¹ای خداوند، سختی ها و خواری های را که داود متحمل شد بیاد آور.

²چگونه برای خداوند قسم خورد و به خدای یعقوب وعده نمود

³که به خانۀ خود داخل نمی شوم و در بستر خود آرام نمی گیرم،

⁴خواب به چشمان خود نخواهم داد و نه پینکی را به مژگان خویش،

⁵تا مکانی برای خداوند پیدا کنم و مسکنی برای خدای یعقوب.

⁶اینک ذکر آنرا در افراته شنیدیم و آن را در صحرای یعاریم یافتیم.

⁷به مسکن های او داخل شویم و نزد قدمگاه وی پرستش کنیم.

⁸ای خداوند به عبادتگاه خود بیا، تو و صندوق پیمان، که مظهر قدرت توست.

⁹کاهنانت به عدالت ملبس شوند و مقدسانت خوشی نمایند.

¹⁰به خاطر بندۀ خود داود، روی خود را از مسح شدۀ خود برمگردان.

¹¹خداوند برای داود به راستی وعده کرد و از آن بر نخواهد گشت که «از نسل تو بر تخت تو خواهم گذاشت

¹²و اگر پسران تو عهد مرا و شهاداتی را که به ایشان می آموزم نگاه دارند، آنگاه پسران ایشان نیز بر تخت تو برای همیشه خواهند نشست.»

¹³خداوند سهیون را برگزیده و آنرا برای سکونت خویش شایسته دانست. او فرمود:

¹⁴«اینست عبادتگاه من تا ابدالآباد. اینجا ساکن می باشم و اینچنین اراده نموده ام.

¹⁵آذوقۀ آن را برکت می دهم و فقیرانش را به نان سیر می کنم،

¹⁶و کاهنانش را به نجات ملبس می سازم و مقدسانش با خوشی سرود می خوانند.

¹⁷در آنجا شاخ افتخار داود را می رویانم و چراغی برای مسح شدۀ خود آماده می کنم.دشمنان او را به خجالت ملبس می سازم و تاج داود بر سر او درخشان باقی می ماند.»

¹⁸دشمنان او را به خجالت ملبس می سازم و تاج داود بر سر او درخشان باقی می ماند.»