1Gedenk, HEERE, wat ons geschied is, aanschouw het, en zie onzen smaad aan.
1,,Adu-Ţi aminte, Doamne, de ce ni s'a întîmplat! Uită-Te şi vezi-ne ocara!
2Ons erfdeel is tot de vreemdelingen gewend, onze huizen tot de uitlanders.
2Moştenirea noastră a trecut la nişte străini, casele noastre la cei din alte ţări!
3Wij zijn wezen zonder vader, onze moeders zijn als de weduwen.
3Am rămas orfani, fără tată; mamele noastre sînt ca nişte văduve.
4Ons water moeten wij voor geld drinken; ons hout komt ons op prijs te staan.
4Apa noastră o bem pe bani, şi lemnele noastre trebuie să le plătim.
5Wij lijden vervolging op onze halzen; zijn wij woede, men laat ons geen rust.
5Prigonitorii ne urmăresc cu îndîrjire, şi cînd obosim, nu ne dau odihnă.
6Wij hebben den Egyptenaar de hand gegeven, en den Assyrier, om met brood verzadigd te worden.
6Am întins mîna spre Egipt, spre Asiria, ca să ne săturăm de pîne.
7Onze vaders hebben gezondigd, en zijn niet meer, en wij dragen hun ongerechtigheden.
7Părinţii noştri, cari au păcătuit, nu mai sînt, iar noi le purtăm păcatele.
8Knechten heersen over ons; er is niemand, die ons uit hun hand rukke.
8Robii ne stăpînesc, şi nimeni nu ne izbăveşte din mînile lor.
9Wij moeten ons brood met gevaar onzes levens halen, vanwege het zwaard der woestijn.
9Ne căutăm pînea cu primejdia vieţii noastre, căci ne ameninţă sabia în pustie.
10Onze huid is zwart geworden gelijk een oven, vanwege den geweldigen storm des hongers.
10Ne arde pielea ca un cuptor, de frigurile foamei.
11Zij hebben de vrouwen te Sion verkracht, en de jonge dochters in de steden van Juda.
11Au necinstit pe femei în Sion, pe fecioare în cetăţile lui Iuda.
12De vorsten zijn door hunlieder hand opgehangen; de aangezichten der ouden zijn niet geeerd geweest.
12Mai marii noştri au fost spînzuraţi de mînile lor; Bătrînilor nu le -a dat nici o cinste
13Zij hebben de jongelingen weggenomen, om te malen, en de jongens struikelen onder het hout.
13Tinerii au fost puşi să rîşnească, şi copiii cădeau supt poverile de lemn.
14De ouden houden op van de poort, de jongelingen van hun snarenspel.
14Bătrînii nu se mai duc la poartă, şi tinerii au încetat să mai cînte.
15De vreugde onzes harten houdt op, onze rei is in treurigheid veranderd.
15S'a dus bucuria din inimile noastre, şi jalea a luat locul jocurilor noastre.
16De kroon onzes hoofds is afgevallen; o wee nu onzer, dat wij zo gezondigd hebben!
16A căzut cununa de pe capul nostru! Vai de noi, căci am păcătuit!
17Daarom is ons hart mat, om deze dingen zijn onze ogen duister geworden.
17Dacă ne doare inima, dacă ni s'au întunecat ochii,
18Om des bergs Sions wil, die verwoest is, waar de vossen op lopen.
18este din pricină că muntele Sionului este pustiit, din pricină că se plimbă şacalii prin el.
19Gij, o HEERE, zit in eeuwigheid, Uw troon is van geslacht tot geslacht.
19Dar Tu, Doamne, împărăţeşti pe vecie; scaunul Tău de domnie dăinuieşte din neam în neam!
20Waarom zoudt Gij ons steeds vergeten? Waarom zoudt Gij ons zo langen tijd verlaten?
20Pentruce să ne uiţi pe vecie, şi să ne părăseşti pentru multă vreme?
21HEERE, bekeer ons tot U, zo zullen wij bekeerd zijn; vernieuw onze dagen als van ouds.
21Întoarce-ne la Tine, Doamne, şi ne vom întoarce! Dă-ne iarăş zile ca cele de odinioară!
22Want zoudt Gij ons ganselijk verwerpen? Zoudt Gij zozeer tegen ons verbolgen zijn?
22Să ne fi lepădat Tu de tot oare, şi să Te fi mîniat Tu pe noi peste măsură de mult