¹Een onderwijzing van Asaf. O mijn volk! neem mijn leer ter oren; neigt ulieder oor tot de redenen mijns monds.

¹משכיל לאסף האזינה עמי תורתי הטו אזנכם לאמרי פי׃

²Ik zal mijn mond opendoen met spreuken; ik zal verborgenheden overvloediglijk uitstorten, van ouds her;

²אפתחה במשל פי אביעה חידות מני קדם׃

³Die wij gehoord hebben en weten ze, en onze vaders ons verteld hebben.

³אשר שמענו ונדעם ואבותינו ספרו לנו׃

⁴Wij zullen het niet verbergen voor hun kinderen, voor het navolgende geslacht, vertellende de loffelijkheden des HEEREN, en Zijn sterkheid, en Zijn wonderen, die Hij gedaan heeft.

⁴לא נכחד מבניהם לדור אחרון מספרים תהלות יהוה ועזוזו ונפלאותיו אשר עשה׃

⁵Want Hij heeft een getuigenis opgericht in Jakob, en een wet gesteld in Israel; die Hij onzen vaderen geboden heeft, dat zij ze hun kinderen zouden bekend maken;

⁵ויקם עדות ביעקב ותורה שם בישראל אשר צוה את אבותינו להודיעם לבניהם׃

⁶Opdat het navolgende geslacht die weten zou, de kinderen, die geboren zouden worden; en zouden opstaan, en vertellen ze hun kinderen;

⁶למען ידעו דור אחרון בנים יולדו יקמו ויספרו לבניהם׃

⁷En dat zij hun hoop op God zouden stellen, en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren;

⁷וישימו באלהים כסלם ולא ישכחו מעללי אל ומצותיו ינצרו׃

⁸En dat zij niet zouden worden gelijk hun vaders, een wederhorig en wederspannig geslacht; een geslacht, dat zijn hart niet richtte, en welks geest niet getrouw was met God.

⁸ולא יהיו כאבותם דור סורר ומרה דור לא הכין לבו ולא נאמנה את אל רוחו׃

⁹(De kinderen van Efraim, gewapende boogschutters, keerden om ten dage des strijds.)

⁹בני אפרים נושקי רומי קשת הפכו ביום קרב׃

¹⁰Zij hielden Gods verbond niet, en weigerden te wandelen in Zijn wet.

¹⁰לא שמרו ברית אלהים ובתורתו מאנו ללכת׃

¹¹En zij vergaten Zijn daden, en Zijn wonderen, die Hij hun had doen zien.

¹¹וישכחו עלילותיו ונפלאותיו אשר הראם׃

¹²Voor hun vaderen had Hij wonder gedaan, in Egypteland, in het veld van Zoan.

¹²נגד אבותם עשה פלא בארץ מצרים שדה צען׃

¹³Hij kliefde de zee, en deed er hen doorgaan; en de wateren deed Hij staan als een hoop.

¹³בקע ים ויעבירם ויצב מים כמו נד׃

¹⁴En Hij leidde hen des daags met een wolk, en den gansen nacht met een licht des vuurs.

¹⁴וינחם בענן יומם וכל הלילה באור אש׃

¹⁵Hij kliefde de rotsstenen in de woestijn, en drenkte hen overvloedig, als uit afgronden.

¹⁵יבקע צרים במדבר וישק כתהמות רבה׃

¹⁶Want Hij bracht stromen voort uit de steenrots, en deed de wateren afdalen als rivieren.

¹⁶ויוצא נוזלים מסלע ויורד כנהרות מים׃

¹⁷Nog voeren zij wijders voort tegen Hem te zondigen, verbitterende den Allerhoogste in de dorre wildernis.

¹⁷ויוסיפו עוד לחטא לו למרות עליון בציה׃

¹⁸En zij verzochten God in hun hart, begerende spijs naar hun lust.

¹⁸וינסו אל בלבבם לשאל אכל לנפשם׃

¹⁹En zij spraken tegen God, zij zeiden: Zou God een tafel kunnen toerichten in de woestijn?

¹⁹וידברו באלהים אמרו היוכל אל לערך שלחן במדבר׃

²⁰Ziet, Hij heeft den rotssteen geslagen, dat er wateren uitvloeiden, en beken overvloediglijk uitbraken, zou Hij ook brood kunnen geven? Zou Hij Zijn volke vlees toebereiden?

²⁰הן הכה צור ויזובו מים ונחלים ישטפו הגם לחם יוכל תת אם יכין שאר לעמו׃

²¹Daarom hoorde de HEERE, en werd verbolgen; en een vuur werd ontstoken tegen Jakob, en toorn ging ook op tegen Israel;

²¹לכן שמע יהוה ויתעבר ואש נשקה ביעקב וגם אף עלה בישראל׃

²²Omdat zij in God niet geloofden, en op Zijn heil niet vertrouwden.

²²כי לא האמינו באלהים ולא בטחו בישועתו׃

²³Daar Hij den wolken van boven gebood, en de deuren des hemels opende;

²³ויצו שחקים ממעל ודלתי שמים פתח׃

²⁴En regende op hen het Man om te eten, en gaf hun hemels koren.

