1خداوند، خدای قادر مطلق بزودی همه چیز و همه کسانی را که مردم یهودا و اورشلیم به آن ها متکی بودند، از آن ها می گیرد و قحطی نان و آب را در آن سرزمین می آورد.
1
و اینک خداوند -خداوند متعال- چیزها و کسانی را که مردم اورشلیم و یهودا به آنها متّکی هستند از آنها میگیرد. او آب و نان
2همه جنگجویان، سپاهیان، داوران، انبیاء، فالگیران، مو سفیدان،
2
قهرمانان و سربازان، داوران و انبیا، فالگیران و دولتمندان آنها را میگیرد.
3سران نظامی، اعیان، مشاورین، صنعتگران ماهر و جادوگران حاذق از بین می روند.
3
خداوند فرماندهان نظامی، رهبران اجتماعی، سیاستمداران و جادوگران آنها را میگیرد.
4خداوند جوانان نابالغ و کودکان را به عنوان حکمران برای آن ها می گمارد.
4
افراد بیتجربه و کودکان بر آنها حکومت خواهند کرد.
5مردم یکی بر دیگری ظلم می نمایند و از همسایۀ خود آزار می بینند. جوانان به مو سفیدان احترام نمی کنند و مردمان پست علیه اشخاص شریف بر می خیزند.
5
همه به حقوق یکدیگر تجاوز میکنند جوانان به پیران بیاحترامی میکنند و فرومایگان نسبت به بزرگان خود بیادب میشوند.
6زمانی می رسد که اعضای یک خاندان یک نفر را از بین خود انتخاب کرده می گویند: «تو اقلاً چیزی برای پوشیدن داری، پس بیا و در این دوران مصیبت رهبر ما باش.»
6
زمانی خواهد آمد که اعضای یک خاندان کسی را از بین خود انتخاب میکنند و به او خواهند گفت: «تو اقلاً چیزی برای پوشیدن داری، بیا و در این روزهای سخت، رهبری ما را به عهده گیر.»
7اما او جواب می دهد: «من نمی خواهم رهبر شما شوم، زیرا من در خانۀ خود نه خوراک دارم و نه پوشاک. نی، مرا رهبر خود نسازید.»
7
امّا او در پاسخ میگوید، «نه من نمیتوانم به شما کمک کنم. من هم خوراک و پوشاکی ندارم. مرا برای رهبری خود انتخاب نکنید.»
8بلی، اورشلیم خراب می شود و یهودا سقوط می کند، زیرا کلام و عمل آن ها برضد خداوند بوده به حضور خود خدا اهانت می کنند.
8
آری، اورشلیم محکوم به ویرانی است و یهودا در حال فرو ریختن است، هرچه آنها میگویند و هرچه میکنند برضد خداوند است، آنها آشکارا به خود خدا توهین میکنند.
9چهرۀ شان باطن آن ها را نشان می دهد. آن ها مثل مردم سدوم آشکارا گناه می کنند. بدا بحال شان، زیرا بخاطر کارهای زشتی که مرتکب شدند، مصیبت را بر سر خود آوردند.
9
تعصّب آنها گواهی است برضد خودشان. آنها مانند مردم سدوم آشکارا گناه میکنند؛ آنها محکوم شدهاند و مقصّر خودشان میباشند.
10به مردم بیگناه بگوئید: «خوشا بحال تان که ثمر کار و زحمت خود را می خورید.»
10
خوشا به حال نیکوکاران، چون همهچیز بروفق مرادشان خواهد بود. آنها از ثمرهٔ کارهای خود خشنود خواهند شد.
11به گناهکاران بگوئید: «افسوس بحال شما، چرا که به سزای اعمال زشت خود می رسید.»
11
امّا شریران مکافات خواهند شد و آنچه آنها به دیگران کردند همان بر سرشان خواهد آمد.
12کودکان بر قوم برگزیدۀ من ظلم می کنند و حاکمان شان زنان اند. ای قوم برگزیدۀ من، حاکمان تان شما را گمراه می سازند و نمی خواهند که به راه راست بروید.
12
نزولخواران بر قوم ظلم میکنند و طلبکارانشان آنها را فریب میدهند.
ای قوم من، رهبرانتان شما را گمراه میکنند به طوری که نمیدانید به کدام جهت بروید.
13خداوند برخاسته تا قوم برگزیدۀ خود را محاکمه و داوری کند.
13
خداوند آماده است دعوی خود را در دادگاه مطرح کند، و او حاضر است قوم خود را داوری کند.
