1HERRE du hævnens Gud, du Hævnens Gud, træd frem i Glans;
1Oh Panginoon, ikaw na Dios na kinauukulan ng panghihiganti, ikaw na Dios na kinauukulan ng panghihiganti, sumilang ka.
2stå op, du Jordens Dommer, øv Gengæld mod de hovmodige!
2Bumangon ka, ikaw na hukom ng lupa: ibigay mo sa palalo ang panghihiganti sa kanila.
3Hvor længe skal gudløse, HERRE, hvor længe skal gudløse juble?
3Panginoon, hanggang kailan ang masama, hanggang kailan magtatagumpay ang masama?
4De fører tøjlesløs Tale, hver Udådsmand ter sig som Herre;
4Sila'y dumadaldal, sila'y nagsasalita na may kapalaluan: lahat na manggagawa ng kasamaan ay nangagmamalaki.
5de underkuer, o HERRE, dit Folk og undertrykker din Arvelod;
5Kanilang pinagwawaraywaray ang iyong bayan, Oh Panginoon, at dinadalamhati ang iyong mana.
6de myrder Enke og fremmed faderløse slår de ihjel;
6Kanilang pinapatay ang bao at ang taga ibang lupa, at pinapatay ang ulila.
7de siger: "HERREN kan ikke se,Jakobs Gud kan intet mærke!"
7At kanilang sinasabi, ang Panginoo'y hindi makakakita, ni pakukundanganan man ng Dios ni Jacob ito.
8Forstå dog, I Tåber blandt Folket! Når bliver I kloge, I Dårer?
8Gunitain ninyo, ninyong mga hangal sa gitna ng bayan: at ninyong mga mangmang, kailan tayo magiging pantas?
9Skulde han, som plantede Øret, ej høre, han, som dannede Øjet, ej se?
9Siyang lumikha ng pakinig, hindi ba siya makakarinig? Siyang lumikha ng mata, hindi ba siya makakakita?
10Skulde Folkenes Tugtemester ej revse, han som lærer Mennesket indsigt?
10Siyang nagpaparusa sa mga bansa, hindi ba siya sasaway, sa makatuwid baga'y siyang nagtuturo sa tao ng kaalaman?
11HERREN kender Menneskets Tanker, thi de er kun Tomhed.
11Nalalaman ng Panginoon ang mga pagiisip ng tao, na sila'y pawang walang kabuluhan.
12Salig den Mand, du tugter, HERRE, og vejleder ved din Lov
12Mapalad ang tao na iyong pinarurusahan, Oh Panginoon, at tinuturuan mo sa iyong kautusan.
13for at give ham Ro for onde Dage, indtil der graves en Grav til den gudløse;
13Upang iyong mabigyan ng kapahingahan sa mga kaarawan ng kasakunaan, hanggang sa mahukay ang hukay na ukol sa masama.
14thi HERREN bortstøder ikke sit Folk og svigter ikke sin Arvelod.
14Sapagka't hindi itatakuwil ng Panginoon ang kaniyang bayan, ni pababayaan man niya ang kaniyang mana.
15Den retfærdige kommer igen til sin Ret, en Fremtid har hver oprigtig af Hjertet.
15Sapagka't kahatulan ay babalik sa katuwiran: at susundan ng lahat na matuwid sa puso.
16Hvo står mig bi mod Ugerningsmænd? hvo hjælper mig mod Udådsmænd?
16Sino ang babangon dahil sa akin laban sa mga manggagawa ng kasamaan? Sinong tatayo dahil sa akin laban sa mga manggagawa ng kasamaan?
17Var HERREN ikke min Hjælp, snart hviled min Sjæl i det stille.
17Kundi ang Panginoon ay naging aking katulong, ang kaluluwa ko'y tumahang madali sana sa katahimikan.
18Når jeg tænkte: "Nu vakler min Fod", støtted din Nåde mig, HERRE;
18Nang aking sabihin, Ang aking paa ay natitisod; inalalayan ako ng iyong kagandahang-loob, Oh Panginoon.
19da mit Hjerte var fuldt af ængstede Tanker, husvaled din Trøst min Sjæl.
19Sa karamihan ng aking mga pagiisip sa loob ko ang iyong mga pagaliw ay nagbibigay lugod sa aking kaluluwa.
20står du i Pagt med Fordærvelsens Domstol, der skaber Uret i Lovens Navn?
20Makikisama ba sa iyo ang luklukan ng kasamaan, na nagaanyo ng pagapi sa pamamagitan ng palatuntunan?
21Jager de end den ret,færdiges Liv og dømmer uskyldigt Blod,
21Sila'y nagpipisan laban sa kaluluwa ng matuwid, at pinarusahan nila ang walang salang dugo.
22HERREN er dog mit Bjærgested, min Gud er min Tilflugtsklippe;
22Nguni't ang Panginoon ay naging aking matayog na moog; at ang Dios ko'y malaking bato na aking kanlungan.
23han vender deres Uret imod dem selv, udsletter dem for deres Ondskab; dem udsletter HERREN vor Gud.
23At dinala niya sa kanila ang kanilang sariling kasamaan, at ihihiwalay niya sila sa kanilang sariling kasamaan; ihihiwalay sila ng Panginoon naming Dios.