²⁴וימטר עליהם מן לאכל ודגן שמים נתן למו׃

²⁵Een iegelijk at het brood der Machtigen; Hij zond hun teerkost tot verzadiging.

²⁵לחם אבירים אכל איש צידה שלח להם לשבע׃

²⁶Hij dreef den oostenwind voort in den hemel, en voerde den zuidenwind aan door Zijn sterkte;

²⁶יסע קדים בשמים וינהג בעזו תימן׃

²⁷En regende op hen vlees als stof, en gevleugeld gevogelte als zand der zeeen;

²⁷וימטר עליהם כעפר שאר וכחול ימים עוף כנף׃

²⁸En deed het vallen in het midden zijns legers, rondom zijn woningen.

²⁸ויפל בקרב מחנהו סביב למשכנתיו׃

²⁹Toen aten zij, en werden zeer zat; zodat Hij hun hun lust toebracht.

²⁹ויאכלו וישבעו מאד ותאותם יבא להם׃

³⁰Zij waren nog niet vervreemd van hun lust; hun spijs was nog in hun mond,

³⁰לא זרו מתאותם עוד אכלם בפיהם׃

³¹Als Gods toorn tegen hen opging, dat Hij van hun vetsten doodde, en de uitgelezenen van Israel nedervelde.

³¹ואף אלהים עלה בהם ויהרג במשמניהם ובחורי ישראל הכריע׃

³²Boven dit alles zondigden zij nog, en geloofden niet, door Zijn wonderen.

³²בכל זאת חטאו עוד ולא האמינו בנפלאותיו׃

³³Dies deed Hij hun dagen vergaan in ijdelheid, en hun jaren in verschrikking.

³³ויכל בהבל ימיהם ושנותם בבהלה׃

³⁴Als Hij hen doodde, zo vraagden zij naar Hem, en keerden weder, en zochten God vroeg;

³⁴אם הרגם ודרשוהו ושבו ושחרו אל׃

³⁵En gedachten, dat God hun Rotssteen was, en God, de Allerhoogste, hun Verlosser.

³⁵ויזכרו כי אלהים צורם ואל עליון גאלם׃

³⁶En zij vleiden Hem met hun mond, en logen Hem met hun tong.

³⁶ויפתוהו בפיהם ובלשונם יכזבו לו׃

³⁷Want hun hart was niet recht met Hem, en zij waren niet getrouw in Zijn verbond.

³⁷ולבם לא נכון עמו ולא נאמנו בבריתו׃

³⁸Doch Hij, barmhartig zijnde, verzoende de ongerechtigheid, en verdierf hen niet; maar wendde dikwijls Zijn toorn af, en wekte Zijn ganse grimmigheid niet op.

³⁸והוא רחום יכפר עון ולא ישחית והרבה להשיב אפו ולא יעיר כל חמתו׃

³⁹En Hij dacht, dat zij vlees waren, een wind, die henengaat en niet wederkeert.

³⁹ויזכר כי בשר המה רוח הולך ולא ישוב׃

⁴⁰Hoe dikwijls verbitterden zij Hem in de woestijn, deden Hem smart aan in de wildernis!

⁴⁰כמה ימרוהו במדבר יעציבוהו בישימון׃

⁴¹Want zij kwamen alweder, en verzochten God, en stelden den Heilige Israels een perk.

⁴¹וישובו וינסו אל וקדוש ישראל התוו׃

⁴²Zij dachten niet aan Zijn hand, aan den dag, toen Hij hen van den wederpartijder verloste;

⁴²לא זכרו את ידו יום אשר פדם מני צר׃

⁴³Hoe Hij Zijn tekenen stelde in Egypte, en Zijn wonderheden in het veld van Zoan;

⁴³אשר שם במצרים אתותיו ומופתיו בשדה צען׃

⁴⁴En hun vloeden in bloed veranderde, en hun stromen, opdat zij niet zouden drinken.

⁴⁴ויהפך לדם יאריהם ונזליהם בל ישתיון׃

⁴⁵Hij zond een vermenging van ongedierte onder hen, dat hen verteerde, en vorsen, die hen verdierven.

⁴⁵ישלח בהם ערב ויאכלם וצפרדע ותשחיתם׃

⁴⁶En Hij gaf hun gewas den kruidworm, en hun arbeid den sprinkhaan.

⁴⁶ויתן לחסיל יבולם ויגיעם לארבה׃

⁴⁷Hij doodde hun wijnstok door den hagel, en hun wilde vijgebomen door vurigen hagelsteen.

⁴⁷יהרג בברד גפנם ושקמותם בחנמל׃

⁴⁸Ook gaf Hij hun vee den hagel over, en hun beesten aan de vurige kolen.

⁴⁸ויסגר לברד בעירם ומקניהם לרשפים׃

⁴⁹Hij zond onder hen de hittigheid Zijns toorns, verbolgenheid, en verstoordheid, en benauwdheid, met uitzending der boden van veel kwaads.

