¹Apud la riveroj de Babel Ni sidis kaj ploris, Rememorante Cionon.

¹Paabeli jõgede kaldail, seal me istusime ja nutsime, kui mõtlesime Siionile.

²Sur la salikoj tie Ni pendigis niajn harpojn.

²Remmelgate otsa, mis seal olid, me riputasime oma kandled.

³CXar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn, Kaj niaj mokantoj gxojon, dirante: Kantu al ni el la kantoj de Cion.

³Sest seal küsisid meilt meie vangiviijad laulu sõnu ja meie piinajad rõõmulaule: 'Laulge meile Siioni laule!'

⁴Kiel ni kantos sur fremda tero La kanton de la Eternulo?

⁴Kuidas me võime laulda Issanda laulu võõral pinnal?

⁵Se mi forgesos vin, ho Jerusalem, Tiam forgesigxu mia dekstra mano;

⁵Kui ma sind unustan, Jeruusalemm, siis ununegu mu parem käsi!

⁶Algluigxu mia lango al mia palato, Se mi vin ne memoros, Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj gxojoj.

⁶Jäägu mu keel kinni suulae külge, kui ma sinule ei mõtleks, kui ma ei paneks Jeruusalemma oma ülemaks rõõmuks!

⁷Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom La tagon de Jerusalem, kiam ili diris: Detruu, detruu gxis gxia fundamento.

⁷Tuleta meelde, Issand, Jeruusalemma hukatuse päeva Edomi laste vastu, kes ütlesid: 'Kiskuge maha, kiskuge alusmüürini maha, mis on temas!'

⁸Ho ruinigema filino de Babel! Bone estos al tiu, Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.

⁸Paabeli tütar, sa laastatav! Õnnis on see, kes sulle tasub sedamööda, kuidas sa meile oled teinud.

⁹Bone estos al tiu, Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur sxtono.

⁹Õnnis on see, kes võtab su väikesed lapsed ja rabab nad vastu kaljut.