1آنگاه اَلیفاز تَیمانی جواب داد:
1Da hob Eliphas, der Temaniter, an und sprach:
2«ایوب، اگر با تو چند کلمه حرف بزنم آزرده نمی شوی؟ من دیگر نمی توانم خاموش بمانم.
2Vielleicht verdrießt es dich, wenn man versucht, ein Wort mit dir zu reden; wer hält aber die Rede zurück?
3ببین، تو به بسا کسان تعلیم داده ای و به مردمان ضعیف دلگرمی و قوت قلب بخشیده ای.
3Siehe, du hast viele zurechtgewiesen und müde Hände gestärkt.
4با سخنان تشویق کننده، مردم را از لغزش بازداشته ای و به زانوان لرزنده نیرو داده ای.
4Deine Reden haben Strauchelnde aufgerichtet, und wankende Knie hast du gekräftigt.
5اما حالا خودت از مشکلات می نالی، پریشان هستی و از صبر کار نمی گیری.
5Da es nun an dich kommt, erliegst du, und weil es dich trifft, bist du so bestürzt.
6تو یک شخص پرهیزگار بودی و یک زندگی بی عیب داشتی، پس در این حال هم باید امید و اعتمادت را از دست ندهی.
6Ist nicht deine Gottesfurcht dein Trost und die Vollkommenheit deines Weges deine Hoffnung?
7فکر کن، آیا هرگز دیده ای که شخص بیگناهی هلاک شود و یا مرد راستکاری از بین برود؟
7Bedenke aber: ist je ein Unschuldiger umgekommen, oder wurden je Rechtschaffene vertilgt?
8چنانچه دیده ام کسانی که شرارت و ظلم را می کارند، شرارت و ظلم را درو می کنند.
8Soviel ich gesehen habe: die Unrecht pflügen und Unheil säen, ernten es auch.
9طوفان غضب خدا آن ها را از بین می برد و با آتش خشم خود آن ها را می سوزاند.
9Durch Gottes Odem kommen sie um; durch den Hauch seines Zornes werden sie verzehrt.
10مردم شریر مانند شیر درنده می غرند، اما خدا آن ها را خاموش می سازد و دندانهای شان را می شکند.
10Das Brüllen des Löwen und die Stimme des Leuen verstummt, und die Zähne der jungen Löwen werden ausgebrochen.
11مثل شیرهای نیرومند که از قلت غذا و گرسنگی ضعیف می شوند و می میرند، آن ها هم هلاک می گردند و فرزندان شان پراگنده می شوند.
11Der Löwe verdirbt aus Mangel an Raub, und die Jungen der Löwin zerstreuen sich.
12باری وقتی که در خواب سنگینی رفته بودم، در رؤیا پیامی را شنیدم و بصورت زمزمه به گوش من رسید.
12Zu mir aber stahl sich ein Wort, mein Ohr vernahm ein leises Flüstern;
13وحشت مرا فراگرفت و تنم به لرزه آمد.
13beim Nachdenken über Nachtgesichte, als tiefer Schlaf auf die Menschen gefallen war,
14شبحی از برابر من گذشت و از ترس موی بدنم راست ایستاد.
14da kam Furcht über mich und ein Zittern und durchschauerte alle meine Gebeine;
15می دانستم که شبح در آنجا حضور دارد، اما نمی توانستم آن را ببینم. در آن سکوت شب این صدا به گوشم رسید:
15denn ein Geist ging an mir vorüber, die Haare meines Leibes standen mir darob zu Berge.
16«آیا یک انسان فانی می تواند در نظر خدا که خالق او است، پاک و بی عیب باشد؟
16Er stand da, und ich erkannte sein Aussehen nicht, eine Gestalt war vor meinen Augen, ich hörte eine flüsternde Stimme:
17او حتی بر خادمان آسمانی خود اعتماد نمی کند و فرشتگانش هم در نظر او پاک نیستند.
17Ist der Sterbliche gerecht vor Gott oder ein Mann vor seinem Schöpfer rein?
18چه رسد به آنهائی که از خاک آفریده شده اند و مانند موریانه پایمال می شوند.
18Siehe, seinen Dienern traut er nicht, bei seinen Engeln nimmt er Irrtum wahr;
19از صبح تا شام زنده هستند و بعد بی خبر می میرند.رشتۀ زندگی شان قطع می شود و در جهالت و نادانی می میرند.»
19wieviel mehr bei denen, die in Lehmhütten wohnen, deren Fundament im Staube liegt und die gleich Motten zerstört werden!
20رشتۀ زندگی شان قطع می شود و در جهالت و نادانی می میرند.»
20Zwischen Morgen und Abend gehen sie zugrunde; ehe man sich's versieht, sind sie für immer dahin.
21Wird nicht ihr Zeltstrick abgerissen? Sie sterben; und zwar nicht an Weisheit!