1For the law, having a shadow of the coming good things, not the image itself of the things, can never, by the same sacrifices which they offer continually yearly, perfect those who approach.
1Kutsal Yasada gelecek iyi şeylerin aslı yoktur, sadece gölgesi vardır. Bu nedenle Yasa, her yıl sürekli aynı kurbanları sunarak Tanrıya yaklaşanları asla yetkinliğe erdiremez.
2Since, would they not indeed have ceased being offered, on account of the worshippers once purged having no longer any conscience of sins?
2Erdirebilseydi, kurban sunmaya son verilmez miydi? Çünkü tapınanlar bir kez günahlarından arındıktan sonra artık günahlılık duygusu kalmazdı.
3But in these [there is] a calling to mind of sins yearly.
3Ancak o kurbanlar insanlara yıldan yıla günahlarını anımsatıyor.
4For blood of bulls and goats [is] incapable of taking away sins.
4Çünkü boğalarla tekelerin kanı günahları ortadan kaldıramaz.
5Wherefore coming into the world he says, Sacrifice and offering thou willedst not; but thou hast prepared me a body.
5Bunun için Mesih dünyaya gelirken şöyle diyor: ‹‹Kurban ve sunu istemedin, Ama bana bir beden hazırladın.
6Thou tookest no pleasure in burnt-offerings and sacrifices for sin.
6Yakmalık sunudan ve günah sunusundan Hoşnut olmadın.
7Then I said, Lo, I come (in [the] roll of the book it is written of me) to do, O God, thy will.
7O zaman şöyle dedim: ‹Kutsal Yazı tomarında Benim için yazıldığı gibi, Senin isteğini yapmak üzere, Ey Tanrı, işte geldim.› ››
8Above, saying Sacrifices and offerings and burnt-offerings and sacrifices for sin thou willedst not, neither tookest pleasure in (which are offered according to the law);
8Mesih ilkin, ‹‹Kurban, sunu, yakmalık sunu, günah sunusu istemedin ve bunlardan hoşnut olmadın›› dedi. Oysa bunlar Yasanın bir gereği olarak sunulur.
9then he said, Lo, I come to do thy will. He takes away the first that he may establish the second;
9Sonra, ‹‹Senin isteğini yapmak üzere işte geldim›› dedi. Yani ikinciyi geçerli kılmak için birinciyi ortadan kaldırıyor.
10by which will we have been sanctified through the offering of the body of Jesus Christ once for all.
10Tanrının bu isteği uyarınca, İsa Mesihin bedeninin ilk ve son kez sunulmasıyla kutsal kılındık.
11And every priest stands daily ministering, and offering often the same sacrifices, which can never take away sins.
11Her kâhin her gün ayakta durup görevini yapar ve günahları asla ortadan kaldıramayan aynı kurbanları tekrar tekrar sunar.
12But *he*, having offered one sacrifice for sins, sat down in perpetuity at [the] right hand of God,
12Oysa Mesih günahlar için sonsuza dek geçerli tek bir kurban sunduktan sonra Tanrının sağında oturdu.
13waiting from henceforth until his enemies be set [for the] footstool of his feet.
13O zamandan beri düşmanlarının, kendi ayaklarının altına serilmesini bekliyor.
14For by one offering he has perfected in perpetuity the sanctified.
14Çünkü kutsal kılınanları tek bir sunuyla sonsuza dek yetkinliğe erdirmiştir.
15And the Holy Spirit also bears us witness [of it]; for after what was said:
15Kutsal Ruh da bu konuda bize tanıklık ediyor. Önce diyor ki,
16This [is] the covenant which I will establish towards them after those days, saith [the] Lord: Giving my laws into their hearts, I will write them also in their understandings;
16‹‹Rab, ‹O günlerden sonra Onlarla yapacağım antlaşma şudur: Yasalarımı yüreklerine koyacağım, Zihinlerine yazacağım› diyor.››
17and their sins and their lawlessnesses I will never remember any more.
17Sonra şunu ekliyor: ‹‹Onların günahlarını ve suçlarını artık anmayacağım.››
18But where there [is] remission of these, [there is] no longer a sacrifice for sin.
18Bunların bağışlanması durumunda artık günah için sunuya gerek yoktur.
19Having therefore, brethren, boldness for entering into the [holy of] holies by the blood of Jesus,
19Bu nedenle, ey kardeşler, İsanın kanı sayesinde perdede, yani kendi bedeninde bize açtığı yeni ve diri yoldan kutsal yere girmeye cesaretimiz vardır.
