1Apud la riveroj de Babel Ni sidis kaj ploris, Rememorante Cionon.
1Na obali rijeka babilonskih sjeđasmo i plakasmo spominjući se Siona;
2Sur la salikoj tie Ni pendigis niajn harpojn.
2o vrbe naokolo harfe svoje bijasmo povješali.
3CXar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn, Kaj niaj mokantoj gxojon, dirante: Kantu al ni el la kantoj de Cion.
3I tada naši tamničari zaiskaše od nas da pjevamo, porobljivači naši zaiskaše da se veselimo: "Pjevajte nam pjesmu sionsku!"
4Kiel ni kantos sur fremda tero La kanton de la Eternulo?
4Kako da pjesmu Jahvinu pjevamo u zemlji tuđinskoj!
5Se mi forgesos vin, ho Jerusalem, Tiam forgesigxu mia dekstra mano;
5Nek' se osuši desnica moja, Jeruzaleme, ako tebe zaboravim!
6Algluigxu mia lango al mia palato, Se mi vin ne memoros, Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj gxojoj.
6Nek' mi se jezik za nepce prilijepi ako spomen tvoj smetnem ja ikada, ako ne stavim Jeruzalem vrh svake radosti svoje!
7Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom La tagon de Jerusalem, kiam ili diris: Detruu, detruu gxis gxia fundamento.
7Ne zaboravi, Jahve, sinovima Edoma kako su u dan kobni Jeruzalemov vikali oni: "Rušite! Srušite ga do temelja!"
8Ho ruinigema filino de Babel! Bone estos al tiu, Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.
8Kćeri babilonska, pustošiteljice, blažen koji ti vrati milo za drago za sva zla što si nam ih nanijela!
9Bone estos al tiu, Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur sxtono.
9Blažen koji zgrabi i smrska o stijenu tvoju dojenčad!