¹But I have judged this with myself, not to come back to you in grief.

¹Size tekrar keder dolu bir ziyaret yapmamaya karar verdim.

²For if *I* grieve you, who also [is] it that gladdens me, if not he that is grieved through me?

²Çünkü sizi kederlendirirsem, keder verdiğim sizlerden başka beni kim sevindirecek?

³And I have written this very [letter] [to you], that coming I may not have grief from those from whom I ought to have joy; trusting in you all that my joy is [that] of you all.

³Bunu yazdım ki, geldiğimde beni sevindirmesi gerekenler beni kederlendirmesin. Sevincimin hepinizin sevinci olduğuna ilişkin hepinize güvenim var.

⁴For out of much tribulation and distress of heart I wrote to you, with many tears; not that ye may be grieved, but that ye may know the love which I have very abundantly towards you.

⁴Kederlenesiniz diye değil, size beslediğim derin sevgiyi anlayasınız diye büyük bir sıkıntı ve yürek acısıyla gözyaşları içinde size yazdım.

⁵But if any one has grieved, he has grieved, not me, but in part (that I may not overcharge [you]) all of you.

⁵Eğer biri bir başkasını kederlendirdiyse, beni değil -abartmadan söyleyeyim- bir dereceye kadar hepinizi kederlendirmiş olur.

⁶Sufficient to such a one [is] this rebuke which [has been inflicted] by the many;

⁶Böyle birine çoğunluğun verdiği bu ceza yeterlidir.

⁷so that on the contrary ye should rather shew grace and encourage, lest perhaps such a one should be swallowed up with excessive grief.

⁷Aşırı kedere boğulmasın diye o kişiyi daha fazla cezalandırmayıp bağışlamalı ve teselli etmelisiniz.

⁸Wherefore I exhort you to assure him of [your] love.

⁸Bunun için ona duyduğunuz sevgiyi yenilemenizi rica ederim.

⁹For to this end also I have written, that I might know, by putting you to the test, if as to everything ye are obedient.

⁹Sizi sınamak ve her durumda söz dinleyenler olup olmadığınızı anlamak için yazdım size.

¹⁰But to whom ye forgive anything, *I* also; for I also, what I have forgiven, if I have forgiven anything, [it is] for your sakes in [the] person of Christ;

¹⁰Kimi bağışlarsanız, ben de onu bağışlarım. Eğer bir şeyi bağışladımsa, bunu sizin için Mesihin önünde bağışladım.

¹¹that we might not have Satan get an advantage against us, for we are not ignorant of *his* thoughts.

¹¹Öyle ki, Şeytanın oyununa gelmeyelim. Çünkü onun düzenlerini bilmez değiliz.

¹²Now when I came to Troas for the [publication of the] glad tidings of the Christ, a door also being opened to me in [the] Lord,

¹²Mesihin Müjdesini yaymak amacıyla Troasa geldiğimde Rabbin işi için bana bir kapı açıldığı halde, kardeşim Titusu orada bulamadığım için iç huzurum yoktu. Bu nedenle oradakilere veda ederek Makedonyaya gittim.

¹³I had no rest in my spirit at not finding Titus my brother; but bidding them adieu, I came away to Macedonia.

¹⁴Bizi her zaman Mesihin zafer alayında yürüten, Onu tanımanın güzel kokusunu aracılığımızla her yerde yayan Tanrıya şükürler olsun!

¹⁴But thanks [be] to God, who always leads us in triumph in the Christ, and makes manifest the odour of his knowledge through us in every place.

¹⁵Çünkü biz hem kurtulanlar hem de mahvolanlar arasında Tanrı için Mesihin güzel kokusuyuz.

¹⁵For we are a sweet odour of Christ to God, in the saved and in those that perish:

¹⁶Mahvolanlar için ölüme götüren ölüm kokusu, kurtulanlar içinse yaşama götüren yaşam kokusuyuz. Böylesi bir işe kim yeterlidir?

¹⁶to the one an odour from death unto death, but to the others an odour from life unto life; and who [is] sufficient for these things?

¹⁷Birçokları gibi, Tanrı'nın sözünü ticaret aracı yapanlar değiliz. Tanrı tarafından gönderilen ve Mesih'e ait olan kişiler olarak Tanrı'nın önünde içtenlikle konuşuyoruz.

¹⁷For we do not, as the many, make a trade of the word of God; but as of sincerity, but as of God, before God, we speak in Christ.