1من آن کسی هستم که از خشم و غضب خدا رنج و مصیبت دیده ام.
1I AM the man that hath seen affliction by the rod of his wrath.
2او مرا در اعماق تاریکی بُرد که دیگر روشنی را نمی بینم.
2He hath led me, and brought me into darkness, but not into light.
3او بر ضد من برخاسته است و دست او برای زدن من همیشه بالا است.
3Surely against me is he turned; he turneth his hand against me all the day.
4گوشت و پوست بدن مرا فرسوده ساخته و استخوانهایم را شکسته است.
4My flesh and my skin hath he made old; he hath broken my bones.
5به سختی و مشقت گرفتارم کرده است
5He hath builded against me, and compassed me with gall and travail.
6و مرا مانند کسی که سالها پیش مرده باشد، در تاریکی نشانده است.
6He hath set me in dark places, as they that be dead of old.
7به دَورم دیوار کشیده و مرا با زنجیرهای سنگین بسته است و نمی توانم فرار کنم.
7He hath hedged me about, that I cannot get out: he hath made my chain heavy.
8هرقدر برای کمک دعا و زاری می کنم، او دعایم را نمی پذیرد.
8Also when I cry and shout, he shutteth out my prayer.
9راه مرا از هر سو با دیوارهای سنگی مسدود و پُر از پیچ و خم ساخته است.
9He hath inclosed my ways with hewn stone, he hath made my paths crooked.
10او مانند خرسی در کمین من نشسته و مثل شیری برای حمله بر من آماده است.
10He was unto me as a bear lying in wait, and as a lion in secret places.
11مرا از راهم به گوشه ای برد و پاره پاره نمود و رهایم کرد.
11He hath turned aside my ways, and pulled me in pieces: he hath made me desolate.
12کمان خود را کشید و مرا هدف تیرهای خود قرار داد.
12He hath bent his bow, and set me as a mark for the arrow.
13تیرهایش در اعماق قلبم فرو رفتند.
13He hath caused the arrows of his quiver to enter into my reins.
14مردم مرا مسخره می کنند و تمام روز به من می خندند.
14I was a derision to all my people; and their song all the day.
15با سختیها و مصیبت ها زندگی را برای من تلخ ساخته است.
15He hath filled me with bitterness, he hath made me drunken with wormwood.
16رویم را به خاک مالید و دندانهایم را با سنگچل شکست.
16He hath also broken my teeth with gravel stones, he hath covered me with ashes.
17سعادت و سلامتی را از من گرفته است.
17And thou hast removed my soul far off from peace: I forgat prosperity.
18گفتم: «همه چیز من زوال شد و امید من از خداوند قطع گردید.»
18And I said, My strength and my hope is perished from the LORD:
19وقتی دربدری و مصیبتهای خود را بیاد می آورم، زندگی به کامم تلخ می شود.
19Remembering mine affliction and my misery, the wormwood and the gall.
20همیشه به آن ها فکر می کنم و جانم در من پریشان گشته است.
20My soul hath them still in remembrance, and is humbled in me.
21اما با اینهم، وقتی رنجهایم به یادم می آیند، نا امید نمی شوم:
21This I recall to my mind, therefore have I hope.
22از مهربانی های خداوند است که از بین نرفته ایم، زیرا که رحمت های او بی پایان است.
22It is of the LORD's mercies that we are not consumed, because his compassions fail not.
23مهربانی و رحمت او هر صبح تازه است و وفاداری او عظیم.
23They are new every morning: great is thy faithfulness.
24خداوند همه چیز من است، بنابراین بر او امیدوارم.
24The LORD is my portion, saith my soul; therefore will I hope in him.
25خداوند بر کسانی که بر او توکل دارند و در طلب او هستند، مهربان است.
25The LORD is good unto them that wait for him, to the soul that seeketh him.
26پس بهتر است که انسان امیدوار باشد در خاموشی منتظر باشد تا خداوند او را نجات بدهد.
26It is good that a man should both hope and quietly wait for the salvation of the LORD.
27برای انسان بهتر است که یوغ سختیها را در جوانی خود متحمل گردد.
27It is good for a man that he bear the yoke of his youth.
28به تنهایی بنشیند و خاموش باشد، زیرا که او آنرا بر وی نهاده است.
28He sitteth alone and keepeth silence, because he hath borne it upon him.
29پس در حضور خداوند فروتن شده، شاید هنوز امیدی باقی باشد.
29He putteth his mouth in the dust; if so be there may be hope.
30وقتی کسی بخواهد او را بزند، رخسارۀ خود را پیش کند و اهانت را تحمل نماید.
30He giveth his cheek to him that smiteth him: he is filled full with reproach.
31زیرا خداوند او را برای همیشه ترک نمی کند.
31For the LORD will not cast off for ever:
32هرچند خداوند کسی را محزون سازد، لیکن از روی کثرت مهربانی های خود بر او رحمت خواهد فرمود.
32But though he cause grief, yet will he have compassion according to the multitude of his mercies.
33چونکه بنی آدم را از دل خود نمی رنجاند و محزون نمی سازد.
33For he doth not afflict willingly nor grieve the children of men.
34وقتی اسیران و ستمدیدگان جهان پایمال می شوند،
34To crush under his feet all the prisoners of the earth.
