1Mon souffle se perd, Mes jours s'éteignent, Le sépulcre m'attend.
1روح من شکسته، عمر من پایان یافته و پایم به لب گور رسیده است.
2Je suis environné de moqueurs, Et mon oeil doit contempler leurs insultes.
2ببین که مردم چطور مرا مسخره می کنند و هر جا که می روم آن ها را می بینم.
3Sois auprès de toi-même ma caution; Autrement, qui répondrait pour moi?
3خدایا، تو ضامن من باش، زیرا همه کس مرا گناهکار می دانند و چون تو به آن ها عقل و حکمت نداده ای، نمی توانند به من کمک کنند. پس نگذار که آن ها بر من پیروز شوند.
4Car tu as fermé leur coeur à l'intelligence; Aussi ne les laisseras-tu pas triompher.
4کسیکه برای کسب منفعت از دوستان خود بدگوئی کند، فرزندانش کور می شوند.
5On invite ses amis au partage du butin, Et l'on a des enfants dont les yeux se consument.
5خدا مرا مایۀ تمسخر مردم ساخته است و آن ها برویم تف می اندازند.
6Il m'a rendu la fable des peuples, Et ma personne est un objet de mépris.
6از غم و اندوه چشمانم تار گشته اند و از من سایه ای بیش باقی نمانده است.
7Mon oeil est obscurci par la douleur; Tous mes membres sont comme une ombre.
7مردمان وقتی مرا به این حال می بینند، تعجب می کنند، اما سرانجام بیگناهان علیه مردم بدکار قیام می کنند
8Les hommes droits en sont stupéfaits, Et l'innocent se soulève contre l'impie.
8و اشخاص نیک در کارهای خوب پیشرفت می نمایند و روز بروز قویتر می گردند.
9Le juste néanmoins demeure ferme dans sa voie, Celui qui a les mains pures se fortifie de plus en plus.
9اگر همۀ تان بیائید و در برابر من بایستید، گمان نمی کنم که بتوانم شخص فهمیده ای در بین شما بیابم.
10Mais vous tous, revenez à vos mêmes discours, Et je ne trouverai pas un sage parmi vous.
10عمر من بپایان رسیده است و آرزو هایم همه نقش بر آب شده اند.
11Quoi! mes jours sont passés, mes projets sont anéantis, Les projets qui remplissaient mon coeur...
11دوستانم می گویند که از پی شامِ تاریک، روز روشن می آید، اما خودم می دانم که من همیشه در تاریکی باقی خواهم ماند.
12Et ils prétendent que la nuit c'est le jour, Que la lumière est proche quand les ténèbres sont là!
12یگانه آرزوی من اینست که به دیار مردگان بروم و آنجا خانۀ ابدی من باشد.
13C'est le séjour des morts que j'attends pour demeure, C'est dans les ténèbres que je dresserai ma couche;
13قبر را پدر و کِرم را مادر و خواهر خود بخوانم.
14Je crie à la fosse: Tu es mon père! Et aux vers: Vous êtes ma mère et ma soeur!
14پس امید من کجاست؟ چه کسی آنرا برایم پیدا می کند؟نه، امید من با من به گور می رود و با هم یکجا خاک می شویم.»
15Mon espérance, où donc est-elle? Mon espérance, qui peut la voir?
15نه، امید من با من به گور می رود و با هم یکجا خاک می شویم.»
16Elle descendra vers les portes du séjour des morts, Quand nous irons ensemble reposer dans la poussière.