¹En Job ging voort zijn spreuk op te heffen, en zeide:

¹욥이 또 비사를 들어 가로되

²Och, of ik ware, gelijk in de vorige maanden, gelijk in de dagen, toen God mij bewaarde!

²내가 이전 달과 하나님이 나를 보호하시던 날에 지내던 것 같이 되었으면

³Toen Hij Zijn lamp deed schijnen over mijn hoofd, en ik bij Zijn licht de duisternis doorwandelde;

³그 때는 그의 등불이 내 머리에 비취었고 내가 그 광명을 힘입어 흑암에 행하였었느니라

⁴Gelijk als ik was in de dagen mijner jonkheid, toen Gods verborgenheid over mijn tent was;

⁴나의 강장하던 날과 같이 지내었으면 그 때는 하나님의 우정이 내 장막 위에 있었으며

⁵Toen de Almachtige nog met mij was, en mijn jongens rondom mij;

⁵그 때는 전능자가 오히려 나와 함께 계셨으며 나의 자녀들이 나를 둘러 있었으며

⁶Toen ik mijn gangen wies in boter, en de rots bij mij oliebeken uitgoot;

⁶뻐터가 내 발자취를 씻기며 반석이 나를 위하여 기름 시내를 흘러 내었으며

⁷Toen ik uitging naar de poort door de stad, toen ik mijn stoel op de straat liet bereiden.

⁷그 때는 내가 나가서 성문에 이르기도 하며 내 자리를 거리에 베풀기도 하였었느니라

⁸De jongens zagen mij, en verstaken zich, en de stokouden rezen op en stonden.

⁸나를 보고 소년들은 숨으며 노인들은 일어나서 서며

⁹De oversten hielden de woorden in, en leiden de hand op hun mond.

⁹방백들은 말을 참고 손으로 입을 가리우며

¹⁰De stem der vorsten verstak zich, en hun tong kleefde aan hun gehemelte.

¹⁰귀인들은 소리를 금하니 그 혀가 입 천장에 붙었었느니라

¹¹Als een oor mij hoorde, zo hield het mij gelukzalig; als mij een oog zag, zo getuigde het van mij.

¹¹귀가 들은즉 나를 위하여 축복하고 눈이 본즉 나를 위하여 증거하였었나니

¹²Want ik bevrijdde den ellendige, die riep, en den wees, die geen helper had.

¹²이는 내가 부르짖는 빈민과 도와줄 자 없는 고아를 건졌음이라

¹³De zegen desgenen, die verloren ging, kwam op mij; en het hart der weduwe deed ik vrolijk zingen.

¹³망하게 된 자도 나를 위하여 복을 빌었으며 과부의 마음이 나로 인하여 기뻐 노래하였었느니라

¹⁴Ik bekleedde mij met gerechtigheid, en zij bekleedde mij; mijn oordeel was als een mantel en vorstelijke hoed.

¹⁴내가 의로 옷을 삼아 입었으며 나의 공의는 도포와 면류관 같았었느니라

¹⁵Den blinden was ik tot ogen, en den kreupelen was ik tot voeten.

¹⁵나는 소경의 눈도 되고 절뚝발이의 발도 되고

¹⁶Ik was den nooddruftigen een vader; en het geschil, dat ik niet wist, dat onderzocht ik.

¹⁶빈궁한 자의 아비도 되며 생소한 자의 일을 사실하여 주었으며

¹⁷En ik verbrak de baktanden des verkeerden, en wierp den roof uit zijn tanden.

¹⁷불의한 자의 어금니를 꺽고 그 잇사이에서 겁탈한 물건을 빼어 내었었느니라

¹⁸En ik zeide: Ik zal in mijn nest den geest geven, en ik zal de dagen vermenigvuldigen als het zand.

¹⁸내가 스스로 말하기를 나는 내 보금자리에서 선종하리라 나의 날은 모래 같이 많을 것이라

¹⁹Mijn wortel was uitgebreid aan het water, en dauw vernachtte op mijn tak.

¹⁹내 뿌리는 물로 뻗어나가고 내 가지는 밤이 맞도록 이슬에 젖으며

²⁰Mijn heerlijkheid was nieuw bij mij, en mijn boog veranderde zich in mijn hand.

²⁰내 영광은 내게 새로와지고 내 활은 내 손에서 날로 강하여지느니라 하였었노라

²¹Zij hoorden mij aan, en wachtten, en zwegen op mijn raad.

²¹무리는 내 말을 들으며 나의 가르치기를 잠잠히 기다리다가

²²Na mijn woord spraken zij niet weder, en mijn rede drupte op hen.

²²내가 말한 후에 그들이 말을 내지 못하였었나니 나의 말이 그들에게 이슬 같이 됨이니라

²³Want zij wachtten naar mij, gelijk naar den regen, en sperden hun mond open, als naar den spaden regen.

²³그들이 나 바라기를 비 같이 하였으며 입을 벌리기를 늦은 비 기다리듯 하였으므로

²⁴Lachte ik hun toe, zij geloofden het niet; en het licht mijns aangezichts deden zij niet nedervallen.

²⁴그들이 의지 없을 때에 내가 함소하여 동정하면 그들이 나의 얼굴 빛을 무색하게 아니하였었느니라

²⁵Verkoos ik hun weg, zo zat ik bovenaan, en woonde als een koning onder de benden, als een, die treurigen vertroost.

²⁵내가 그들의 길을 택하고 으뜸으로 앉았었나니 왕이 군중에 거함도 같았고 애곡하는 자를 위로하는 사람도 같았었느니라