¹Wherefore, holy brethren, partakers of [the] heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our confession, Jesus,

¹Bræður heilagir! Þér eruð hluttakar himneskrar köllunar. Gefið því gætur að Jesú, postula og æðsta presti játningar vorrar.

²who is faithful to him that has constituted him, as Moses also in all his house.

²Hann var trúr þeim, er hafði skipað hann, eins og Móse var það líka í öllu hans húsi.

³For *he* has been counted worthy of greater glory than Moses, by how much he that has built it has more honour than the house.

³En hann er verður meiri dýrðar en Móse, eins og sá, er húsið gjörði, á meiri heiður en húsið sjálft.

⁴For every house is built by some one; but he who has built all things [is] God.

⁴Sérhvert hús er gjört af einhverjum, en Guð er sá, sem allt hefur gjört.

⁵And Moses indeed [was] faithful in all his house, as a ministering servant, for a testimony of the things to be spoken after;

⁵Móse var að sönnu trúr í öllu hans húsi, eins og þjónn, til vitnisburðar um það, sem átti að verða talað,

⁶but Christ, as Son over his house, whose house are *we*, if indeed we hold fast the boldness and the boast of hope firm to the end.

⁶en Kristur eins og sonur yfir húsi hans. Og hans hús erum vér, ef vér höldum djörfunginni og voninni, sem vér miklumst af.

⁷Wherefore, even as says the Holy Spirit, To-day if ye will hear his voice,

⁷Því er það, eins og heilagur andi segir: Ef þér heyrið raust hans í dag,

⁸harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness;

⁸þá forherðið ekki hjörtu yðar, eins og í uppreisninni á degi freistingarinnar á eyðimörkinni;

⁹where your fathers tempted [me], by proving [me], and saw my works forty years.

⁹þar sem feður yðar freistuðu mín og reyndu mig, þótt þeir fengju að sjá verkin mín í fjörutíu ár.

¹⁰Wherefore I was wroth with this generation, and said, They always err in heart; and *they* have not known my ways;

¹⁰Þess vegna varð ég gramur kynslóð þessari og sagði: Án afláts villast þeir í hjörtum sínum. Þeir þekktu ekki vegu mína.

¹¹so I swore in my wrath, If they shall enter into my rest.

¹¹Og ég sór í bræði minni: Eigi skulu þeir inn ganga til hvíldar minnar.

¹²See, brethren, lest there be in any one of you a wicked heart of unbelief, in turning away from [the] living God.

¹²Gætið þess, bræður, að enginn yðar búi yfir vondu vantrúar hjarta og falli frá lifanda Guði.

¹³But encourage yourselves each day, as long as it is called To-day, that none of you be hardened by the deceitfulness of sin.

¹³Áminnið heldur hver annan hvern dag, á meðan enn heitir ,,í dag``, til þess að enginn yðar forherðist af táli syndarinnar.

¹⁴For we are become companions of the Christ if indeed we hold the beginning of the assurance firm to the end;

¹⁴Því að vér erum orðnir hluttakar Krists, svo framarlega sem vér höldum staðfastlega allt til enda trausti voru, eins og það var að upphafi.

¹⁵in that it is said, To-day if ye will hear his voice, do not harden your hearts, as in the provocation;

¹⁵Sagt er: ,,Ef þér heyrið raust hans í dag, þá forherðið ekki hjörtu yðar eins og í uppreisninni`` _

¹⁶(for who was it, who, having heard, provoked? but [was it] not all who came out of Egypt by Moses?

¹⁶Hverjir voru þá þeir, sem heyrt höfðu og gjörðu þó uppreisn? Voru það ekki einmitt allir þeir, sem út höfðu farið af Egyptalandi fyrir tilstilli Móse?

¹⁷And with whom was he wroth forty years? [Was it] not with those who had sinned, whose carcases fell in the wilderness?

¹⁷Og hverjum ,,var hann gramur í fjörutíu ár``? Var það ekki þeim, sem syndgað höfðu og báru beinin á eyðimörkinni?

¹⁸And to whom sware he that they should not enter into his rest, but to those who had not hearkened to the word?

¹⁸Og hverjum ,,sór hann, að eigi skyldu þeir ganga inn til hvíldar hans,`` nema hinum óhlýðnu?Vér sjáum, að sakir vantrúar fengu þeir eigi gengið inn.

¹⁹And we see that they could not enter in on account of unbelief;)

¹⁹Vér sjáum, að sakir vantrúar fengu þeir eigi gengið inn.