1Alta kanto de Salomono.
1Saalomoni ilusaim laul.
2Ho, li kisu min per kisoj de sia busxo! CXar via amo estas pli bona, ol vino.
2'Jooda mind oma suu suudlustega, sest sinu armastus on parem kui vein!
3Ho, kiel bonodoras viaj aromajxoj! Via nomo similas al elversxita oleo; Tial la frauxlinoj amas vin.
3Su õlide lõhn on magus, võideõli on su nimi - seepärast armastavad sind neitsid.
4Altiru min; ni postkuros vin. La regxo envenigu min en siajn cxambrojn; Ho, ni gxojos kaj gajigxos kun vi; Ni memoros vian amon pli, ol vinon; Sincere oni amas vin.
4Tõmba mind kaasa, tõttame! Vii mind, kuningas, oma kambritesse! Hõisakem ja tundkem sinust rõõmu, ülistagem sinu armastust enam kui veini! Õigusega armastatakse sind!
5Mi estas nigra, tamen beleta, Ho filinoj de Jerusalem, Kiel la tendoj de Kedar, Kiel la tapetoj de Salomono.
5Jeruusalemma tütred! Mina olen tõmmu, ometi nägus, otsekui Keedari telgid, otsekui Saalomoni telgiriided.
6Ne rigardu min, ke mi estas nigreta: La suno min brulkolorigis. La filoj de mia patrino koleris kontraux mi; Ili faris min gardistino de la vinbergxardenoj; Mian propran vinbergxardenon mi ne gardis.
6Ärge vaadake mind, et ma olen nii tõmmu, et päike mind on pruunistanud! Mu ema pojad turtsusid mu vastu, mind pandi viinamägede vahiks - aga omaenese viinamäge pole ma saanud valvata.
7Diru al mi, ho vi, kiun mia animo amas, Kie vi pasxtas, kie vi ripozigas vian brutaron tagmeze: Kial mi similu al vagistino CXe la brutaroj de viaj kamaradoj?
7Ütle mulle, sina, keda mu hing armastab: Kus sa karja hoiad, kus sa seda lõunaajal lased lebada? Sest miks peaksin minema nagu looritatu su sõprade karjade juurde?'
8Se vi ne scias tion, ho belulino inter virinoj, Sekvu la pasxojn de la sxafaro, Kaj pasxtu viajn kapridojn cxe la tendoj de la pasxtistoj.
8'Kui sa seda ei tea, sa ilusaim naistest, siis mine lammaste jälgi mööda ja karjata oma kitsetallekesi karjaste telkide juures!
9Al la cxevalino en la cxaroj de Faraono Mi komparas vin, ho mia amatino.
9Ma võrdlen sind, mu kullake, vaarao vankrihobusega.
10Belaj estas viaj vangoj sub la orelringoj, Via kolo sub la lacxoj de perloj.
10Kaunid on su põsed palmikuis, kael merikarbikeedes.
11Orajn orelringojn ni faros al vi, Kun argxentaj enkrustajxoj.
11Me teeme sulle kuldehted, hõbedaga tipitud.'
12Dum la regxo sidas cxe la festotablo, Mia nardo bonodoras.
12'Niikaua kui kuningas on lauas, lõhnab mu nardiõli.
13Kiel fasko de mirho, restanta inter miaj mamoj, Estas al mi mia amato.
13Mu kallim on mulle mürrikimbukeseks, mis lebab mu rindade vahel.
14Kiel floraro de kofero estas por mi mia amato, En la vinbergxardenoj de En-Gedi.
14Mu kallim on mulle hennapõõsa õisikuks Een-Gedi viinamägedelt.'
15Ho, vi estas bela, mia amatino; ho, vi estas ja bela; Viaj okuloj estas kiel cxe kolomboj.
15'Vaata, sa oled ilus, mu kullake, vaata, sa oled ilus! Su silmad on tuvid.'
16Ho, vi estas bela, mia amato, kaj cxarma; Nia lito estas kiel fresxaj herboj;
16'Vaata, sa oled ilus, mu kallim, tõesti hurmav! Haljas on isegi meie säng:
17La traboj de nia domo estas cedraj, Niaj cxevronoj estas abiaj.
17meie koja seinteks on seedrid, meie sarikaiks küpressid.'