¹خدا، خداوند خدا سخن می گوید و همۀ مردم روی زمین را، از شرق تا غرب، فرا می خواند.

²خدا در جلال خود از سهیون که کمال زیبایی است ظاهر شده است.

³خدای ما می آید و سکوت نخواهد نمود. آتش سوزنده پیش روی او و طوفانِ شدید گرداگرد او می باشد.

⁴او آسمان ها را از بالا و زمین را فرا می خواند تا قوم برگزیدۀ خود را داوری کند.

⁵او می فرماید: «مقدسانِ مرا جمع کنید، که عهد را با من به قربانی بسته اند.»

⁶آسمان ها از انصاف او خبر می دهند، زیرا خدا خود داور است.

⁷«ای قوم برگزیدۀ من بشنو! و ای اسرائیل تا برایت شهادت دهم که خدا، خدای تو من هستم.

⁸در مورد قربانی هایت تو را سرزنش نمی کنم و قربانی های سوختنی تو همواره در نظر من است.

⁹گاوی از خانۀ تو نمی گیرم و نه بزی از آغل تو،

¹⁰زیرا که تمامی حیوانات جنگل و رمه هائی که بر هزاران کوه می باشند، به من تعلق دارند.

¹¹همه پرندگان کوهها را می شناسم و جانوران صحرا متعلق به من هستند.

¹²اگر گرسنه هم می بودم به تو نمی گفتم، زیرا که جهان و هرچه که در آن است متعلق به من است.

¹³مگر من گوشت گاوها را می خورم و یا خون بزها را می نوشم؟

¹⁴قربانی واقعی تو، شکر و سپاس به خداست. به وعده های که به قادر مطلق داده ای وفا کن.

¹⁵در روز تنگی مرا بخوان تا ترا نجات دهم و تو مرا ستایش کنی.»

¹⁶اما خدا به شریر می فرماید: «ترا چه کار است که فرایض مرا بیان کنی و عهد مرا به زبان خود بیاوری؟

¹⁷چونکه تو از تأدیب نفرت داشته ای و کلام مرا پشت سر خود انداخته ای.

¹⁸وقتی دزد را می بینی با او همراهی می کنی و با زناکاران همنشین هستی.

¹⁹دهان خود را به شرارت باز می کنی و زبان تو حیله را اختراع می کند.

²⁰آماده هستی تا به ضد برادر خود سخن گویی و دربارۀ پسر مادر خویش غیبت کنی.

²¹این را کردی و من چیزی نگفتم. پس گمان کردی که من هم مثل تو هستم. لیکن ترا سرزنش می کنم و این را به ترتیب پیش نظر تو می نهم.

²²ای کسانی که خدا را فراموش کرده اید، در این تفکر کنید! مبادا شما را بدرم و نجات دهنده ای نباشد.هر که قربانی سپاسگزاری را بگذراند مرا احترام می نماید، و آنکه طریق خود را راست سازد، نجات را از طرف خدا می بیند.»

²³هر که قربانی سپاسگزاری را بگذراند مرا احترام می نماید، و آنکه طریق خود را راست سازد، نجات را از طرف خدا می بیند.»