¹Toen antwoordde Elifaz, de Themaniet, en zeide:

¹데만 사람 엘리바스가 대답하여 가로되

²Zo wij een woord opnemen tegen u, zult gij verdrietig zijn? Nochtans wie zal zich van woorden kunnen onthouden?

²누가 네게 말하면 네가 염증이 나겠느냐 ? 날지라도 누가 참고 말하지 아니하겠느냐 ?

³Zie, gij hebt velen onderwezen, en gij hebt slappe handen gesterkt;

³전에 네가 여러 사람을 교훈하였고 손이 늘어진 자면 강하게 하였고

⁴Uw woorden hebben den struikelende opgericht, en de krommende knieen hebt gij vastgesteld;

⁴넘어져 가는 자를 말로 붙들어 주었고 무릎이 약한 자를 강하게 하였거늘

⁵Maar nu komt het aan u, en gij zijt verdrietig; het raakt tot u, en gij wordt beroerd.

⁵이제 이 일이 네게 임하매 네가 답답하여 하고 이 일이 네게 당하매 네가 놀라는구나

⁶Was niet uw vreze Gods uw hoop, en de oprechtheid uwer wegen uw verwachting?

⁶네 의뢰가 경외함에 있지 아니하냐 ? 네 소망이 네 행위를 완전히 함에 있지 아니하냐 ?

⁷Gedenk toch, wie is de onschuldige, die vergaan zij; en waar zijn de oprechten verdelgd?

⁷생각하여 보라 ! 죄없이 망한 자가 누구인가 정직한 자의 끊어짐이 어디 있는가

⁸Maar gelijk als ik gezien heb: die ondeugd ploegen, en moeite zaaien, maaien dezelve.

⁸내가 보건대 악을 밭갈고 독을 뿌리는 자는 그대로 거두나니

⁹Van den adem Gods vergaan zij, en van het geblaas van Zijn neus worden zij verdaan.

⁹다 하나님의 입기운에 멸망하고 그 콧김에 사라지느니라

¹⁰De brulling des leeuws, en de stem des fellen leeuws, en de tanden der jonge leeuwen worden verbroken.

¹⁰사자의 우는 소리와 사나운 사자의 목소리가 그치고 젊은 사자의 이가 부러지며

¹¹De oude leeuw vergaat, omdat er geen roof is, en de jongens eens oudachtigen leeuws worden verstrooid.

¹¹늙은 사자는 움킨 것이 없어 죽고 암사자의 새끼는 흩어지느니라

¹²Voorts is tot mij een woord heimelijk gebracht, en mijn oor heeft een weinigje daarvan gevat;

¹²무슨 말씀이 내게 가만히 임하고 그 가는 소리가 내 귀에 들렸었나니

¹³Onder de gedachten van de gezichten des nachts, als diepe slaap valt op de mensen;

¹³곧 사람이 깊이 잠들 때쯤 하여서니라 내가 그 밤의 이상으로 하여 생각이 번거로울 때에

¹⁴Kwam mij schrik en beving over, en verschrikte de veelheid mijner beenderen.

¹⁴두려움과 떨림이 내게 이르러서 모든 골절이 흔들렸었느니라

¹⁵Toen ging voorbij mijn aangezicht een geest; hij deed het haar mijns vleses te berge rijzen.

¹⁵그 때에 영이 내 앞으로 지나매 내 몸에 털이 주뼛하였었느니라

¹⁶Hij stond, doch ik kende zijn gedaante niet; een beeltenis was voor mijn ogen; er was stilte, en ik hoorde een stem, zeggende:

¹⁶그 영이 서는데 그 형상을 분변치는 못하여도 오직 한 형상이 내 눈 앞에 있었느니라 그 때 내가 종용한 중에 목소리를 들으니 이르기를

¹⁷Zou een mens rechtvaardiger zijn dan God? Zou een man reiner zijn dan zijn Maker?

¹⁷인생이 어찌 하나님보다 의롭겠느냐 ? 사람이 어찌 그 창조하신 이보다 성결하겠느냐 ?

¹⁸Zie, op Zijn knechten zou Hij niet vertrouwen; hoewel Hij in Zijn engelen klaarheid gesteld heeft.

¹⁸하나님은 그 종이라도 오히려 믿지 아니하시며 그 사자라도 미련하다 하시나니

¹⁹Hoeveel te min op degenen, die lemen huizen bewonen, welker grondslag in het stof is? Zij worden verbrijzeld voor de motten.

¹⁹하물며 흙 집에 살며 티끌로 터를 삼고 하루살이에게라도 눌려 죽을 자이겠느냐 ?

²⁰Van den morgen tot den avond worden zij vermorzeld; zonder dat men er acht op slaat, vergaan zij in eeuwigheid.

²⁰조석 사이에 멸한 바 되며 영원히 망하되 생각하는 자가 없으리라

²¹Verreist niet hun uitnemendheid met hen? Zij sterven, maar niet in wijsheid.

²¹장막 줄을 그들에게서 뽑지 아니하겠느냐 ? 그들이 죽나니 지혜가 있느니라