¹Matkalaulu. Kun Herra käänsi Siionin kohtalon, se oli meille kuin unta.

¹Kanto de suprenirado. Kiam la Eternulo revenigis la forkaptitojn al Cion, Tiam ni estis kiel songxantoj.

²Silloin suumme hersyi naurua ja riemu kajahti huuliltamme. Silloin sanoivat vieraat kansat: "Suuret ovat Israelin Herran teot!"

²Tiam nia busxo estis plena de gajeco, Kaj nia lango plena de kantado; Tiam oni diris inter la popoloj: Ion grandan la Eternulo faris por cxi tiuj.

³Totta! Suuret ovat meidän Herramme teot, niistä me saamme iloita.

³Ion grandan la Eternulo faris por ni: Ni gxojas.

⁴Herra, käännä jälleen meidän kohtalomme niin kuin aina tuot vedet Negevin kuiviin uomiin.

⁴Revenigu, ho Eternulo, niajn forkaptitojn, Kiel riveretojn en sudan landon.

⁵Jotka kyynelin kylvävät, ne riemuiten korjaavat.

⁵Kiuj semas kun larmoj, Tiuj rikoltos kun kanto.

⁶Jotka itkien menevät kylvämään vakkaansa kantaen, ne riemuiten palaavat kotiin lyhteet sylissään.

⁶Iras kaj ploras la portanto de semotajxo; Venos kun kanto la portanto de siaj garboj.