1Herra, koston Jumala, koston Jumala, saavu jo!
1Oh Panginoon, ikaw na Dios na kinauukulan ng panghihiganti, ikaw na Dios na kinauukulan ng panghihiganti, sumilang ka.
2Nouse, maailman tuomari, maksa ylvästelijöille heidän tekojensa mukaan.
2Bumangon ka, ikaw na hukom ng lupa: ibigay mo sa palalo ang panghihiganti sa kanila.
3Kuinka kauan, Herra, annat jumalattomien pitää iloaan?
3Panginoon, hanggang kailan ang masama, hanggang kailan magtatagumpay ang masama?
4Kuinka kauan he saavat rehennellä, syytää suustaan julkeita sanoja?
4Sila'y dumadaldal, sila'y nagsasalita na may kapalaluan: lahat na manggagawa ng kasamaan ay nangagmamalaki.
5Herra, he sortavat sinun kansaasi, polkevat alleen sinun omiasi.
5Kanilang pinagwawaraywaray ang iyong bayan, Oh Panginoon, at dinadalamhati ang iyong mana.
6He murhaavat leskiä ja orpolapsia, surmaavat maassaan asuvia muukalaisia
6Kanilang pinapatay ang bao at ang taga ibang lupa, at pinapatay ang ulila.
7ja sanovat: "Ei Herra tätä näe, ei Jaakobin Jumala tätä huomaa."
7At kanilang sinasabi, ang Panginoo'y hindi makakakita, ni pakukundanganan man ng Dios ni Jacob ito.
8Milloin te mielettömät tulette järkiinne? Te tyhmistä tyhmimmät! Miettikää vähän.
8Gunitain ninyo, ninyong mga hangal sa gitna ng bayan: at ninyong mga mangmang, kailan tayo magiging pantas?
9Hän, joka on luonut korvan -- hänkö ei kuule? Hän, joka on tehnyt silmän -- hänkö ei näe?
9Siyang lumikha ng pakinig, hindi ba siya makakarinig? Siyang lumikha ng mata, hindi ba siya makakakita?
10Hän, joka opettaa kaikkia ihmisiä, hän, joka ohjaa maailman kansoja -- hänkö ei rankaise?
10Siyang nagpaparusa sa mga bansa, hindi ba siya sasaway, sa makatuwid baga'y siyang nagtuturo sa tao ng kaalaman?
11Herra tuntee ihmisten suunnitelmat: ne raukeavat tyhjiin.
11Nalalaman ng Panginoon ang mga pagiisip ng tao, na sila'y pawang walang kabuluhan.
12Hyvä on sen osa, jota sinä, Herra, kasvatat ja jolle sinä opetat lakiasi.
12Mapalad ang tao na iyong pinarurusahan, Oh Panginoon, at tinuturuan mo sa iyong kautusan.
13Pahana päivänä sinä varjelet häntä, kun hauta jo aukeaa sille, joka rikkoo lakiasi.
13Upang iyong mabigyan ng kapahingahan sa mga kaarawan ng kasakunaan, hanggang sa mahukay ang hukay na ukol sa masama.
14Herra ei hylkää omiaan, ei hän jätä kansaansa.
14Sapagka't hindi itatakuwil ng Panginoon ang kaniyang bayan, ni pababayaan man niya ang kaniyang mana.
15Oikeus tulee jälleen voimaan, rehellisyys palaa ihmisten sydämiin.
15Sapagka't kahatulan ay babalik sa katuwiran: at susundan ng lahat na matuwid sa puso.
16Kuka asettuu rinnalleni lainrikkojia vastaan? Kuka puolustaa minua pahantekijöitä vastaan?
16Sino ang babangon dahil sa akin laban sa mga manggagawa ng kasamaan? Sinong tatayo dahil sa akin laban sa mga manggagawa ng kasamaan?
17Ellei Herra olisi tullut avukseni, asuisin jo hiljaisuuden maassa.
17Kundi ang Panginoon ay naging aking katulong, ang kaluluwa ko'y tumahang madali sana sa katahimikan.
18Aina kun olin vähällä kaatua, sinun armosi, Herra, oli minun tukenani.
18Nang aking sabihin, Ang aking paa ay natitisod; inalalayan ako ng iyong kagandahang-loob, Oh Panginoon.
19Kun huolet painavat mieltäni, saan sinulta lohdun ja ilon.
19Sa karamihan ng aking mga pagiisip sa loob ko ang iyong mga pagaliw ay nagbibigay lugod sa aking kaluluwa.
20Sinäkö tukisit turmeltuneita tuomareita, jotka lain varjolla tekevät konnantöitään!
20Makikisama ba sa iyo ang luklukan ng kasamaan, na nagaanyo ng pagapi sa pamamagitan ng palatuntunan?
21He vehkeilevät viatonta vastaan ja tuomitsevat syyttömän kuolemaan.
21Sila'y nagpipisan laban sa kaluluwa ng matuwid, at pinarusahan nila ang walang salang dugo.
22Mutta Herra on minun linnani, Jumala on turvakallioni.
22Nguni't ang Panginoon ay naging aking matayog na moog; at ang Dios ko'y malaking bato na aking kanlungan.
23Hän kostaa heille heidän rikoksensa, lyö heitä heidän pahuutensa tähden. Herra, meidän Jumalamme, tuhoaa heidät.
23At dinala niya sa kanila ang kanilang sariling kasamaan, at ihihiwalay niya sila sa kanilang sariling kasamaan; ihihiwalay sila ng Panginoon naming Dios.