¹(Til sangmesteren. Med strengespil. En maskil af David.) Lyt, o Gud, til min Bøn, skjul dig ej for min tryglen,

¹Dinggin mo ang aking dalangin, Oh Dios; at huwag kang magkubli sa aking pananaing.

²lå mig Øre og svar mig, jeg vånder mig i Klage,

²Pakinggan mo ako, at iyong sagutin ako: ako'y walang katiwasayan sa aking pagdaramdam, at ako'y dumadaing;

³jeg stønner ved Fjendernes Råb og de gudløses Skrig; thi Ulykke vælter de over mig, forfølger mig grumt;

³Dahil sa tinig ng kaaway, dahil sa pagpighati ng masama; sapagka't sila'y naghagis ng kasamaan sa akin, at sa galit ay inuusig nila ako.

⁴Hjertet er angst i mit Bryst, Dødens Rædsler er faldet over mig.

⁴Ang aking puso ay nagdaramdam na mainam sa loob ko: at ang mga kakilabutan ng kamatayan ay nahulog sa akin.

⁵Frygt og Angst falder på mig, Gru er over mig.

⁵Katakutan at panginginig ay dumating sa akin, at tinakpan ako ng kakilabutan.

⁶Jeg siger: Ak, havde jeg Vinger som Duen, da fløj jeg i Ly,

⁶At aking sinabi, Oh kung ako'y nagkaroon ng mga pakpak na gaya ng kalapati! Lilipad nga ako, at magpapahinga.

⁷ja, langt bort vilde jeg fly og blive i Ørkenen. - Sela.

⁷Narito, kung magkagayo'y gagala ako sa malayo, ako'y titigil sa ilang. (Selah)

⁸Da søgte jeg skyndsomt Tilflugt for rivende Storm og Uvejr.

⁸Ako'y magmamadaling sisilong mula sa malakas na hangin at bagyo.

⁹Herre, forvir og split deres Tungemål! Thi Vold og Ufred ser jeg i Byen;

⁹Ipahamak mo, Oh Panginoon, at guluhin mo ang kanilang wika: sapagka't ako'y nakakita ng pangdadahas at pagaaway sa bayan.

¹⁰de går Rundgang Dag og Nat på dens Mure;

¹⁰Araw at gabi ay nagsisiligid sila sa mga kuta niyaon: kasamaan man at kahirapan ay nangasa gitna rin niyaon.

¹¹Ulykke, Kvide og Vanheld råder derinde, Voldsfærd og Svig viger aldrig bort fra dens Torve.

¹¹Kasamaan ay nasa gitna niyaon; ang pagpighati at pagdaraya ay hindi humihiwalay sa kaniyang mga lansangan.

¹²Det var ikke en Fjende, som hånede mig - det kunde bæres; min uven ydmygede mig ej - ham kunde jeg undgå;

¹²Sapagka't hindi kaaway ang dumuwahagi sa akin; akin nga sanang nabata: ni hindi rin ang nagtatanim sa akin ang nagmamalaki laban sa akin; nagtago nga sana ako sa kaniya:

¹³men du, en Mand af min Stand, en Ven og fortrolig,

¹³Kundi ikaw, lalake na kagaya ko, aking kasama at aking kaibigang matalik.

¹⁴og det skønt vi delte Samværets Sødme, vandrede endrægtelig i Guds Hus.

¹⁴Tayo ay maligayang nagpapayuhang magkasama, tayo'y lumalakad na magkaakbay sa bahay ng Dios.

¹⁵Over dem komme Død, lad dem levende synke i Dødsriget! Thi der er Ondskab i deres Bolig, i deres Indre!

¹⁵Dumating nawang bigla sa kanila ang kamatayan, mababa nawa silang buhay sa Sheol: sapagka't kasamaan ay nasa kanilang tahanan, sa gitna nila.

¹⁶Jeg, jeg råber til Gud, og HERREN vil frelse mig.

¹⁶Tungkol sa akin, ay tatawag ako sa Dios; at ililigtas ako ng Panginoon.

¹⁷Jeg klager og stønner ved Kvæld, ved Gry og ved Middag; min Røst vil han høre

¹⁷Sa hapon at sa umaga, at sa katanghaliang tapat, ako'y dadaing at hihibik: at kaniyang didinggin ang aking tinig.

¹⁸og udfri min Sjæl i Fred, så de ikke kan komme mig nær; thi mange er de imod mig.

¹⁸Kaniyang tinubos ang aking kaluluwa sa kapayapaan mula sa pagbabaka laban sa akin: Sapagka't sila'y marami na nakikipaglaban sa akin.

¹⁹Gud, som troner fra Fortids Dage, vil høre og ydmyge dem. - Sela. Thi der er ingen Forandring hos dem, og de frygter ikke for Gud.

¹⁹Didinggin ng Dios, at paghihigantihan sila, siyang tumatahan ng una. (Selah)

²⁰På Venner lagde han Hånd og brød sin Pagt.

²⁰Kaniyang iniunat ang kaniyang mga kamay laban sa gayon na nasa kapayapaan sa kaniya: kaniyang nilapastangan ang kaniyang tipan.

²¹Glattere end Smør er hans Mund, men Hjertet vil Krig, blødere end Olie hans Ord, skønt dragne Sværd.

²¹Ang kaniyang bibig ay malambot na parang mantekilya: nguni't ang kaniyang puso ay pakikidigma: ang kaniyang mga salita ay lalong mabanayad kay sa langis, gayon ma'y mga bunot na tabak.

²²Kast din Byrde på HERREN, så sørger han for dig, den retfærdige lader han ikke i Evighed rokkes.

²²Ilagay mo ang iyong pasan sa Panginoon, at kaniyang aalalayan ka: hindi niya titiising makilos kailan man ang matuwid.

²³Og du, o Gud, nedstyrt dem i Gravens Dyb! Ej skal blodstænkte, svigefulde Mænd nå Hælvten af deres Dage. Men jeg, jeg stoler på dig!

²³Nguni't ikaw, Oh Dios, ibababa mo sila sa hukay ng kapahamakan: mga mabagsik at magdarayang tao ay hindi darating sa kalahati ng kanilang mga kaarawan; nguni't titiwala ako sa iyo.