14او مو سفیدان و حاکمان قوم برگزیدۀ خود را برای محاکمه می آورد و آن ها را محکوم ساخته می فرماید: «شما بودید که تاکستان مردم فقیر را غصب نمودید و مال و دارائی آن ها را در خانۀ خود انبار کردید.
14
خداوند بزرگان و رهبران قوم خود را برای محاکمه میطلبد و میگوید: «شما تاکستانها را تاراج کردید و خانههای شما پر است از آنچه از بینوایان گرفتهاید.
15شما حق نداشتید که قوم برگزیدۀ مرا پایمال کنید و به مردم مسکین و فقیر ظلم نمائید. من، خداوند، خدای قادر مطلق این را می گویم.»
15
شما حق ندارید قوم مرا این چنین ذلیل سازید و از بینوایان سوء استفاده کنید. من خداوند، خدای متعال سخن میگویم.»
16خداوند می فرماید: «دختران سهیون را ببینید که با چه ناز و عشوه راه می روند. با گردن فراز و چشمان شهوت بار به هر سو می نگرند. دستبندها و پایزیب های خود را به صدا می آورند،
16
خداوند میگوید: «ببینید، زنان اورشلیم چه مغرورند. با دماغهای سربالا و با ناز و غمزه راه میروند. آنها با قدمهای کوتاه میخرامند و زنگولههای تزئینی پابندهای خود را به صدا درمیآورند.
17بنابران، دختران سهیون را به جزای اعمال شان می رسانم، سر شان را به مرض بی مویی مبتلا کرده و آن ها را بی ستر و بی پرده و رسوا می سازم.»
17
من آنها را تنبیه خواهم کرد، موی سرشان را میتراشم و آنها طاس خواهند شد.»
18در آن روز خداوند تمام زیورات شان را از آن ها می گیرد. پایزیب ها، ماتیکه ها، طوقها، گوشواره ها، دستبندها، روبندها،
18
روزی خواهد آمد که خداوند تمام جواهراتی را که این زنان به مچ پا یا به سر و گردن خود آویزان میکنند و به آنها مینازند از آنان خواهند گرفت.
19کلاهها، بازوبندها، کمربندها، عطردانها، تعویذها،
19
او دستبندهای زینتی آنها را خواهد گرفت و روسریهایشان را برخواهد داشت.
20انگشترها، حلقه های بینی،
20
طلسمهایی که به بازوی خود میبندند
21البسۀ نفیس، یالانها، شالها، دستکولها،
21
و حلقههایی که برای زینت به انگشت میکنند و یا از بینی خودشان آویزان میکنند.
22آئینه ها، دستمالهای نفیس کتانی و چادرهای شان از دست می روند.
22
تمام جامههای نفیسشان را با رداها، شالها، کیفها
23بعوض بویِ خوشِ عطر، بویِ بد و تعفن از آن ها به مشام می رسد و بجای کمربند، ریسمان به کمر می بندند. موهای پُرپشت و بافتگی آن ها می ریزند و سر شان طاس می شود و زیبائی شان به رسوائی مبدل می گردد. بعوض البسۀ زیبا و نفیس لباس ماتم می پوشند.
23
و لباس نازک بدننما، دستمالگردن، روسری و پوشش بلندی که بر سر میکنند، همه را از آنها خواهد گرفت.
24مردان و جنگ آوران شان در میدان جنگ با شمشیر کشته می شوند.از دروازه های شهر صدای شیون و ماتم به گوش می رسد و خود شهر در عزای آن ها ویران و متروک می شود.
24
به جای عطرهای خوشبو، آنها بوی گَند خواهند داد، به جای استفاده از کمربندهای زینتی، ریسمان ضخیم بر کمر آنها بسته خواهد شد، به جای موهای زیبا سرهای طاس خواهند داشت، و به جای لباسهای زیبا، پلاس بر تن خواهند کرد، و زیبایی آنها به ننگ تبدیل میشود.
25از دروازه های شهر صدای شیون و ماتم به گوش می رسد و خود شهر در عزای آن ها ویران و متروک می شود.
25
امّا دربارهٔ مردان شهر، آری، قویترین آنها در جنگ کشته میشوند.
دروازههای شهر گریان و سوگوارند و تمام شهر مانند زنی برهنه خواهد بود که در کُنجی روی زمین نشسته است.
26
دروازههای شهر گریان و سوگوارند و تمام شهر مانند زنی برهنه خواهد بود که در کُنجی روی زمین نشسته است.