¹En Jezus, antwoordende, sprak tot hen wederom door gelijkenissen, zeggende:

¹И одговарајући Исус опет рече им у причама говорећи:

²Het Koninkrijk der hemelen is gelijk een zeker koning, die zijn zoon een bruiloft bereid had;

²Царство је небеско као човек цар који начини свадбу сину свом.

³En zond zijn dienstknechten uit, om de genoden ter bruiloft te roepen; en zij wilden niet komen.

³И посла слуге своје да зову званице на свадбу; и не хтеше доћи.

⁴Wederom zond hij andere dienstknechten uit, zeggende: Zegt den genoden: Ziet, ik heb mijn middagmaal bereid; mijn ossen, en de gemeste beesten zijn geslacht, en alle dingen zijn gereed; komt tot de bruiloft.

⁴Опет посла друге слуге говорећи: Кажите званицама: Ево сам обед свој уготовио, и јунци моји и храњеници поклани су, и све је готово; дођите на свадбу.

⁵Maar zij, zulks niet achtende, zijn heengegaan, deze tot zijn akker, gene tot zijn koopmanschap.

⁵А они не маривши отидоше овај у поље своје, а овај к трговини својој.

⁶En de anderen grepen zijn dienstknechten, deden hun smaadheid aan, en doodden hen.

⁶А остали ухватише слуге његове, изружише их, и побише их.

⁷Als nu de koning dat hoorde, werd hij toornig, en zijn krijgsheiren zendende, heeft die doodslagers vernield, en hun stad in brand gestoken.

⁷А кад то чу цар онај, разгневи се и пославши војску своју погуби крвнике оне, и град њихов запали.

⁸Toen zeide hij tot zijn dienstknechten: De bruiloft is wel bereid, doch de genoden waren het niet waardig.

⁸Тада рече слугама својим: Свадба је дакле готова, а званице не бише достојне.

⁹Daarom gaat op de uitgangen der wegen, en zovelen als gij er zult vinden, roept ze tot de bruiloft.

⁹Идите дакле на раскршће и кога год нађете, дозовите на свадбу.

¹⁰En dezelve dienstknechten, uitgaande op de wegen, vergaderden allen, die zij vonden, beiden kwaden en goeden; en de bruiloft werd vervuld met aanzittende gasten.

¹⁰И изишавши слуге оне на раскршћа сабраше све које нађоше, зле и добре; и столови напунише се гостију.

¹¹En als de koning ingegaan was, om de aanzittende gasten te overzien, zag hij aldaar een mens, niet gekleed zijnde met een bruiloftskleed;

¹¹Изашавши пак цар да види госте угледа онде човека необученог у свадбено рухо.

¹²En zeide tot hem: Vriend! hoe zijt gij hier ingekomen, geen bruiloftskleed aan hebbende? En hij verstomde.

¹²И рече му: Пријатељу! Како си дошао амо без свадбеног руха? А он оћуте.

¹³Toen zeide de koning tot de dienaars: Bindt zijn handen en voeten, neemt hem weg, en werpt hem uit in de buitenste duisternis; daar zal zijn wening en knersing der tanden.

¹³Тада рече цар слугама: Свежите му руке и ноге, па га узмите те баците у таму најкрајњу; онде ће бити плач и шкргут зуба.

¹⁴Want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren.

¹⁴Јер су многи звани, али је мало избраних.

¹⁵Toen gingen de Farizeen heen, en hielden te zamen raad, hoe zij Hem verstrikken zouden in Zijn rede.

¹⁵Тада отидоше фарисеји и начинише веће како би Га ухватили у речи.

¹⁶En zij zonden uit tot Hem hun discipelen, met de Herodianen, zeggende: Meester! wij weten, dat Gij waarachtig zijt, en de weg Gods in der waarheid leert, en naar niemand vraagt; want Gij ziet den persoon der mensen niet aan;

¹⁶И послаше к Њему ученике своје с Иродовцима, те рекоше: Учитељу! Знамо да си истинит, и путу Божјем заиста учиш, и не мариш ни за кога, јер не гледаш ко је ко.

¹⁷Zeg ons dan: wat dunkt U? Is het geoorloofd, den keizer schatting te geven of niet?

¹⁷Кажи нам дакле шта мислиш ти? Треба ли дати харач ћесару или не?

¹⁸Maar Jezus, bekennende hun boosheid, zeide:

¹⁸Разумевши Исус лукавство њихово рече: Што ме кушате, лицемери?

¹⁹Gij geveinsden, wat verzoekt gij Mij? Toont Mij de schattingpenning. En zij brachten Hem een penning.

¹⁹Покажите ми новац харачки. А они донесоше Му новац.

²⁰En Hij zeide tot hen: Wiens is dit beeld en het opschrift?

²⁰И рече им: Чији је образ овај и натпис?

²¹Zij zeiden tot Hem: Des keizers. Toen zeide Hij tot hen: Geeft dan den keizer, dat des keizers is, en Gode, dat Gods is.

²¹И рекоше Му: Ћесарев. Тада рече им: Подајте дакле ћесарево ћесару, и Божје Богу.

²²En zij, dit horende, verwonderden zich, en Hem verlatende, zijn zij weggegaan.