20the new and living way which he has dedicated for us through the veil, that is, his flesh,
21Tanrının evinden sorumlu büyük bir kâhinimiz bulunmaktadır.
21and [having] a great priest over the house of God,
22Öyleyse yüreklerimiz serpmeyle kötü vicdandan arınmış, bedenlerimiz temiz suyla yıkanmış olarak, imanın verdiği tam güvenceyle, yürekten bir içtenlikle Tanrıya yaklaşalım.
22let us approach with a true heart, in full assurance of faith, sprinkled as to our hearts from a wicked conscience, and washed as to our body with pure water.
23Açıkça benimsediğimiz umuda sımsıkı tutunalım. Çünkü vaat eden Tanrı güvenilirdir.
23Let us hold fast the confession of the hope unwavering, (for he [is] faithful who has promised;)
24Birbirimizi sevgi ve iyi işler için nasıl gayrete getirebileceğimizi düşünelim.
24and let us consider one another for provoking to love and good works;
25Bazılarının alıştığı gibi, bir araya gelmekten vazgeçmeyelim; o günün yaklaştığını gördükçe birbirimizi daha da çok yüreklendirelim.
25not forsaking the assembling of ourselves together, as the custom [is] with some; but encouraging [one another], and by so much the more as ye see the day drawing near.
26Gerçeği öğrenip benimsedikten sonra, bile bile günah işlemeye devam edersek, günahlar için artık kurban kalmaz; geriye sadece yargının dehşetli beklenişi ve düşmanları yiyip bitirecek kızgın ateş kalır.
26For where we sin wilfully after receiving the knowledge of the truth, there no longer remains any sacrifice for sins,
28Musanın Yasasını hiçe sayan, iki ya da üç tanığın sözüyle acımasızca öldürülür.
27but a certain fearful expectation of judgment, and heat of fire about to devour the adversaries.
29Eğer bir kimse Tanrı Oğlunu ayaklar altına alır, kendisini kutsal kılan antlaşma kanını bayağı sayar ve lütufkâr Ruha hakaret ederse, bundan ne kadar daha ağır bir cezaya layık görülecek sanırsınız?
28Any one that has disregarded Moses' law dies without mercy on [the testimony of] two or three witnesses:
30Çünkü, ‹‹Öç benimdir, karşılığını ben vereceğim›› ve yine, ‹‹Rab halkını yargılayacak›› diyeni tanıyoruz.
29of how much worse punishment, think ye, shall he be judged worthy who has trodden under foot the Son of God, and esteemed the blood of the covenant, whereby he has been sanctified, common, and has insulted the Spirit of grace?
31Diri Tanrının eline düşmek korkunç bir şeydir.
30For we know him that said, To me [belongs] vengeance; *I* will recompense, saith the Lord: and again, The Lord shall judge his people.
32Sizlerse aydınlandıktan sonra acılarla dolu büyük bir mücadeleye dayandığınız o ilk günleri anımsayın.
31[It is] a fearful thing falling into [the] hands of [the] living God.
33Bazen sitemlere, sıkıntılara uğrayıp seyirlik oldunuz, bazen de aynı durumda olanlarla dayanışma içine girdiniz.
32But call to mind the earlier days in which, having been enlightened, ye endured much conflict of sufferings;
34Hem hapistekilerin dertlerine ortak oldunuz, hem de daha iyi ve kalıcı bir malınız olduğunu bilerek mallarınızın yağma edilmesini sevinçle karşıladınız.
33on the one hand, when ye were made a spectacle both in reproaches and afflictions; and on the other, when ye became partakers with those who were passing through them.
35Onun için cesaretinizi yitirmeyin; bu cesaretin ödülü büyüktür.
34For ye both sympathised with prisoners and accepted with joy the plunder of your goods, knowing that ye have for yourselves a better substance, and an abiding one.
36Çünkü Tanrının isteğini yerine getirmek ve vaat edilene kavuşmak için dayanma gücüne ihtiyacınız vardır.
35Cast not away therefore your confidence, which has great recompense.
37Artık, ‹‹Gelecek olan pek yakında gelecek Ve gecikmeyecek.
36For ye have need of endurance in order that, having done the will of God, ye may receive the promise.
38Doğru adamım, imanla yaşayacaktır. Ama geri çekilirse, ondan hoşnut olmayacağım.››
37For yet a very little while he that comes will come, and will not delay.
39Bizler geri çekilip mahvolanlardan değiliz; iman edip canlarının kurtuluşuna kavuşanlardanız.
38But the just shall live by faith; and, if he draw back, my soul does not take pleasure in him.
39But *we* are not drawers back to perdition, but of faith to saving [the] soul.