⁴⁹ישלח בם חרון אפו עברה וזעם וצרה משלחת מלאכי רעים׃

⁵⁰Hij woog een pad voor Zijn toorn; Hij onttrok hun ziel niet van den dood; en hun gedierte gaf Hij aan de pestilentie over.

⁵⁰יפלס נתיב לאפו לא חשך ממות נפשם וחיתם לדבר הסגיר׃

⁵¹En Hij sloeg al het eerstgeborene in Egypte, het beginsel der krachten in de tenten van Cham.

⁵¹ויך כל בכור במצרים ראשית אונים באהלי חם׃

⁵²En Hij voerde Zijn volk als schapen, en leidde hen, als een kudde, in de woestijn.

⁵²ויסע כצאן עמו וינהגם כעדר במדבר׃

⁵³Ja, Hij leidde hen zeker, zodat zij niet vreesden; want de zee had hun vijanden overdekt.

⁵³וינחם לבטח ולא פחדו ואת אויביהם כסה הים׃

⁵⁴En Hij bracht hen tot de landpale Zijner heiligheid, tot dezen berg, dien Zijn rechterhand verkregen heeft.

⁵⁴ויביאם אל גבול קדשו הר זה קנתה ימינו׃

⁵⁵En Hij verdreef voor hun aangezicht de heidenen, en deed hen vallen in het snoer hunner erfenis, en deed de stammen Israels in hun tenten wonen.

⁵⁵ויגרש מפניהם גוים ויפילם בחבל נחלה וישכן באהליהם שבטי ישראל׃

⁵⁶Maar zij verzochten en verbitterden God, den Allerhoogste, en onderhielden Zijn getuigenissen niet.

⁵⁶וינסו וימרו את אלהים עליון ועדותיו לא שמרו׃

⁵⁷En zij weken terug, en handelden trouwelooslijk, gelijk hun vaders; zij zijn omgekeerd, als een bedriegelijke boog.

⁵⁷ויסגו ויבגדו כאבותם נהפכו כקשת רמיה׃

⁵⁸En zij verwekten Hem tot toorn door hun hoogten, en verwekten Hem tot ijver door hun gesneden beelden.

⁵⁸ויכעיסוהו בבמותם ובפסיליהם יקניאוהו׃

⁵⁹God hoorde het en werd verbolgen, en versmaadde Israel zeer.

⁵⁹שמע אלהים ויתעבר וימאס מאד בישראל׃

⁶⁰Dies verliet Hij den tabernakel te Silo, de tent, die Hij tot een woning gesteld had onder de mensen.

⁶⁰ויטש משכן שלו אהל שכן באדם׃

⁶¹En Hij gaf Zijn sterkte in de gevangenis, en Zijn heerlijkheid in de hand des wederpartijders.

⁶¹ויתן לשבי עזו ותפארתו ביד צר׃

⁶²En Hij leverde Zijn volk over ten zwaarde, en werd verbolgen tegen Zijn erfenis.

⁶²ויסגר לחרב עמו ובנחלתו התעבר׃

⁶³Het vuur verteerde hun jongelingen, en hun jonge dochters werden niet geprezen.

⁶³בחוריו אכלה אש ובתולתיו לא הוללו׃

⁶⁴Hun priesters vielen door het zwaard, en hun weduwen weenden niet.

⁶⁴כהניו בחרב נפלו ואלמנתיו לא תבכינה׃

⁶⁵Toen ontwaakte de Heere, als een slapende, als een held, die juicht van den wijn.

⁶⁵ויקץ כישן אדני כגבור מתרונן מיין׃

⁶⁶En Hij sloeg Zijn wederpartijders aan het achterste; Hij deed hun eeuwige smaadheid aan.

⁶⁶ויך צריו אחור חרפת עולם נתן למו׃

⁶⁷Doch Hij verwierp de tent van Jozef, en den stam van Efraim verkoos Hij niet.

⁶⁷וימאס באהל יוסף ובשבט אפרים לא בחר׃

⁶⁸Maar Hij verkoos den stam van Juda, den berg Sion, dien Hij liefhad.

⁶⁸ויבחר את שבט יהודה את הר ציון אשר אהב׃

⁶⁹En Hij bouwde Zijn heiligdom als hoogten, als de aarde, die Hij gegrond heeft in eeuwigheid.

⁶⁹ויבן כמו רמים מקדשו כארץ יסדה לעולם׃

⁷⁰En Hij verkoos Zijn knecht David, en nam hem van de schaapskooien;

⁷⁰ויבחר בדוד עבדו ויקחהו ממכלאת צאן׃

⁷¹Van achter de zogende schapen deed Hij hem komen, om te weiden Jakob, Zijn volk, en Israel, Zijn erfenis.

⁷¹מאחר עלות הביאו לרעות ביעקב עמו ובישראל נחלתו׃

⁷²Ook heeft hij hen geweid naar de oprechtheid zijns harten, en heeft hen geleid met een zeer verstandig beleid zijner handen.

⁷²וירעם כתם לבבו ובתבונות כפיו ינחם׃