa Dios sa langit.

⁴²vi syndede og stod imod, du tilgav ikke,

⁴²Kami ay sumalangsang at nanghimagsik; ikaw ay hindi nagpatawad.

⁴³men hylled dig i Vrede, forfulgte os, dræbte uden Skånsel,

⁴³Tinakpan mo ang iyong sarili ng galit at hinabol mo kami; ikaw ay pumatay, ikaw ay hindi naawa.

⁴⁴hylled dig i Skyer, så Bønnen ej nåed frem;

⁴⁴Tinakpan mo ang iyong sarili ng alapaap, na anopa't hindi makadaan ang anomang panalangin.

⁴⁵til Skarn og til Udskud har du gjort os midt iblandt Folkene.

⁴⁵Iyong ginawa kaming parang tapon at dumi sa gitna ng mga bayan.

⁴⁶De opspærred Munden imod os, alle vore Fjender.

⁴⁶Ibinukang maluwang ng lahat naming kaaway ang kanilang bibig laban sa amin.

⁴⁷Vor Lod blev Gru og Grav og Sammenbruds Øde;

⁴⁷Takot at ang hukay ay dumating sa amin, ang pagkasira at pagkagiba.

⁴⁸Vandstrømme græder mit Øje, mit Folk brød sammen.

⁴⁸Ang mata ko'y dumadaloy ng mga ilog ng tubig, dahil sa pagkapahamak ng anak na babae ng aking bayan.

⁴⁹Hvileløst strømmer mit Øje, det kender ej Ro,

⁴⁹Ang mata ko'y dinadaluyan at hindi naglilikat, na walang pagitan.

⁵⁰før HERREN skuer ned fra Himlen, før han ser til.

⁵⁰Hanggang sa ang Panginoon ay tumungo, at tumingin mula sa langit.

⁵¹Synet af Byens Døtre piner min Sjæl.

⁵¹Kinikilos ng aking mata ang aking kaluluwa, dahil sa lahat na anak na babae ng aking bayan.

⁵²Jeg joges som en Fugl af Fjender, hvis Had var grundløst,

⁵²Lubha nila akong hinahabol na parang ibon, na mga kaaway kong walang kadahilanan.

⁵³de spærred mig inde i en Grube, de stenede mig;

⁵³Kanilang pinaikli ang aking buhay sa bilangguan at hinagis ako ng bato.

⁵⁴Vand strømmed over mit Hoved, jeg tænkte: "Fortabt!"

⁵⁴Tubig ay nagsisihuho sa aking ulo; aking sinabi, Ako'y nahiwalay.

⁵⁵Dit Navn påkaldte jeg, HERRE, fra Grubens Dyb;

⁵⁵Ako'y tumawag sa iyong pangalan, Oh Panginoon, mula sa kababababaang hukay.

⁵⁶du hørte min Røst: "O, gør dig ej døv for mit Skrig!"

⁵⁶Iyong dininig ang aking tinig; huwag mong ikubli ang iyong pakinig sa aking hingal, sa aking daing.

⁵⁷Nær var du den Dag jeg kaldte, du sagde: "Frygt ikke!"

⁵⁷Ikaw ay lumapit sa araw na ako'y tumawag sa iyo; iyong sinabi, Huwag kang matakot.

⁵⁸Du førte min Sag, o Herre, genløste mit Liv;

⁵⁸Oh Panginoon, iyong ipinagsanggalang ang mga usap ng aking kaluluwa; iyong tinubos ang aking buhay.

⁵⁹HERRE, du ser, jeg lider Uret. skaf mig min Ret!

⁵⁹Oh Panginoon, iyong nakita ang aking pagkakamali; hatulan mo ang aking usap.

⁶⁰Al deres Hævnlyst ser du, alle deres Rænker,

⁶⁰Iyong nakita ang lahat nilang panghihiganti, at ang lahat nilang pasiya laban sa akin.

⁶¹du hører deres Smædeord HERRE, deres Rænker imod mig,

⁶¹Iyong narinig ang kanilang pagduwahagi, Oh Panginoon, at lahat nilang pasiya laban sa akin,

⁶²mine Fjenders Tale og Tanker imod mig bestandig.

⁶²Ang mga labi ng nagsisibangon laban sa akin, at ang kanilang pasiya laban sa akin buong araw.

⁶³Se dem, når de sidder eller står, deres Nidvise er jeg.

⁶³Masdan mo ang kanilang pagupo, at ang kanilang pagtayo; ako ang kanilang awit.

⁶⁴Dem vil du gengælde, HERRE, deres Hænders Gerning,

⁶⁴Ikaw ay magbibigay sa kanila ng kagantihan, Oh Panginoon, ayon sa gawa ng kanilang mga kamay.

⁶⁵gør deres Hjerte forhærdet din Forbandelse over dem!

⁶⁵Iyong papagmamatigasin ang kanilang puso, ang iyong sumpa sa kanila.

⁶⁶forfølg dem i Vrede, udryd dem under din Himmel.

⁶⁶Iyong hahabulin sila sa galit, at iyong lilipulin sila mula sa silong ng langit ng Panginoon.