¹HERRE, kom vor skæbne i Hu, sku ned og se vor skændsel!

¹Iyong alalahanin, Oh Panginoon, kung anong dumating sa amin: iyong masdan, at tingnan ang aming pagkadusta.

²Vor Arvelod tilfaldt fremmede, Udlændinge fik vore Huse.

²Ang aming mana ay napasa mga taga ibang lupa, ang aming mga bahay ay sa mga taga ibang bayan.

³Forældreløse, faderløse er vi, som Enker er vore Mødre.

³Kami ay mga ulila at walang ama; ang aming mga ina ay parang mga bao.

⁴Vort Drikkevand må vi købe, betale må vi vort Brænde.

⁴Aming ininom ang aming tubig sa halaga ng salapi; ang aming kahoy ay ipinagbibili sa amin.

⁵Åget trykker vor Nakke, vi trættes og finder ej Hvile.

⁵Ang mga manghahabol sa amin ay nangasa aming mga leeg: kami ay mga pagod, at walang kapahingahan.

⁶Ægypten rakte vi Hånd, Assur, for at mættes med Brød.

⁶Kami ay nakipagkamay sa mga taga Egipto, at sa mga taga Asiria, upang mangabusog ng tinapay.

⁷Vore Fædre, som synded, er borte, og vi må bære deres Skyld.

⁷Ang aming mga magulang ay nagkasala at wala na; At aming pinasan ang kanilang mga kasamaan.

⁸Over os råder Trælle, ingen frier os fra dem.

⁸Mga alipin ay nangagpupuno sa amin: walang magligtas sa amin sa kanilang kamay.

⁹Med Livsfare henter vi vort Brød, udsatte for Ørkenens Sværd.

⁹Aming tinatamo ang aming tinapay sa pamamagitan ng kapahamakan ng aming buhay, dahil sa tabak sa ilang.

¹⁰Vor Hud er sværtet som en Ovn af Hungerens svidende Lue.

¹⁰Ang aming balat ay maitim na parang hurno, dahil sa maningas na init ng kagutom.

¹¹De skændede kvinder i Zion, Jomfruer i Judas Byer.

¹¹Kanilang dinahas ang mga babae, sa Sion, ang mga dalaga sa mga bayan ng Juda.

¹²Fyrster greb de og hængte, tog intet Hensyn til gamle.

¹²Ang mga prinsipe ay nangabibitin ng kanilang kamay: ang mga mukha ng mga matanda ay hindi iginagalang.

¹³Ynglinge sattes til Kværnen, under Brændeknippet segnede Drenge.

¹³Ang mga binata ay nangagpapasan ng gilingan, at ang mga bata ay nangadudulas sa lilim ng kahoy.

¹⁴De gamle forsvandt fra Porten, de unge fra Strengenes Leg.

¹⁴Ang mga matanda ay wala na sa pintuang-bayan. Ang mga binata'y wala na sa kanilang mga tugtugin.

¹⁵Vort Hjertes Glæde er borte, vor Dans er vendt til Sorg.

¹⁵Ang kagalakan ng aming puso ay naglikat; ang aming sayaw ay napalitan ng tangisan.

¹⁶Kronen faldt af vort Hoved, ve os, at vi har syndet!

¹⁶Ang putong ay nahulog mula sa aming ulo: sa aba namin! sapagka't kami ay nangagkasala.

¹⁷Vort Hjerte blev derfor sygt, derfor vort Øje mørkt:

¹⁷Dahil dito ang aming puso ay nanglulupaypay; dahil sa mga bagay na ito ay nagdidilim ang aming mga mata;

¹⁸For Zions Bjerg, som er øde, Ræve tumler sig der.

¹⁸Dahil sa bundok ng Sion na nasira; nilalakaran ng mga zora.

¹⁹Du, HERRE, troner for evigt, fra Slægt til Slægt står din trone.

¹⁹Ikaw, Oh Panginoon, nananatili magpakailan man: ang iyong luklukan ay sa sali't saling lahi.

²⁰Hvi glemmer du os bestandig og svigter os alle dage?

²⁰Bakit mo kami nililimot magpakailan man, at pinababayaan mo kaming totoong malaon?

²¹Omvend os, HERRE, til dig, så vender vi om, giv os nye Dage, som fordum!

²¹Manumbalik ka sa amin, Oh Panginoon, at kami ay manunumbalik: baguhin mo ang aming mga araw na gaya nang una.

²²Eller har du helt stødt os bort, er din Vrede mod os uden Ende?

²²Nguni't itinakuwil mo kaming lubos, ikaw ay totoong napoot sa amin.