1Rememoru, ho Eternulo, kio farigxis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!
1Mõtle, Issand, sellele, mis on meiega juhtunud, vaata ja näe meie teotust!
2Nia heredajxo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.
2Meie pärisosa on läinud võõraste, meie kojad muulaste kätte.
3Ni farigxis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.
3Me oleme jäänud orbudeks, isatuiks, meie emad on lesed.
4Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.
4Vett me joome raha eest, puid me saame ostes.
5Oni pelas nin je nia kolo; Ni lacigxis, sed oni ne permesas al ni ripozi.
5Jälitajad on meil kaela peal, me väsime, meile ei anta asu.
6Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satigxi per pano.
6Egiptusele ja Assurile me andsime käe, et saada kõhutäit leiba.
7Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.
7Meie vanemad tegid pattu: neid ei ole enam. Meie kanname nende süüd.
8Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.
8Orjad valitsevad meie üle, ei ole nende käest lahtikiskujat.
9Kun dangxero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.
9Elu ohustades toome enestele leiba, sest kõrbes on mõõk.
10Nia hauxto varmegigxis kiel forno, Por la kruela malsato.
10Meie nahk hõõgub nagu ahi näljakõrvetuste pärast.
11La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.
11Siionis on naised raisatud ja Juuda linnades neitsid.
12La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.
12Vürstid on poodud nende käe läbi, vanade vastu ei ole olnud austust.
13La junuloj devas porti muelsxtonojn; La knaboj falas sub la lignosxargxoj.
13Noored mehed peavad ajama käsikivi ja poisid komistavad puukoorma all.
14La maljunuloj jam ne sidas cxe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.
14Vanemad on kadunud väravast, noorukid pillimängude juurest.
15Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformigxis en funebron.
15On lõppenud meie südame rõõm, meie tants on muutunud leinaks.
16Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!
16Kroon on langenud meie peast. Häda meile, et oleme pattu teinud!
17Pro tio senfortigxis nia koro, Pro tio senlumigxis niaj okuloj:
17Seepärast on meie süda haige, nende asjade pärast on meie silmad jäänud pimedaks,
18Pro la monto Cion, ke gxi farigxis dezerta, Ke vulpoj vagas sur gxi.
18Siioni mäe pärast, mis on nii laastatud, et seal luusivad rebased.
19Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,
19Sina, Issand, valitsed igavesti, sinu aujärg jääb põlvest põlve.
20Kial Vi forgesis nin kvazaux por eterne, Forlasis nin por longa tempo?
20Mispärast sa tahad meid unustada alatiseks, meid maha jätta pikaks ajaks?
21Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antauxa.
21Too meid, Issand, tagasi enese juurde, siis me pöördume! Uuenda meie päevi nagu muiste!
22CXar cxu Vi nin tute forpusxis? Vi tre forte ekkoleris kontraux ni.
22Või oled sa meid tõuganud hoopis ära, vihastunud meie peale üliväga?