1Ärgu püüdku paljud teie seast, mu vennad, saada õpetajaiks! Te teate ju, et meie osaks on teistest karmim kohtuotsus.
1Ay atmaten-iw, ur țnadit ara aț-țuɣalem meṛṛa d wid yesselmaden, axaṭer teẓram belli d nukni s wid yesselmaden, ara yețțuḥasben akteṛ n wiyaḍ,
2Me kõik eksime paljus. Kui keegi ei eksi kõnes, siis on ta täiuslik ja suudab ohjeldada ka kogu ihu.
2axaṭer nɣelleḍ meṛṛa, yal yiwen deg-nneɣ amek i gɣelleḍ. Win ur nɣelleḍ ara deg umeslay-is d amdan ikemlen, ula d lǧețța-s yezmer ad iḥkem deg-s.
3Kui me paneme aga hobusele suitsed suhu, et ta oleks meile kuulekas, siis me juhime kogu hobust.
3Ma yella nerra aleggam deg yimi n uɛewdiw iwakken a ɣ-yaɣ awal, lǧețța-ines meṛṛa txeddem akken nebɣa.
4Ennäe, ka suuri ja rajutuulte aetud laevu juhitakse väikese tüüriga sinna, kuhu tüürimees tahab.
4Walit daɣen lbabuṛ, ɣas d ameqqran, yețsuḍu deg-s waḍu iǧehden, meɛna s yiwen ujeggu d ameẓyan, lqebṭan-ines issedduy-it ɣer wanda yebɣa.
5Nõnda on ka keel väike ihuliige, aga kiitleb suurte asjade üle. Ennäe kui väike tuli süütab suure metsa!
5Akken daɣen ula d iles ; ɣas mecṭuḥ deg yiman-is, yețzuxxu s lecɣal imeqqranen. Walit times tamecṭuḥt i gzemren aț-țesseṛɣ tiẓgi tameqqrant.
6Ka keel on tuli. Keel, see ebaõigluse maailm, on seatud meie ihuliikmete hulka nii, et see rüvetab kogu ihu ja süütab põlema eluratta, nagu ta ise on süüdatud põrgust.
6Iles daɣen ț-țimes, d bab n lbaṭel, yesɛa amkan di lǧețța-nneɣ yerna yessamas akk taṛwiḥt-nneɣ, yesseṛɣay akk tudert-nneɣ s tmes n ǧahennama i seg d-yuɣ aẓar.
7Jah, igasuguste loomade ja lindude, roomajate ja mereelajate loomust suudab taltsutada ja ongi taltsutanud inimese loomus,
7Amdan yezmer ad iḥeṛṛeb yal ṣṣenf n lewḥuc : ama d wid iteddun ɣef ṛebɛa iḍaṛṛen, ama d ifṛax, ama d izerman ama d lewḥuc n lebḥeṛ yerna ț-țideț iɣleb-iten meṛṛa.
8aga ükski inimene ei suuda taltsutada keelt, seda kärsitut pahategijat, mis on tulvil surmavat mürki.
8Ma d iles, ulac amdan i gzemren a t-yeɣleb. Yeččuṛ d ssem ineqqen ; d lehlak ur nesɛi ddwa.
9Sellesamaga me õnnistame Issandat ja Isa, ja sellesamaga me neame inimesi, kes on sündinud Jumala sarnasteks.
9Yis i nḥemmed Sidi Ṛebbi baba tneɣ, yis daɣen i nenneɛɛel imdanen i d-ixleq Sidi Ṛebbi ɣer ccbiha-s.
10Ühest ja samast suust tuleb õnnistamine ja needmine. Nii ei tohi olla, mu vennad!
10Seg yimi-agi i d-țeffɣent ddeɛwat n lxiṛ d nneɛlat. Ay atmaten-iw, ur ilaq ara ad yili wakka.
11Kas allikast keeb ühest ja samast soonest magedat ja kibedat vett?!
11Eɛni yezmer yiwen n lɛinseṛ a d-yefk aman ḥlawen akk-d wid ṛẓagen ?
12Mu vennad, ega viigipuu saa kanda õlimarju ega viinapuu viigimarju?! Nii ei saa ka soolase vee allikas anda magedat vett.
12Ay atmaten-iw, ulac taneqleț ara d-yefken azemmur, neɣ tara ara d-yefken tibexsisin, lɛinseṛ meṛṛiɣen ur yezmir ara a d-yefk aman yelhan.
13Kes teie seas on tark ja arusaaja? Las ta näitab hea käitumisega oma tegusid tarkuse tasaduses.
13Ma yella yiwen deg-wen yefhem yetɛeqqel, ilaq a t-id-isbeggen s tikli-ines yelhan akk-d lecɣal i gxeddem s tmusni d wannuz.
14Kui teie südames on aga kibedat kadedust ja riiakust, siis ärge hoobelge ega valetage tõe vastu!
14Meɛna ma yella ul-nwen yeččuṛ ț-țismin tirẓaganin yerna tebɣam a d-tekkem sennig wiyaḍ ; ur xeddmet ara ccan i yiman-nwen, ur skiddibet ara, ur nekkṛet ara tideț.
15See pole ülalt tulev tarkus, vaid maine, hingelik, deemonlik.
15Lefhama am tagi ur d-tekki ara s ɣuṛ Ṛebbi meɛna d lefhama n ddunit akk-d yemdanen, tekka-d daɣen s ɣuṛ Cciṭan.
16Sest kus on kadedust ja riiakust, seal on kärsitust ja igasuguseid halbu tegusid.
16Axaṭer anda llant tismin d wemḥizwer, yella ussexṛeb d mkul ccɣel n diri yellan.
17Aga ülalt pärinev tarkus on esmalt puhas, siis rahumeelne, leebe, kuulekas, tulvil halastust ja häid vilju, erapooletu, teeskluseta.
17Lefhama n bab igenwan uqbel kullec teṣfa, ț-țamhennit, ț-țuṛẓint, teččuṛ d leḥnana akk-d lecɣal yelhan, ur tesɛi timrurit ur tesɛi sin wudmawen.
18Rahutegijaile külvatakse rahus õiguse vilja.
18Imawlan n lehna țeẓẓun s lehna ayen i d-issemɣayen ayen yellan d lḥeqq ɣer Sidi Ṛebbi.