35هنگامی که حق یک انسان در حضور خداوند متعال تلف می گردد
35To turn aside the right of a man before the face of the most High,
36و زمانی که در حق شخصی در محکمه بی عدالتی می شود، خداوند همۀ این را می بیند.
36To subvert a man in his cause, the LORD approveth not.
37هیچ امری بدون اراده و رضای خداوند اجراء نمی شود.
37Who is he that saith, and it cometh to pass, when the Lord commandeth it not?
38خیر و شر فقط به فرمان خداوند متعال نازل می شود.
38Out of the mouth of the most High proceedeth not evil and good?
39پس چرا یک انسان فانی از جزائی که بخاطر گناهان خود می بیند، شکایت کند؟
39Wherefore doth a living man complain, a man for the punishment of his sins?
40بیائید رفتار و کردار خود را در زندگی بررسی کنیم و بیازمائیم و بسوی خداوند بازگردیم.
40Let us search and try our ways, and turn again to the LORD.
41بیائید با تمام قلب، دست دعا را بسوی خدائی که در آسمان است، بلند کنیم
41Let us lift up our heart with our hands unto God in the heavens.
42و بگوئیم: «ای خداوند، چون ما گناهکاریم و از فرمان تو سرکشی کرده ایم، تو ما را نبخشیده ای.
42We have transgressed and have rebelled: thou hast not pardoned.
43با خشم و غضب در تعقیب ما بوده ای و بیرحمانه ما را هلاک کردی.
43Thou hast covered with anger, and persecuted us: thou hast slain, thou hast not pitied.
44چون بر ما خشمگین بودی خود را از ما پنهان کردی تا دعاهای ما به حضور تو نرسند.
44Thou hast covered thyself with a cloud, that our prayer should not pass through.
45تو ما را پیش مردم جهان همچون خاکروبه و مواد فاضله ساختی.
45Thou hast made us as the offscouring and refuse in the midst of the people.
46تمام دشمنان ما، به ما اهانت می کنند.
46All our enemies have opened their mouths against us.
47با هلاکت و بربادی روبرو شده ایم و خوف وحشت ما را فرا گرفته است.
47Fear and a snare is come upon us, desolation and destruction.
48بخاطر نابودی قومم، سیل اشک از چشمانم جاریست.
48Mine eye runneth down with rivers of water for the destruction of the daughter of my people.
49اشک از چشمانم بدون وقفه جاریست و باز نمی ایستد
49Mine eye trickleth down, and ceaseth not, without any intermission.
50تا خداوند از آسمان به پائین بنگرد و حال ما را ببیند.
50Till the LORD look down, and behold from heaven.
51دلم بخاطر حال رقتبار دختران جوان اورشلیم مالامالِ غم است.
51Mine eye affecteth mine heart because of all the daughters of my city.
52دشمنان مرا همچون پرنده ای بدام انداختند، در حالیکه آزاری به آن ها نرسانده ام.
52Mine enemies chased me sore, like a bird, without cause.
53مرا زنده در چاه افگندند و بر سرم سنگها را ریختند.
53They have cut off my life in the dungeon, and cast a stone upon me.
54آب از سرم گذشت و فکر کردم که می میرم.
54Waters flowed over mine head; then I said, I am cut off.
55ای خداوند، از اعماق چاه پیش تو گریه و زاری کردم.
55I called upon thy name, O LORD, out of the low dungeon.
56فریاد مرا شنیدی و به ناله های من گوش دادی.
56Thou hast heard my voice: hide not thine ear at my breathing, at my cry.
57وقتی بحضور تو دعا کردم، آمدی و گفتی: «نترس!»
57Thou drewest near in the day that I called upon thee: thou saidst, Fear not.
58خداوندا، تو از حق من دفاع کردی و از مرگ نجاتم دادی.
58O LORD, thou hast pleaded the causes of my soul; thou hast redeemed my life.
59تو ای خداوند، شاهد ظلم هائی که در حق من کرده اند، بوده ای، پس به داد من برس و به دعوای من رسیدگی کن.
59O LORD, thou hast seen my wrong: judge thou my cause.
60تو می دانی که دشمنان همه از من نفرت دارند و علیه من دسیسه می سازند.
60Thou hast seen all their vengeance and all their imaginations against me.
61خداوندا، تو شنیده ای که آن ها چگونه به من اهانت کرده و علیه من توطئه چیده اند.
61Thou hast heard their reproach, O LORD, and all their imaginations against me;
62دشمنانم تمام روز در بارۀ من سخنان زشت می گویند و برای آزار من نقشه می کشند.
62The lips of those that rose up against me, and their device against me all the day.
63در همه حال به من می خندند و مسخره ام می کنند.
63Behold their sitting down, and their rising up; I am their musick.
64خداوندا، آن ها را به سزای اعمال شان برسان.
64Render unto them a recompence, O LORD, according to the work of their hands.
65آن ها را لعنت کن تا گرفتار غم و درد شوند.با خشم و غضب آن ها را تعقیب کن و از روی زمین محو ساز.»
65Give them sorrow of heart, thy curse unto them.
66با خشم و غضب آن ها را تعقیب کن و از روی زمین محو ساز.»
66Persecute and destroy them in anger from under the heavens of the LORD.