1Virtojen varsilla Babyloniassa me istuimme ja itkimme, kun muistimme Siionia.
1Apud la riveroj de Babel Ni sidis kaj ploris, Rememorante Cionon.
2Rannan pajuihin me ripustimme lyyramme.
2Sur la salikoj tie Ni pendigis niajn harpojn.
3Ne, jotka meidät olivat sinne vieneet, vaativat meitä laulamaan, ne, joiden orjuudessa me vaikeroimme, käskivät meidän iloita ja sanoivat: "Laulakaa meille Siionin lauluja!"
3CXar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn, Kaj niaj mokantoj gxojon, dirante: Kantu al ni el la kantoj de Cion.
4Kuinka voisimme laulaa Herran lauluja vieraalla maalla?
4Kiel ni kantos sur fremda tero La kanton de la Eternulo?
5Jerusalem, jos sinut unohdan, kadotkoon käteni voima!
5Se mi forgesos vin, ho Jerusalem, Tiam forgesigxu mia dekstra mano;
6Tarttukoon kieleni kitalakeen, ellen sinua muista, ellen pidä ylimpänä ilonani sinua, Jerusalem!
6Algluigxu mia lango al mia palato, Se mi vin ne memoros, Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj gxojoj.
7Muista, Herra, Jerusalemin hävityksen päivää, muista edomilaisia, muista, miten he huusivat: "Repikää, repikää se maan tasalle!"
7Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom La tagon de Jerusalem, kiam ili diris: Detruu, detruu gxis gxia fundamento.
8Ja sinä Babylon, tuhoon tuomittu nainen! Hyvin tekee se, joka sinulle kostaa sen minkä meille teit.
8Ho ruinigema filino de Babel! Bone estos al tiu, Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.
9Hyvin tekee se, joka tarttuu lapsiisi ja lyö ne murskaksi kallioon!
9Bone estos al tiu, Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur sxtono.