¹Kanto-psalmo de Asaf. Ho Dio, ne silentu; Ne estu senparola kaj ne restu trankvila, ho Dio!

¹Een lied, een psalm van Asaf.

²CXar jen Viaj malamikoj ekbruis, Kaj Viaj malamantoj levis la kapon.

²O God! zwijg niet, houd U niet als doof, en zijt niet stil, o God!

³Kontraux Via popolo ili sekrete konspiras, Kaj ili konsiligxas kontraux Viaj gardatoj.

³Want zie, Uw vijanden maken getier, en Uw haters steken het hoofd op.

⁴Ili diris:Ni iru, kaj ni ekstermu ilin el inter la popoloj, Ke oni ne plu rememoru la nomon de Izrael.

⁴Zij maken listiglijk een heimelijken aanslag tegen Uw volk, en beraadslagen zich tegen Uw verborgenen.

⁵CXar ili unuanime interkonsentis, Ili faris interligon kontraux Vi:

⁵Zij hebben gezegd: Komt, en laat ons hen uitroeien, dat zij geen volk meer zijn; dat aan den naam Israels niet meer gedacht worde.

⁶La tendoj de Edom kaj la Isxmaelidoj, Moab kaj la Hagaridoj,

⁶Want zij hebben in het hart te zamen geraadslaagd; tegen U hebben zij een verbond gemaakt;

⁷Gebal kaj Amon kaj Amalek, La Filisxtoj kun la logxantoj de Tiro;

⁷De tenten van Edom en der Ismaelieten, Moab en de Hagarenen;

⁸Ankaux Asirio aligxis al ili Kaj farigxis helpo al la idoj de Lot. Sela.

⁸Gebal, en Ammon, en Amalek, Palestina met de inwoners van Tyrus.

⁹Faru al ili, kiel al Midjan, Kiel al Sisera, kiel al Jabin cxe la torento Kisxon,

⁹Ook heeft zich Assur bij hen gevoegd; zij zijn den kinderen van Lot tot een arm geweest. Sela.

¹⁰Kiuj estis ekstermitaj en En-Dor Kaj farigxis sterko por la tero.

¹⁰Doe hun als Midian, als Sisera, als Jabin aan de beek Kison;

¹¹Agu kun iliaj princoj kiel kun Oreb kaj Zeeb, Kaj kun cxiuj iliaj estroj kiel kun Zebahx kaj Calmuna,

¹¹Die verdelgd zijn te Endor; zij zijn geworden tot drek der aarde.

¹²Kiuj diris:Ni ekposedu la logxejon de Dio!

¹²Maak hen en hun prinsen als Oreb en als Zeeb, en al hun vorsten als Zebah en als Zalmuna;

¹³Ho mia Dio, similigu ilin al turnigxanta polvo, Al pajlrestajxo antaux vento.

¹³Die zeiden: Laat ons de schone woningen Gods voor ons in erfelijke bezitting nemen.

¹⁴Kiel fajro bruligas arbaron, Kaj kiel flamo bruldezertigas montojn,

¹⁴Mijn God! maak hen als een wervel, als stoppelen voor den wind.

¹⁵Tiel pelu ilin per Via ventego, Kaj per Via fulmotondro ilin timigu.

¹⁵Gelijk het vuur een woud verbrandt, en gelijk de vlam de bergen aansteekt;

¹⁶Plenigu ilian vizagxon per malhonoro, Por ke ili turnigxu al Via nomo, ho Eternulo.

¹⁶Vervolg hen alzo met Uw onweder, en verschrik hen met Uw draaiwind.

¹⁷Ili estu hontigitaj kaj timigitaj por cxiam, Ili malhonorigxu kaj pereu.

¹⁷Maak hun aangezicht vol schande, opdat zij, o HEERE! Uw Naam zoeken.

¹⁸Kaj ili eksciu, ke Vi, kies nomo estas ETERNULO, Estas sola Plejaltulo super la tuta tero.

¹⁸Laat hen beschaamd en verschrikt wezen tot in eeuwigheid, en laat hen schaamrood worden, en omkomen; [ (Psalms 83:19) Opdat zij weten, dat Gij alleen met Uw Naam zijt de HEERE, de Allerhoogste over de ganse aarde. ]