1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj sxafaroj;
1"A sada, gle, podruguju se mnome ljudi po ljetima mlađi od mene kojih oce ne bih bio metnuo ni s ovčarskim psima stada svojega.
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
2Ta što će mi jakost ruku njihovih kad im muževna ponestane snaga ispijena glađu i oskudicom.
3Kiuj pro malricxeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
3Glodali su u pustinji korijenje i čestar opustjelih ruševina.
4Kiuj elsxiras atriplon apud la arbetajxoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
4Lobodu su i s grmlja lišće brali, kao kruh jeli korijenje žukino.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur sxteliston;
5Od društva ljudskog oni su prognani, za njima viču k'o za lopovima.
6En terfendoj cxe la valoj ili logxas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
6Živjeli su po strašnim jarugama, po spiljama i u raspuklinama.
7Inter la arbetajxoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektigxas;
7Urlik im se iz šikarja dizao; po trnjacima ležahu stisnuti.
8Kiel infanoj de sentauxguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
8Sinovi bezvrijednih, soj bezimenih, bičevima su iz zemlje prognani.
9Kaj nun mi farigxis objekto de ilia mokokanto, Mi farigxis por ili objekto de babilado.
9Rugalicom sam postao takvima i njima sada služim kao priča!
10Ili abomenas min, malproksimigxas de mi, Ne timas kracxi sur mian vizagxon.
10Gnušaju me se i bježe od mene, ne ustežu se pljunut' mi u lice.
11Li malligis mian sxnuron kaj turmentas min, Kaj ili forjxetis antaux mi la bridon.
11I jer On luk mi slomi i satrije me, iz usta svojih izbaciše uzdu.
12Dekstre buboj starigxis, kaj pusxas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraux mi siajn pereigajn vojojn;
12S desne moje strane rulja ustaje, noge moje u bijeg oni tjeraju, put propasti prema meni nasiplju.
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
13Stazu mi ruše da bi me satrli, napadaju i ne brani im nitko,
14Ili venas kiel tra largxa brecxo, JXetas sin tumulte.
14prolomom oni širokim naviru i kotrljaju se poput oluje.
15Teruroj turnis sin kontraux min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia felicxo.
15Strahote sve se okreću na mene, mojeg ugleda kao vjetra nesta, poput oblaka iščeznu spasenje.
16Kaj nun elversxigxas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
16Duša se moja rasipa u meni, dani nevolje na me se srušili.
17En la nokto miaj ostoj traborigxas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
17Noću probada bolest kosti moje, ne počivaju boli što me glođu.
18Kun granda malfacileco demetigxas mia vesto; Premas min la rando de mia cxemizo.
18Muka mi je i halju nagrdila i stegla me k'o ovratnik odjeće.
19Oni komparas min kun koto; Mi similigxis al polvo kaj cindro.
19U blato me je oborila dolje, gle, postao sam k'o prah i pepeo.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
20K Tebi vičem, al' Ti ne odgovaraš; pred Tobom stojim, al' Ti i ne mariš.
21Vi farigxis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
21Prema meni postao si okrutan; rukom preteškom na me se obaraš.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
22U vihor me dižeš, nosiš me njime, u vrtlogu me olujnom kovitlaš.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de cxio vivanta.
23Da, znadem da si me smrti predao, saborištu zajedničkom svih živih.
24Sed cxu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfelicxo?
24Al' ne pruža li ruku utopljenik, ne viče li kad padne u nevolju?
25CXu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfelicxan tempon? CXu mia animo ne afliktigxis pri malricxulo?
25Ne zaplakah li nad nevoljnicima, ne sažalje mi duša siromaha?
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
26Sreći se nadah, a dođe nesreća; svjetlost čekah, a gle, zavi me tama.
27Miaj internajxoj bolas kaj ne cxesas; Atakis min tempo de mizero.
27Utroba vri u meni bez prestanka, svaki dan nove patnje mi donosi.
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi levigxas en la komunumo kaj krias.
28Smrknut idem, al' nitko me ne tješi; ustajem u zboru - da bih kriknuo.
29Mi farigxis frato al la sxakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
29Sa šakalima sam se zbratimio i nojevima postao sam drugom.
30Mia hauxto nigrigxis sur mi, Kaj miaj ostoj sekigxis de varmego.
30Na meni sva je koža pocrnjela, i kosti mi je sažgala ognjica.
31Mia harpo farigxis plendilo, Kaj mia fluto farigxis vocxo de plorantoj.
31Tužaljka mi je ugodila harfu, svirala mi glas narikača ima.