1Venu, ni kantu al la Eternulo; Ni gxoje kriu al la rifugxejo de nia helpo.
1Dođite, kličimo Jahvi, uzvikujmo Hridi, Spasitelju svome!
2Ni venu antaux Lian vizagxon kun glorado, Per psalmoj ni gxoje kriu al Li.
2Pred lice mu stupimo s hvalama, kličimo mu u pjesmama!
3CXar granda Dio estas la Eternulo Kaj granda Regxo super cxiuj dioj,
3Jer velik je Jahve, Bog naš, Kralj veliki nad svim bogovima.
4Kiu havas en Sia mano la profundajxojn de la tero, Kaj al kiu apartenas la altajxoj de la montoj;
4U njegovoj su ruci zemaljske dubine, njegovi su vrhunci planina.
5Al kiu apartenas la maro, kaj Li gxin faris, Kaj la sekteron Liaj manoj kreis.
5Njegovo je more, on ga je stvorio, i kopno koje načiniše ruke njegove.
6Venu, ni klinigxu, ni jxetu nin teren, Ni genuu antaux la Eternulo, nia Kreinto.
6Dođite, prignimo koljena i padnimo nice, poklonimo se Jahvi koji nas stvori!
7CXar Li estas nia Dio, Kaj ni estas la popolo de Lia pasxtejo kaj la sxafoj de Lia mano. Hodiaux, se vi auxskultas Lian vocxon,
7Jer on je Bog naš, a mi narod paše njegove, ovce što on ih čuva. O, da danas glas mu poslušate:
8Ne obstinigu vian koron, kiel en Meriba, Kiel en la tago de Masa en la dezerto,
8"Ne budite srca tvrda kao u Meribi, kao u dan Mase u pustinji
9Kiam viaj patroj Min incitis, Esploris kaj vidis Mian faron.
9gdje me iskušavahu očevi vaši premda vidješe djela moja.
10Kvardek jarojn Mi indignis kontraux tiu generacio, Kaj Mi diris:Ili estas popolo kun koro malgxusta, Kaj ili ne volas koni Miajn vojojn;
10Četrdeset ljeta jadio me naraštaj onaj, pa rekoh: 'Narod su nestalna srca i ne promiču moje putove.'
11Tial Mi jxuris en Mia kolero, Ke ili ne venos en Mian ripozejon.
11Stog se zakleh u svom gnjevu: 'Nikad neće ući u moj pokoj!'"