²²И чувши дивише се, и оставивши Га отидоше.

²³Te dienzelfden dage kwamen tot Hem de Sadduceen, die zeggen, dat er geen opstanding is, en vraagden Hem,

²³Тај дан приступише к Њему садукеји који говоре да нема васкрсења, и упиташе Га

²⁴Zeggende: Meester! Mozes heeft gezegd: Indien iemand sterft, geen kinderen hebbende, zo zal zijn broeder deszelfs vrouw trouwen, en zijn broeder zaad verwekken.

²⁴Говорећи: Учитељу! Мојсије рече: Ако ко умре без деце, да узме брат његов жену његову и да подигне семе брату свом.

²⁵Nu waren er bij ons zeven broeders; en de eerste, een vrouw getrouwd hebbende, stierf; en dewijl hij geen zaad had, zo liet hij zijn vrouw voor zijn broeder.

²⁵У нас беше седам браће; и први оженивши се умре, и не имавши порода остави жену своју брату свом.

²⁶Desgelijks ook de tweede, en de derde, tot de zevende toe.

²⁶А тако и други, и трећи, све до седмог.

²⁷Ten laatste na allen, is ook de vrouw gestorven.

²⁷А после свих умре и жена.

²⁸In de opstanding dan, wiens vrouw zal zij wezen van die zeven, want zij hebben ze allen gehad?

²⁸О васкрсењу дакле кога ће од седморице бити жена? Јер је за свима била.

²⁹Maar Jezus antwoordde en zeide tot hen: Gij dwaalt, niet wetende de Schriften, noch de kracht Gods.

²⁹А Исус одговарајући рече им: Варате се, не знајући Писма ни силе Божје.

³⁰Want in de opstanding nemen zij niet ten huwelijk, noch worden ten huwelijk uitgegeven; maar zij zijn als engelen Gods in de hemel.

³⁰Јер о васкрсењу нити ће се женити ни удавати; него су као анђели Божји на небу.

³¹En wat aangaat de opstanding der doden, hebt gij niet gelezen, hetgeen van God tot ulieden gesproken is, Die daar zegt:

³¹А за васкрсење мртвих нисте ли читали шта вам је рекао Бог говорећи:

³²Ik ben de God Abrahams, en de God Izaks, en de God Jakobs! God is niet een God der doden, maar der levenden.

³²Ја сам Бог Авраамов, и Бог Исаков, и Бог Јаковљев! Није Бог Бог мртвих, него живих.

³³En de scharen, dit horende, werden verslagen over Zijn leer.

³³И чувши народ дивљаше се науци Његовој.

³⁴En de Farizeen, gehoord hebbende, dat Hij de Sadduceen den mond gestopt had, zijn te zamen bijeenvergaderd.

³⁴А фарисеји чувши да посрами садукеје сабраше се заједно.

³⁵En een uit hen, zijnde een Wetgeleerde, heeft gevraagd, Hem verzoekende, en zeggende:

³⁵И упита један од њих законик кушајући Га и говорећи:

³⁶Meester! welk is het grote gebod in de wet?

³⁶Учитељу! Која је заповест највећа у закону?

³⁷En Jezus zeide tot hem: Gij zult liefhebben den Heere, uw God, met geheel uw hart, en met geheel uw ziel, en met geheel uw verstand.

³⁷А Исус рече му: Љуби Господа Бога свог свим срцем својим, и свом душом својом, и свом мисли својом.

³⁸Dit is het eerste en het grote gebod.

³⁸Ово је прва и највећа заповест.

³⁹En het tweede aan dit gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven.

³⁹А друга је као и ова: Љуби ближњег свог као самог себе.

⁴⁰Aan deze twee geboden hangt de ganse wet en de profeten.

⁴⁰О овима двема заповестима виси сав закон и пророци.

⁴¹Als nu de Farizeen samenvergaderd waren, vraagde hun Jezus,

⁴¹А кад се сабраше фарисеји, упита их Исус

⁴²En zeide: Wat dunkt u van den Christus? Wiens Zoon is Hij? Zij zeiden tot Hem: Davids Zoon.

⁴²Говорећи: Шта мислите за Христа, чији је син? Рекоше Му: Давидов.

⁴³Hij zeide tot hen: Hoe noemt Hem dan David, in de Geest, zijn Heere? zeggende:

⁴³Рече им: Како дакле Давид Њега духом назива Господом говорећи:

⁴⁴De Heere heeft gezegd tot Mijn Heere: Zit aan Mijn rechter hand, totdat Ik Uw vijanden zal gezet hebben tot een voetbank Uwer voeten.

⁴⁴Рече Господ Господу мом: Седи мени с десне стране, док положим непријатеље Твоје подножје ногама Твојим?

⁴⁵Indien Hem dan David noemt zijn Heere, hoe is Hij zijn Zoon?

⁴⁵Кад дакле Давид назива Њега Господом, како му је син?

⁴⁶En niemand kon Hem een woord antwoorden; noch iemand durfde Hem van dien dag aan iets meer vragen.

⁴⁶И нико Му не могаше одговорити речи; нити смеде ко од тог дана да Га запита више.