1Taaveti laul, kui ta oma poja Absalomi eest põgenes:
1Panginoon, ano't ang aking mga kaaway ay nagsisidami! Marami sila na nagsisibangon laban sa akin.
2Issand, kui palju on mul vaenlasi, palju on neid, kes tõusevad mu vastu.
2Marami ang nagsasabi sa aking kaluluwa: walang tulong sa kaniya ang Dios. (Selah)
3Paljud ütlevad mu hingele: 'Ei ole temal päästet Jumalas!' Sela.
3Nguni't ikaw, Oh Panginoon ay isang kalasag sa palibot ko: aking kaluwalhatian; at siyang tagapagtaas ng aking ulo.
4Aga sina, Issand, oled kilbiks mu ees, minu au, sa tõstad mu pea üles.
4Ako'y dumadaing ng aking tinig sa Panginoon, at sinasagot niya ako mula sa kaniyang banal na bundok. (Selah)
5Oma häälega ma hüüan Issanda poole ja ta vastab minule oma pühalt mäelt. Sela.
5Ako'y nahiga, at natulog; ako'y nagising; sapagka't inaalalayan ako ng Panginoon.
6Ma heitsin maha ja uinusin; ma ärkasin unest, sest Issand toetab mind.
6Ako'y hindi matatakot sa sangpung libo ng bayan, na nagsihanda laban sa akin sa buong palibot.
7Ei ma karda rahva musttuhandeid, kes igalt poolt on endid seadnud minu vastu.
7Bumangon ka, Oh Panginoon; iligtas mo ako, Oh aking Dios: sapagka't iyong sinampal ang lahat ng aking mga kaaway; iyong binungal ang mga ngipin ng masasama.
8Tõuse, Issand, päästa mind, mu Jumal! Sest kõiki mu vaenlasi oled sa löönud vastu lõugu, sa oled murdnud õelate hambad.
8Pagliligtas ay ukol sa Panginoon: sumaiyong bayan nawa ang iyong pagpapala. (Selah)
9Issanda käes on pääste. Su rahvale tulgu sinu õnnistus! Sela.